என்ன மாமா சௌக்கியமா?

(பருத்திவீரன் கார்த்தி போல் சொல்லவும்)- என்ன மாமா சௌக்கியமா??

நான் - என்ன ப்ளாக், சௌக்கியமா?

அம்புட்டு நாளா ஆச்சு இந்த ப்ளாக் பக்கம் வந்து, மற்ற ப்ளாக்குகளை படிக்கவும் நேரமில்லை. வெற்றிகரமா வேலைக்கு சேர்ந்து முதல் வாரத்தை ஓட்டிவிட்டேன். போஸ்ட்டர் அடிச்சு ஒட்டாத குறை. மற்றபடி டிரீட் வச்சு கொண்டாடியாச்சு.

ப்ளாக் உலகில் என்ன புதுசா நடக்குது?

எனக்கு தெரிந்த சில ப்ளாக்கர்களும் அவர்களது ப்ளாக்கில் எந்த புது போஸ்ட்களை போடவில்லை போலும். ம்ம்ம்...எல்லாரும் பிஸினு நினைக்குறேன்.

வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் வாரத்திலேயே கற்று கொண்ட முதல் பாடம் - உலகம் நம்ம நினைக்குற மாதிரி இல்ல பா! ரொம்ப கஷ்டமான மோசமான உலகம். நம்ம ஏதோ சின்ன குழந்தை மாதிரி, வெளுத்தது எல்லாம் பால்னு நினைச்சுகிட்டு இருந்துவிட்டோம்.

இப்ப நம்மள கடல புடிச்சு தள்ளிவிட்டாங்க. நீந்தி கரை சேர ரொம்ம்ம்ம்ப கஷ்டமா இருக்கபோகுது... பார்ப்போம்!:)

ஜஸ்ட் சும்மா(13/5/10)

10 வாரம் வேலை பயிற்சி முடிஞ்சாச்சு! அது முடிஞ்சு பெரிய பார்ட்டியே வச்சு செம்ம கொண்டாட்டம். இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல , graduate ஆயிடுவேன். மே 24ஆம் முதல் வேலை ஆரம்பம். 4 வருஷம் படிப்பு எப்படி ஓடி போனுச்சுனு தெரியல. காலேஜ்ல என்ன தான் வேலை பளு அதிகம் இருந்தாலும், காலேஜ் போல வருமா?



இந்த ஆபிஸ், வேலை, காலையில சீக்கிரமா எழுந்திருப்பது, ஆபிஸ் பாலிட்டிக்ஸ், உயர் அதிகாரியை சமாளிப்பது... எப்படி ஏகப்பட்ட விஷயங்களை சமாளிக்கனுமே! நினைத்தாலே வயிறு கலங்குது. நான் இன்னும் ஒரு சின்ன குழந்தை போல தான் என்னையே நான் நினைச்சுகிறேன். i am not ready for this big stuff yet!! :(((



********************************************************************



இந்த வாரம் ஒரு வாரம் லீவு. பல ப்ளான்ஸ் போட்டாச்சு! வேலை ஆரம்பித்தால், பலவற்றை செய்ய நேரம் கிடைக்குமானு தெரியல. முக்கியமா, இந்த ப்ளாக் பக்கம் வரமுடியுமானு தெரியல. ரொம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ப மிஸ் பண்ண போறேன் இந்த ப்ளாக்கை.

********************************************************************

இந்த வருஷம் முழுக்க, ஏகப்பட்ட கல்யாண விருந்து, reception, engagement ceremony இருக்கு. ஐயோ ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் புது துணி வாங்கியே செலவு எக்கசக்கமா போகுது! உஷ்ஷ்ஷ்ஷ்....யப்பா முடியல! தோழி (வட நாட்டு பொண்ணு) அண்ணன் கல்யாணம் அடுத்த மாசம். அதுக்கு அவங்க அம்மா 150 பெட்டிகள் நிரம்பிய சேலைதுணிமணிகளை வாங்கி வந்துள்ளார். அதை அழகாய் pack பண்ண வேண்டும் என அவங்க வீட்டுக்கு போய் இருந்தேன் நேற்று (வீடுன்னு அது தான் வீடு....அவ்வளவு அழகா இருந்துச்சு)

வடநாட்டு கலாச்சாரமே வேறு என்பது நன்கு புரிந்தது நேற்று. :))) எனக்கு ரொம்ப புடிச்சு இருந்தது. இந்த மாதிரி வெவ்வேறு கலாச்சாரம்/பண்பாடுகளை பற்றி கவனிப்பதே ஒரு சுகம்!

