நேர்கொண்ட பார்வை- இந்த மாதிரி படமெல்லாம் எதுக்கு?

அஜித் ஏன் திடீர்னு ரிமேக் பண்ணாருனு ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.

சந்தேகத்த சுக்குநூறு ஆக்கி தனது சமூக பார்வையை நேர்கொண்ட பார்வையில நிருபிச்சு இருக்காரு. இந்த படம் பிங் படம் மாதிரி இருக்கா இல்லையா என்பது விவாதம் கிடையாது. அதையும் தாண்டி இந்த படம் இப்போதைய சூழ்நிலைக்கு தேவையா இல்லையா என்பது தான் கேள்வி.

கேள்விக்கு ஆணித்தரமான பதில்- ஆம் ரொம்ப முக்கியமான தேவையான படம்.

யாருக்கு, என்பது அடுத்த கேள்வி?

எல்லாருக்கும் தானே?

நேர்கொண்ட பார்வை போன்ற படங்களை மாஸ் ஹீரோ அஜித் தேர்வு செய்ததே அனைவரும் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக தானே. ஆனால், படம் பார்த்து சிலர் கூறும் கருத்து, ரொம்ப அச்சத்தை ஊட்டுகிறது.

"பெண்களுக்கான படம்"

"முக்கியமா பெண்கள் பார்த்து திருந்தனும்."

"சிட்டி கேர்ல்ஸ் பாக்கனும்."

"யார் கூப்டாலும் போயிட கூடாது."

படம் என்ன சொல்ல வரது என்பதை ஒரு துளிகூட புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றால் அப்பரம்  
இந்த மாதிரி படமெல்லாம் எதுக்கு எடுக்கனும்?

படம் தோல்வி அடைந்திருந்தால் கூட இவ்வளவு பயம் வந்திருக்காது. எல்லாரும் பார்த்துவிட்டு, புரிந்து கொள்ளாமல் மறுபடியும் அத சாக்கடை எண்ணத்தோடு, 'என் தலயும் நான் நினைச்ச மாதிரியே சொல்லிட்டாரு' என்று பெருமிதம் அடித்து கொண்டு வரும்போது தான் பயமா இருக்கு. பத்து அடி முன்னாடி சமுதாயம் காலடி வைக்க, இது போன்ற கீழ்த்தனமான கருத்து வைத்து இருப்போர் நம்மை பாதாளத்தில் தள்ளிவிடுவார்கள் போல. 

 40, 50 வயதை கடந்தவர்கள் அதிகமாய்  இந்த மாதிரி கருத்தை ஆதரிக்கிறார்கள் என்பதுபோல் தோன்றுகிறது. இளையர்கள் ஓரளவுக்கு அப்படி இல்லை என்று மனம் ஆறுதல் அடைந்தாலும், வீடியோவில் நிறைய பெண்களுக்கு ஏன் இந்த மாதிரி கருத்து உதித்தது?


படம் ஒரு மனிதனை மூன்று மணி நேரத்தில் மாற்றிவிடாது. ஆனால், சிந்திக்க வைக்கும். அப்படி சிந்திக்க வைத்ததால் தான் இக்கட்டுரையே. கொஞ்சம் வருத்தம், கொஞ்சம் கோபம். பெண்களுக்கு மட்டும் அல்ல, மாற்று திறனாளி, திருநங்கை, LGBTQ சமுதாயத்தை சேர்ந்தவர்கள் என அனைவரின் முன்னேற்றத்திற்கு பல நாடுகளில் சட்டங்கள் மாற்றபட்டு வருகின்றன. இப்படி முன்னோக்கி நமது நேர்கொண்ட பார்வை நல்லதுக்கே போய்கொண்டு இருக்க, நமக்கு குறுகிய பார்வை எதுக்கு?

நோ மின்ஸ் நோ.

மூன்று வார்த்தைகள் என்றாலும், புரிந்து கொள்ள தான் எவ்வளவு கஷ்டம்? 

குறியீடு சினிமா- சூப்பர் டிலக்ஸ்

குறியீடு சினிமா.

“பின்னாடி நிக்கிற ஆயம்மா வரைக்கும் நல்ல நடிக்கிறாங்க” இந்த சின்ன பையன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் புலங்காகிதம் அடைஞ்சு உணர்ச்சி போங்க பேசுறாரு.