*****************************************************************************

திவ்யாபிரியா அக்காவுக்கு கல்யாணமாம். congrats akka! all the best:))

விண்ணை தாண்டி வந்தாளே-5

பகுதி 1
பகுதி 2
பகுதி 3
பகுதி 4

ice-3 cafe க்குள் நுழைந்தோம். அஞ்சலி banana split icecream float ஆர்டர் செய்தாள். நான் ஒரு வெண்ணிலா+ சாக்லெட் ஐஸ்கீரிம் ஆர்டர் செய்தாள்.

"அடிக்கடி இங்க வருவீயா, அஞ்சலி? மெனு கார்ட் பார்க்கம ஆர்டர் செஞ்சுட்டே?"

"ம்ம்.. இந்த கடையோட branch நிறைய இடத்துல இருக்கு. நிறைய தடவ போய் இருக்கேன். you should try the fruity fiesta. awesome, you know?"

நான் சிரித்தபடி, "ஒரு மாசத்துக்கு உன் சாப்பாட்டு செலவே ரொம்ம்ம்ம்ப ஆகும்னு நினைக்குறேன்."

"ஏய், வளர குழந்தை மேல கண்ணு வைக்காதே. இந்த மாதிரி restaurants, treat எல்லாம் சொந்த செலவுல போறது கிடையாது. friends' birthday party, அப்பரம் ஃபிரண்டுக்கு புதுசா boyfriend கிடைச்சா அதுக்கு ஒரு ட்ரீட். break-up ஆனா கூட ட்ரீட் கேட்டு இப்படி ஒவ்வொரு cafe, restaurantக்கு போய் சாப்பிட வேண்டியது தான்!" ஐஸ்கீரிம் அவள் உதட்டோரம் லேசாக சிந்த அதை tissue paperல் துடைத்தாள்.

அவள் ஐஸ்கீரிம் கிண்ணத்தை என்னிடம் நீட்டி, " try this. soooooo yummy!"

அஞ்சலி, "வேற spoon கேளு."

நான், "பரவாயில்ல. உன் spoon போதும்." என்றேன். அச்சமயம் எங்களது வெட்கங்கள் பக்கத்தில் நின்று எங்களது கன்னங்களை சீண்டின. நான் அவளை ரொம்ப நேரம் அப்படியே பார்த்தது அவளுக்கு ஒரு மாதிரியாய் உணர, "excuse me. i need to go the ladies." என்றாள்.

கொஞ்சம் நேரம் கழித்து ஓடி வந்தாள் பரபரப்புடன், "oh no! i'm dead."

"என்ன ஆச்சு?"

அவள் எதற்கும் பதில் சொல்லவில்லை. அவசர அவசரமாய் மேசையில் கிடந்த அவளது கைபேசி, டைரி, பேனா ஆகியவற்றை பையில் போட்டாள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அப்போது ஒரு சின்ன குழந்தை அஞ்சலியின் கையை பிடித்து,

" அத்தே!!!" என்றது.

அஞ்சலியின் அண்ணி கழிவறையிலிருந்து வெளியே வர, "அஞ்சலி, ஏன் என்னைய பாத்து ஓடி வந்த?" என்றவர், என்னை கவனித்தார்.

எனக்கு புரிந்துவிட்டது.

நான் எழுந்து நின்றேன், "ஹாலோ" இஞ்சி திண்ண குரங்கு போல் காட்சியளித்தேன்.

"what is all this?" கத்தினார். அஞ்சலி பயத்துடன், "அண்ணி கத்தாதீங்க! அஜய மீட் பண்ணலாம்னு...." இழுத்தாள்.

"அப்போ வீட்டுல பொய் சொல்லிட்டு வந்திருக்க? கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி இப்படி ஊர் சுத்துறது கொஞ்சம்கூட நல்லா இல்ல." என்று அறிவுரை கூற ஆரம்பித்தார். அங்கு இருந்தவர் அனைவரும் டிவியில் மெகா சீரியல் பார்ப்பதுபோல் எங்களையே பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

அஞ்சலி கெஞ்சினாள்,"அண்ணி, ப்ளீஸ்... வாங்க வீட்டுக்கு போகலாம். அப்பரம் பேசிக்கலாம். சாரி அஜய்."

அஞ்சலி, அவள் அண்ணி, குழந்தையுடன் காரில் ஏறி சென்றாள். அண்ணி ஏசுவதை நிறத்தவே இல்லை. பாவம் அஞ்சலி! வீட்டில் அவளுக்கு கெட்ட பெயர் என்னால்.

நான் வீடு திரும்பினேன். பைக்கில் சென்று கொண்டிருந்தபோது என் கைபேசி அலறியது. அஞ்சலி தான் என்று நினைத்து ஓரமாக நிறுத்தினேன் பைக்கை.

"ஹலோ!" மறுமுனையில் பேசியவரின் வார்த்தைகளை கேட்டு நான்,

"what!!?? என்ன சொல்றீங்க? எந்த ஹாஸ்பிட்டல்?"

பைக் பறந்தது கே.ஜி மருத்துவமனைக்கு. நான் பார்த்த காட்சி என் மனதை பிளந்தது.

அம்மா பிணமாய் ICU வார்ட்லிருந்து வெளியே கொண்டு வரப்பட்டார். நெஞ்சில் அடித்து அழுது கொண்டிருந்த அப்பாவிற்கு ஆறுதல் சொல்லிகொண்டிருந்தார் சித்தப்பா. சொந்தக்காரர்கள் சிலர் கதறி அழுதனர். என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. என்ன நடந்தது? ஒன்றும் புரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் முன்னால் சந்தோஷமாக இருந்த நான், இப்ப எனக்கு...

தலையே சுற்றியது. உலகமே இருண்டதுபோல் உணர்ந்தேன்.

அப்பா ஒரு பக்கம் அழ, அம்மா இறந்துகிடக்க- எனக்கு மயக்கம் வந்தது.

(இரண்டு நாள் கழித்து வீட்டில்)
அம்மாவின் படத்திற்கு மாலை, பக்கத்தில் ஊதுபத்தி. அதை பார்க்க பார்க்க துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது. வந்தவர்களிடம் என்ன நடந்தது என்று அப்பா சொன்னார்.

" ரோட் ஓரமா தான் நடந்துவந்தா. வேகமா வந்த ஒரு லாரி balance பண்ண முடியாம... அவள மோதிட்டு. பக்கத்துள்ள கம்பி கிடந்து இருந்துச்சு... அதுல போய் அவ விழுந்துட்டா... மண்டைல பெரிய அடி.... ஹாஸ்பிட்டலுக்கு..கொண்டு போறதுக்குள்ள..." அதற்கு மேல் அப்பாவால் பேச இயலவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் வந்தவர்களிடம் இதை சொல்லி சொல்லி அவருக்கு துயரம் அதிகமானது. வந்தவர்களை சித்தப்பா கவனிக்கட்டும் என்று சொல்லிவிட்டு அப்பாவை வேற இடத்தில் உட்கார சொன்னேன்.

இரவு ஆனது. எல்லாரும் வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டனர்.

a house is made of bricks but a home is made of love. ஒரு வீடு இல்லமாக மாறுவது ஒரு பொண்ணு கையில். அது எவ்வளவு உண்மை என்பதை அம்மா இல்லாத போது தான் உணர்ந்தேன். வீட்டில் ஒரே அமைதி. அந்த அமைதி என்னை வாட்டியது. என் அறை ஜன்னல் பக்கமாய் நின்று கொண்டிருந்தேன். யாரோ என் அறை கதவை திறப்பது போல் இருந்தது. திரும்பி பார்த்தேன்.

அஞ்சலி.

என் அருகே வந்தாள். "அஜய்..ஐ எம்.. சாரி" என்றதும் என்னால் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. அவளை கட்டிபிடித்து அழுதேன்.

அவள் என்னை கொஞ்ச நேரம் அழவிட்டாள். படுக்கையில் உட்கார வைத்தாள்.