அந்த 7வது காட்சில 5வது ஷாட்ல ஒரு பச்சை கலர் துணி ஏன் காத்துல ஆடுது தெரியுமா? இப்படினு ஆரம்பிச்சு குறியீடு, metaphor, வாழ்வின் ரகிசயம், அந்த பச்சை கலர்ல global warming பத்தி சொல்றாருனு சொல்லி என்னை போன்ற வெகுஜனங்ககிட்ட, தான் எவ்வளவு பெரிய அறிவு ஜீவி என காட்டி கொள்ளும் ஒரு கூட்டம் இருக்கு.

அது தான் சினிமா ரசிக்கும் அளவுகோல் என்றால் நான் சாதாரணமான ரசிகையாகவே இருந்துட்டு போயிடுறேன்.

குறீயிடு சினிமாவின் இன்னொரு அபத்தம் அபாயம் ஒன்னு இருக்கு. இதுக்கு முன்னாடி வந்த எந்த படமும் உருபடி இல்லை என சொல்ல வைப்பதே.

ஒரு மண்ணும் குறீயிடு இல்லாமல் ஜெயித்த “முதல் மரியாதை” படத்துல சிவாஜி ராதாவ பாத்து,

“உனக்கு வயசு இருக்கு. பொளப்ப கெடுத்துக்காத”னு சொல்லிட்டு நடந்து போகும்போது,
நான் தேம்பி தேம்பி அழுது இருக்கேன். அப்போ எனக்கு வயசு எட்டு தான். என்ன புரிஞ்சி இருக்கும் எனக்கு? இல்ல புரியாம தான் அழுதேனு தெரியல. ஆனா, “இந்த அங்கிளும் ஆண்ட்டியும் ஒன்னு சேரனும்” அப்படினு நினைச்சுது மட்டும் ஞாபகம் இருக்கு.

Plastic bagகளை தரையில் சிதறாமல் எடுத்த படம் தான் “மேற்கு தொடரச்சி மலை”. அதுல மலை ஏறும் ஒருவர் ஒரு சின்ன கல்லை எடுத்து பையில் போட்டு நடப்பார். அதுக்கு விளக்கம் கொடுக்கும்போது, “இந்த கல்லு தான் எங்க நம்பிக்கை. உயிரோடு மல உச்சிய அடையனும்னு இந்த மரத்த வேண்டிகிட்டு இந்த கல்ல இங்க போடுவோம்”

இக்காட்சிய பார்க்கும்போது என்னை அறியாமலேயே ஒரு மாதிரி போனது மனசு.

நான் பார்த்து ரசிக்கும் சினிமா என் மனசையும் அறிவையும் பக்குவப்படுத்தனும்.

“உனக்கு இது கூட தெரியலையானு” மத்தவங்கள புண்படுத்தகூடாது.
அப்படி தான் சினிமா எடுக்கனும்னா, எடுத்துக்கோ.

அப்படி தான் சினிமாவ ரசிக்கனும்னா, ரசிச்சிக்கோ.

குறியீடு சினிமா, எங்கள மஞ்ச துணில சுத்தி ரயில் வண்டில தூக்கிபோட்ட குழந்தையாகவே வாழ்ந்து கொள்கிறோம்.

கோலமாவு கோகிலா- போதை ஏத்திய tequila

"மாப்பிள்ள இவர் தான் ஆனா இவர் போட்டுருக்கும் சட்டை என்து" சொல்ற மாதிரி, படத்துல நடக்கும் சம்பவங்கள் எல்லாம் சீரியஸ் தான் ஆனா படம் காமெடி படம்.

கோலமாவு கோகிலா.

இந்த படத்தோட இயக்குனர் நெல்சன் கையாண்ட வெற்றி உத்தி நகைச்சுவை. காமெடி படம்னு ரெண்டு வார்த்தைல முடிச்சிகிட்டாலும், டக்-னு சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை வசனமும், அத சொல்ற கதாபத்திரங்களும் படத்தோட மிக பெரிய தூண்கள். எல்லாருமே காமெடி பண்ணாலும் சலிப்போ அல்லது 'லொள்ளு சபா' மாதிரிகூட ஆகியிருக்கலாம். ஆனா, அப்படி எந்தவித பிசுரும் இல்லாம, அளவா, அழகா திரைக்கதையை நகர்த்திய விதம் படத்தை ரசிக்க வச்சிருக்கு.