"cry to your heart's content. அழது முடிச்சுடு. அப்ப தான் பாரம் குறையும். but இனிமேலு அங்கிளுக்கு நீ தான் huge supportஆ இருக்கனும். your support, confidence and your smile should bring him back to normal."

நான், "என்னால முடியல அஞ்சலி. எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப புடிச்ச வேலை போச்சு. அப்பரம் என்னோட best friend மாதிரி பழகின அம்மாவும் போய்ட்டாங்க." தேம்பி தேம்பி அழுதேன்.

"i feel like dying, anjali."

"அஜய்!! ப்ளீஸ்..." என் கண்ணீரை துடைத்தாள்.

மௌனமாக இருந்தோம்.
ஹாலுக்கு அழைத்து சென்றாள் என்னை. அப்பா dining tableல் உட்கார்ந்திருந்தார். அஞ்சலி வாங்கி வந்த சாப்பாடு மேசையில். எங்கள் இருவரையும் சாப்பிட சொல்லி கெஞ்சி கேட்டாள். அப்பாவுக்கும் எனக்கும் சாப்பிட மனமில்லை. ரொம்ப நேரம் கெஞ்சி பார்த்தாள் அஞ்சலி.

அஞ்சலி, "அப்பா, நீங்க இப்ப சாப்பிடலன்னா? நான் அப்பரம் உங்கள பாக்க வரவே மாட்டேன்!" என்றாள்.

அஞ்சலி 'அப்பா' என்று அவரை அழைத்ததும் அவருக்கு ஆச்சிரியமாய் இருந்தது. அடுத்த நொடியே அப்பா அஞ்சலி சொன்னதை செய்தார். அப்பா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சகஜ நிலைக்கு மாறினார். அஞ்சலியும் அப்பாவும் ரொம்ப நேரம் பேசினார்கள். அப்பா அவ்வபோது புன்னகையித்தார். எனக்கு அவரை பார்க்க சந்தோஷமாக இருந்தது.

நேரம் ஆகிவிட்டால் அஞ்சலி கிளம்பினாள்.

அப்பா, "அஞ்சலி, நீ தப்பா நினைக்கலன்னா.... இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு போ மா. அஜய்க்கும் கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கும்."

அஞ்சலி, "எனக்கும் இருக்க ஆசை தான் பா. ஆனா, வீட்டுல நிறைய பிரச்சனை ஓடிகிட்டு இருக்கு. இன்னிக்கே ஏதோ பொய் சொல்லிட்டு தான் வெளியே வந்து இருக்கேன்... but அப்பா, you don't worry. இனிக்கு இல்லன்னா என்ன. இனி வாழ்க்கை fullaa இங்க தானே இருக்க போறேன்." என்றதும் எனக்கு ஆச்சிரியமாய் இருந்தது.

அஞ்சலி வீட்டில் கடைசி வரைக்கும் ஒத்து கொள்ளவில்லை.

(ஒரு வருடம் கழித்து...)

"Two hearts that beat as one.
one soul inhabiting two bodies
two lives entwined together forever."

love-Actually Copyrights 2007

என்றது எங்களது திருமண வாழ்த்து அட்டை. நான் ஆரம்பித்த சொந்த நிறுவனம் தான் love-actually. அதில் அச்சடிக்கப்பட்ட முதல் வாழ்த்து அட்டை எங்களது. திருமணம் பிரமாண்டமாய் நடத்தப்படவில்லை. அஞ்சலி வீட்டில் யாரும் வரவில்லை. நண்பர்கள் மற்ற ஒருசில சொந்தக்காரர்கள் முன்னிலையில் நடந்த திருமணம்.

அவளுக்கு நான் கொடுத்த முதல் பரிசு தான் - மோதிரம்.

***

நான் அவள் மோதிர விரலை தொட்டு பார்த்து கொண்டிருந்தேன். எனது நினைவு அலைகள் கரையோரமாய் சேர, நான் சற்று நிமிர்ந்து பார்த்தேன்,அஞ்சலி இன்னும் தனது லெப்டாப்பில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவளுக்கு புதிதாய் ஒரு இமெயில் வர, மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.

அஞ்சலி, "ஏய் அஜய் இங்க பாரு. அப்பாகிட்டலேந்து இமெயில் வந்து இருக்கு."

அப்பா தற்போது அமெரிக்காவில் இருக்கும் சித்தாப்பா வீட்டில் இருக்கிறார். அப்பாவின் இமெயிலை படித்தவுடன் அஞ்சலி அவருக்கு பதில் எழுதினாள்:

helloooooooooo appa!!!!!!! great to see your email at this time. I'm still awake trying to finish up some report here. I'm sOooooo Dead TIRED! How I wish you were here to make your sweet lassi! i miss your sweet lassi, pa! We MISS you so much pa. ajay, nivi and nisha are doing great. you take care of yourself and enjoy your stay at america! don't jollufy too much with the vellaikaaris there! hahahaha:)) appa, come back soon for summer holidays!

with love,
anjali, ajay, nivi and nisha

அனைத்து வேலைகளையும் முடித்துவிட்டு, அஞ்சலி, "யப்பா... finally."லெப்டாப்பை மூடினாள். என்னை பார்த்தாள். கடிகாரத்தை பார்த்தாள்.

அஞ்சலி, "மணி இப்ப 3.30 am. நீ தூங்கி இருந்திருந்தா இந்நேரம் கனவுல தீபிகா படுகோன்கூட டூயட் பாடிகிட்டு இருந்திருக்கலாம்." என்றாள் சிரித்து கொண்டே.

நான், "ஐ லவ் யூ, அஞ்சலி."

அவள், " it's 3.30 am now. you are crazy, i tell you."சிரித்தாள்.

இருவரும் ரொம்ப நேரம் பேசினோம் காலை மணி 6 ஆனதுகூட தெரியாமல்.

*முற்றும்*

விண்ணை தாண்டி வந்தாளே- 4

பகுதி 1
பகுதி 2
பகுதி 3

அவள் சொன்னது ஒன்றுமே எனக்கு புரியவில்லை. புருவங்களை உயர்த்தி குழப்பமான முகத்துடன் "what???"

அவள் மறுபடியும், "i said i like you." சிரித்தாள். வெட்கப்பட்டு சிரித்தாள்.

என்னை பிடித்து இருக்கிறது என்று சொல்ல சொல்ல அடிவயிற்றில் சந்தோஷம் பொங்கியது அதே சமயம் மண்டையில் குழப்பங்கள் கபடி ஆடின.

என் சூழ்நிலையை புரிந்து கொண்ட அஞ்சலி,

" நீ என்கிட்ட ஐ லவ் யூ சொன்ன பிறகு ரொம்ப கோபம் வந்துச்சு. ஆனா வீட்டுக்கு போய் யோசிச்சு பாத்தேன். பையன் பரவாயில்லனு தோணுச்சு." சிரித்தாள்.

தொடர்ந்தாள், " என்னைய எவ்வளவு தடவ ஏமாத்தி இருப்ப. அதான் உடனே சொல்லல. but right now I'm really sorry about your situation. கவலைப்படாதே. கண்டிப்பா we shall do something about your job."



இந்த பொண்ணுங்கள புரிஞ்சிக்கவே முடியலை. நான் ரொம்ப சாதாரணமா ஐ லவ் யூனு சொன்னேன். அதுக்கு டென்ஷன் ஆன பொண்ணு இப்ப சீரியஸா வேலை போச்சுனு சொல்லியிருக்கேன் அத போய் இப்படி சாதாரணமா எடுத்துகிறா. இந்த பொண்ணுங்க எப்படி எந்த நேரத்துல எத யோசிப்பாங்கனு தெரிய மாட்டேங்குது. ஒன்னு மட்டும் உண்மை- பொண்ணுங்க இருக்கிறதுனால என்னவோ உலகம் இன்னும் அழியாம அழகா இருக்கு!

எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. மறுபடியும் கேட்டேன்,

"so பிடிச்சு இருக்குனா? கல்யாணம் பண்ணிக்க ஓகேவா?"

அவள் என்னை ஒரு மடையன் என்று நினைத்து இருப்பாள். அவள் புன்னகையித்தபடி, "yes, you idiot!"