எனக்கு படத்துல பிடிச்ச ஒரு விஷயம், கதைல வர அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் தங்களது வலுவான அழுத்தமான நடிப்பை காட்டியது தான். என்ன தான் நம்ம விஜய் டிவிய கரிச்சு கொட்டினாலும், விஜய் தொலைக்காட்டி நிகழ்ச்சிகள் மூலம் நமக்கு ஏராளமான திறமைசாலிகள் கிடைச்சு இருக்காங்க- தொகுப்பாளர் ஜாக்லின், அரந்தாங்கி நிஷா, சின்ன பையன் ஆனந்த போன்றோர்.

யோகி பாபு மலிகை கடையில வேலை பாக்கும் சின்ன பையன் ஆனந்த வரும் காட்சிகளில் எல்லாம், ஆனந்த் பயபுள்ள அள்ளி சாப்டுருக்கான்!

யோகி பாபு: டேய் இனிமேல அவன் (ஜாக்லினை காதலிக்கும் அன்பு தாசன்) வந்தான் நான் இல்லேனு சொல்லு.

ஆனந்த்: நீ செத்துட்டேனு சொல்றேன்.

யோகி பாபு: என்னாது?

ஆனந்த்: எரிச்சுட்டாங்கனு சொல்றேன்.

இந்த மாதிரி ஏகப்பட்ட சிரிப்பு வெடி படம் முழுக்க தூவி விட்டுருங்காங்க.

நயன் தன் அம்மாவோட மருத்தவ செலவுக்காக, ஒரு கும்பல்கிட்ட வேலை பாக்கபோறாங்க. அங்க கொக்கேன் கடத்துறாங்க. நயன் குடும்பத்தோட 90கிலோ சரக்க கடத்திட்டு போகும் கட்டாயம் ஏற்படுது.
ஒரு கட்டத்துல அந்த கும்பல்கிட்டயும் மாட்டிக்குது. போலீஸும் கண்டுபிடிக்க, எப்படி தப்பிச்சாங்க தான் முழு கதையும். ரொம்ப சாதாரண கதை. ஆனா, கதை போன விதம் மிக நேர்த்தி.

நகைச்சுவைக்காக தனியே காட்சி அப்படினு வகைப்படுத்தாம, எல்லா கதாபாத்திரங்களும் அன்றாட வாழ்க்கைல நம்ம எப்படி பேசுவோமோ அப்படி பேசியிருக்காங்க.

ஒரு காட்சில, நயன்தாரா எத எப்படி கடத்தபோறோம்னு ப்ளான் போட்டு தன் குடும்பத்துகிட்ட  சொல்லிகிட்டு இருப்பாங்க, அப்போ வாய்அடைச்சு போய் பாத்துகிட்டு இருந்த அப்பா சொல்வாரு, "யம்மா, கோகிலானு நான் ஒரு புள்ளைய வளத்தேனு அவ எங்க?"னு சொல்ற situational காமெடியா இருக்கட்டும்,

அம்மாவா வரும் சரண்யா உடம்பு சரியில்லாத மாதிரி நடிச்சு, ஒரு அலமாரில புதைக்கப்பட்ட கொக்கேனோட  சேர்த்து அவங்கள தூக்கி யோகி பாபு வண்டில போட்டுகிட்டு போகும்போது, உணர்ச்சிவசப்பட்ட ஜாக்லின் காதலன் அன்பு தாசன் (ஸ்மைல் சேட்டை புகழ்) சரண்யா கால பிடிச்சுகிட்டு,

"உங்களுக்கு எதாச்சு ஒன்னு ஆச்சுனா ஆண்ட்டி பூமிய புளந்துடுவேன்,
வானத்த கிழிச்சுவேனு," கத்த, அதுக்கு சரண்யா டக்-குனு எழுந்து,

"சேலைய கிழிச்சுடாத பா"னு சொல்ற counter காமெடியா இருக்கட்டும்,

யோகிபாபு தன் வண்டி பின்னாடி பதிக்கப்பட்ட வாசகம்- 'கோகிலமே நீ குரல் கொடுத்தா, உன்னை கும்பிட்டு கண் அடிப்பேன்'

வண்டில ஏறும்போது, அத நயன் கிட்ட படிச்சு காட்டிட்டு, "spelling க்ரட்டா இருக்குல?"னு சொல்ற bonding-in-the moment காமெடியா இருக்கட்டும்

வசனம் எழுதிய இயக்குனர் நெல்சனை பாராட்டியே ஆகனும்.