"உங்க வீட்டுல ஒத்துப்பாங்களா? மாப்பிள்ளைக்கு வேலை இல்லேனு தெரிஞ்சா கல்யாணத்துல பிரச்சனை வராதா? ஜாதகம் சரியில்ல அது இதுனு காரணம் சொன்னாங்கன்னா. என்ன பண்றது?" படபடப்புடன் நான்.

"கை ஜோசியத்தை நம்பி எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்காதே. கை இல்லாதவனுக்கு எதிர்காலம் உண்டு- அப்படினு எங்கயோ படிச்ச ஞாபகம். எனக்கு இந்த ஜோசியம், ஜாதகம் இதுல எல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல. வீட்டுல கண்டிப்பா எதாச்சு சொல்லுவாங்க.ம்ம்ம்... சமாளிக்கனும் அஜய். எப்படியாச்சும் சமாளிக்கனும்!" அவள் பேசியதில் தெரிந்த நம்பிக்கை எனக்கு புத்துணர்ச்சியை தந்தது. என் முகத்தில் தெரிந்த புன்னகையை கண்டு கொண்ட அஞ்சலி,

" so, happy now?"

ஆம் என்பதுபோல் தலையாட்டினேன். நேரம் ஆகிவிட்டதால் அஞ்சலி கிளம்பிவிட்டாள்.

கொஞ்ச நாட்களாக வீட்டில் சரியாக நான் பேசவில்லை. அம்மா என்னிடம் பல முறை கேட்டாலும் நான் பதில் அளிக்காமல் இருந்தேன். இன்று அஞ்சலி ஒரு முடிவு சொன்னபிறகு தான் கொஞ்ச நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் வேலை போனது, அஞ்சலியிடம் நான் சொன்னவை, அஞ்சலி என்னிடம் சொல்லிய விஷயங்கள் அனைத்தையும் வீட்டில் கொட்டினேன். அம்மாவுக்கு நான் பழைய அஜயாக மாறியதை கண்டு சந்தோஷப்பட்டார்.

இருந்தாலும், வேலை போனதில் அவருக்கு வருத்தம். அப்பாவுக்கும் தான்.

அப்பா, "என்னடா அஜய். இப்படி நடந்து போச்சு. பொண்ணு வீட்டுல இத சொல்லாம இருந்தா தப்பா போயிடும். நம்ம நேர்மையா இருக்குறது தான் நல்லது." ரொம்ப குழப்பத்துடன் காட்சியளித்தார்.

அம்மா, "ஆமா அஜய். நம்ம அவங்கிட்ட சொல்லிடலாம்!"

நான், "இல்லமா, அஞ்சலி கொஞ்ச நாள் வேட் பண்ண சொன்னா... அவ ஒரு வேலை தேடி தரானு சொல்லியிருக்கா. சோ கொஞ்சம் வேட் பண்ணி பாப்போம்...."

இருவருக்கும் வேலை போன விஷயத்தை மறைப்பதில் அவ்வளவாக ஈஷ்டமில்லை இருப்பினும் எனக்காக ஒத்துகொண்டனர். மறுநாள் சனிக்கிழமை அதே காபி ஷாப்பில் நானும் அஞ்சலியும்...

மேசையில் லேப்டாப், பக்கத்தில் நிறைய print-outs. அவளுக்கு தெரிந்த கம்பெனிகளிலிருந்து application forms கொண்டு வந்திருந்தாள். எல்லாவற்றிலும் என் detailsகளை எழுத சொன்னாள். இணையத்தில் சில கம்பெனிகளுக்கும் இமெயில் அனுப்பினாள். கிட்டதட்ட ஒரு 50 கம்பெனிகளுக்கு application போட்டிருப்போம். அஞ்சலியின் ஃபோன் ஒலித்தது.

"ஓ அப்படியா? great great. thank you so much dude." அவள் பேசி முடித்ததும் என் பக்கம் திரும்பினாள்.

"அஜய், happy news. ரஞ்ஜன் என் ஃபிரண்ட். நான் நேத்திக்கு அவன்கிட்ட உன்னைய பத்தி சொன்னேன். அவன் கம்பெனில executive manager post இருக்காம். நல்ல job scope, reasonable salary. அவன் உன்னைய வந்து பாக்க சொல்றான். next week monday 10 am. ok?"

நான் சரி என்றேன். அவள் உடனே மெசேஜ் அனுப்பினாள் ரஞ்ஜனுக்கு.

"anyway, நம்ம இன்னும் ஒரு நாலு இடத்துக்கு application போடுவோம். the more we apply, the higher the probability of getting a job soon." மும்முரமாக தனது லெப்டாப்பில் வேலையை தொடர்ந்தாள். தன்னுடைய சொந்த பிரச்சனை போல் விழுந்து விழுந்து அஞ்சலி வேலை பார்ப்பதை கண்டு எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவளையே கொஞ்ச நேரம் கண்சிமிட்டாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தேன்.

"thanks anjali." என்றேன். புன்னகையித்தாள்.

"உன் வீட்டுல தெரியுமா நீ எனக்கு...." என்று நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள்.

அஞ்சலி, "ஓ நோ! வீட்டுல எதுவுமே தெரியாது. உனக்கு வேலை போன விஷயம் தெரிஞ்சுதுன்னா அவ்வளவு தான்! கல்யாணம் stop தான். அதுக்கு தான் இன்னும் இரண்டு வாரத்துல நம்ம எப்படியாவது ஒரு வேலைய தேடி கண்டுபிடிக்கனும். அப்பரம் சொல்லிக்கலாம்....மாப்பிள்ளக்கு transfer கிடைச்சுதுனால புது கம்பெனிக்கு போயிட்டாருனு." அவள் பேச பேச அவளது விரல்கள் வேகம் வேகமாக டைப் செய்தன.

girls are multi-taskers. அது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை!

"அப்பரம் நீ என்னைய மீட் பண்றது எல்லாம் உன் வீட்டுல...." நான் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டேன்.

"ஏய் சத்தமா சொல்லாத ப்ளீஸ். என் வீட்டுல எதுவுமே தெரியாது. நான் உன்னைய ஒரே ஒரு தடவ தான் பாத்து இருக்கேன். அதுவும் நம்ம நிச்சயதர்த்தம் முன்னாடி வெளியே போனோமே-இது தான் என் வீட்டுக்கு தெரியும். அதுக்கு அப்பரம் நம்ம மீட் பண்ணது. எதுவுமே தெரியாது. தெரிஞ்சுது!! அப்பரம் தோரணம் ஆயிரம் ஆயிடுவேன் நான்.... இன்னிக்குகூட பாரு ஃபிரண்ட்வோட குழந்தைக்கு காது குத்து அப்படின்னு சொல்லிட்டு தான் வெளியே வந்தேன்." அஞ்சலி பேசியதை கேட்டு எனக்கு சிரிப்பு வந்துச்சு.

" காது குத்துக்கு எதுக்கு லெப்டாப்புன்னு கேட்கலையா?" சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை எனக்கு.

"ஓய், என்ன நக்கலா? i brought my laptop in this big zara bag. பாத்தீயா.... நான் போட்டிருக்கும் சுடிதாருக்கும் கொண்டு வந்த bagக்கும் ஒரு matching இல்லாம இருக்கு. all because of you." செல்ல கோபத்துடன் சலித்து கொண்டாள்.

என்னை சுட்டிகாட்டி, "இந்த match வேணும்னு matching இல்லாம handbag போட்டு வரதுல ஒன்னும் தப்பு இல்ல." என்றேன்.

அவள், "நல்லாவே பேசுற, அஜய்." அவள் கவனம் மறுபடியும் லெப்டாப்பிற்கு சென்றது.

அவள் சுடிதார் என்று சொன்னபிறகு தான், அவள் போட்டிருந்த வெள்ளை சுடிதாரை கவனித்தேன். அவள் மாநிறத்திற்கு வெள்ளை..ம்ம்ம்..அசத்தலா இருந்துச்சு!

அனைத்து வேலைகள் முடிந்துவிட்ட தருவாயில், எனக்கு திடீரென்று ஒரு ஆசை வந்தது.

"அஞ்சலி, படம் பார்க்க போலாமா? if you don't mind...." என்றேன். அவள் என்னை பார்த்து முறைப்பாள் என்று நினைத்தேன். மாறாக, அவள் "ஓ என்ன படம், அஜய்?"

அவளுக்கு ஹிந்தி நடிகர் ஷர்மன் ஜோஷியை ரொம்ப பிடிக்கும் (இந்த தகவலை அவள் ஃபேஸ் புக்கில் ஒரு முறை பார்த்து இருக்கிறேன். வாழ்க ஃபேஸ் புக்!)

அவள் வாயை பிளந்து சந்தோஷத்தில், "ஓ மை காட்! yessss we should go then. " என்றாள்.

(சினிமா தியெட்டரில்)

"actually why do you like sharman joshi?" என்று கேட்டதற்கு நான் என்னமோ அவள் கிட்னியை தானமாக கேட்பதுபோல் சீறி பாய்ந்தாள்.

"what nonsensical question is that? how can you not like sharman? just look at his well-shaped sharp nose...oh my god. நாள் முழுக்க அத தொட்டு பார்த்துகிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு." பக்கத்தில் ஒட்டப்பட்ட அவரது (அவனது) படத்தில் கைவைத்து சொன்னாள். பாப்கார்ன் வாங்க அவள் சென்றாள். பின்னாடி நின்ற நான் சுற்றும்முற்றம் பார்த்தேன். கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. அஞ்சலியும் என்னை பார்க்கவில்லை. அந்த கேப்பில் என் மூக்கை தொட்டு பார்த்தேன்.

சின்ன புள்ளையிலிருந்து நாண் சாப்பிட்டு இருந்தால் ஒரு வேள மூக்க ஷார்ப்பா வந்து இருக்குமோ என்னவோ என்றது மனசாட்சி! நான் ஏன் இந்த படத்துக்கு கூட்டிகிட்டு போனேன்? காரணம் உண்டு. படம் செம்ம மொக்கை என்று தெரியும். மொக்கை என்பதால் அஞ்சலிக்கு ரொம்ப போர் அடிக்கும், தூக்கம் வரது என்பாள், அப்படியே தோள்ல சாய்ந்து கொள்வாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஒரு 'touching touching'!

வேலை போச்சு, உனக்கு இந்த நேரத்துல வெட்டியா ரோமேன்ஸ் கேட்குதா என்று நினைக்கலாம். ஆனால், என்னால் control பண்ண முடியல. அஞ்சலி பக்கத்துல இருக்கும்போது மனசு அநியாயத்திற்கு அலைபாயுது.

படம் ஆரம்பித்து 10 நிமிடம் தான் இருக்கும். செம்ம மொக்கை! ஆனால், அஞ்சலி இந்த மொக்கை படத்தையே ரசித்து ரசித்து பார்த்தாள். என் ஆசை எல்லாம் நாணுக்கு போடுகிற பட்டர் மாதிரி கரைஞ்சு போச்சு! அஞ்சலி தோளில் சாய்ந்து கொள்வாள் என்று நினைத்தேன். ஆனால், எனக்கு வந்த தூக்கத்திற்கு இரண்டு சீட் தள்ளி உட்கார்ந்து இருந்த பாட்டி மாடியில் விழுந்துவிடுவேனோ என்ற பயம் வந்துவிட்டது.

படம் முடிந்து வெளியே வந்தோம். அஞ்சலி, "ஓ மை காட், awesome film rite? i just love it!" என்றாள். மாடிப்படியில் இறங்கியபோது அவள் கால் தடுக்கிவிட்டது. கீழே விழாமல் இருக்க, என் கையை பிடிச்சா பாருங்க!!!! அந்த ஒரு 'grip'- சான்ஸே இல்ல! 150 வயலின்கள் இசை ஒரு நேரத்தில் கேட்டது எனக்கு. அப்படி ஒரு ஃவீலிங். கடவுள் தூணிலும் இருப்பான்; துரும்பிலும் இருப்பான். என்னை பொருத்தவரை கடவுள் மாடிபடியில் இருக்கிறார்.

"சாப்பிட போவோமா?' என்றாள்.

"உனக்கு லேட்டா ஆகலையா?" என்றேன்.

"பரவாயில்ல சொல்லிக்கலாம்." என்றாள். என்கூட நேரம் செலவழிப்பது அவளுக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது. அதை அவள் கண்களிலிருந்து வீசிய வெட்கம் கலந்த ஆனந்தம் என் மனம் சுவாசித்தது.

(பகுதி 5)