குறிப்பா, யோகிபாபு வண்டில கடத்திட்டு போகும் sequence. யோகி பாபு அடிக்கும் ஒவ்வொரு ஜோக்-கும் இனி facebook group page டைட்டிலா மாறும்.  முதல் ஷோ படம் பாத்துட்டு செய்தியாளர்கள் அவர்கிட்ட, "படம் எப்படி இருக்கு?"

யோகி பாபு: நடிச்சவங்க கிட்ட கேட்டா எப்படி? நாங்க நல்லா இருக்குது தான் சொல்வோம். போய் மக்கள்கிட்ட கேளுங்க சார்.

இப்படி நிஜ வாழ்க்கையிலும் யதார்த்தமான நகைச்சுவை உணர்வு கொண்ட யோகி பாபு இன்னும் கொஞ்சம் காலத்துக்கு தமிழ் சினிமாவுல் ஒரு ரவுண்ட் வருவார் என்பது நிச்சயம்.

எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப பிடிச்ச காட்சி, இடைவேளைக்கு முன்னாடி வரும் நயன்தாரா சீன் தான். ரொம்பவே subtleஆ ஒரு நடிப்பு. கோகிலா கதாபாத்திரத்துக்குள்ள இருக்கும் புத்திசாலித்தனத்தையும், அப்பாவித்தனத்தையும், கொஞ்சம் திருட்டுத்தனத்தையும் வெளிகோணர வைச்ச காட்சி. நயன் சினிமா வரலாறுல இது கண்டிப்பா ஒரு 'செம்ம கெத்து' காட்சி.

இப்படி ஏகப்பட்ட ரசிக்கும்படியான விஷயங்கள் இருந்தாலும், படம் இடைவேளைக்கு அப்பரம் கொஞ்சம் நேரம் தட்டு தடுமாறி போச்சு. ஆனா, மறுபடியும் இறுதி கட்டத்துல இழுத்து பிடிச்சு நின்னுட்டாங்க.

இயக்குனர் நெல்சன் சமீபத்தில் கொடுத்த பேட்டில சொல்லியிருந்தார், இந்த படம் முதல ஹீரோ வச்சு பண்ற மாதிரி தான் அமைக்கப்பட்டதுனு.

நெல்சா, நல்ல வேளயா!
அப்படி மட்டும் பண்ணியிருந்தீங்க, திரும்பி திரும்பி அரைக்கப்பட்ட
அரைச்ச மாவு தான் கிடைச்சுருக்கும்,

கோலமாவு கிடைச்சு இருக்காது!

நீங்களும் உங்க காதல் காட்சிகளும்.

கோபம் வர மாதிரி காமெடி பண்றது இது தான் நினைக்குறேன். சமீபத்துல பார்த்த ரெண்டு மூனு காதல் காட்சிகள் பயங்கரமா முகம் சுளிக்க வச்சுட்டு. சூரி சொன்ன மாதிரி, "ஒரே irritatingஆ இருக்கு மாப்பிள்ள"

மதுரவீரன்.

ஷண்முக பாண்டியனும் ஹீரோயின் மீனாட்சியும் பேசிகிட்டு இருக்காங்க. பக்கத்துலே காமெடியன் பாலா. 

பாலா: ராத்திரி பூரா மீன் குழம்பு எப்படி செய்யுறது கத்துகிட்டு, உனக்கு மீன் குழம்பு வச்சு கொண்டு வந்திருக்கா டா. அப்படினு என்னான்னு தெரியுமா?

ஷண்முகம்: தெரியல.

பாலா: அவளுக்கு உன்ன புடிச்சு இருக்குடா. 

ஹீரோயின் ஹீரோவ பாக்க, ஹீரோ அவள பாக்க, பாட்டு ஆரம்பிக்க, நான் தூங்க.

no 1) ஒரு புள்ள ராத்திரி முழுக்க தூங்காம இருந்திருக்கு. அப்படினு அதுக்கு insomnia. தூங்கமின்மை பிரச்சனை இருக்கு. அந்த புள்ளைக்கு உடனடியா மருத்துவ உதவி தேவை.

no 2) மீன் குழம்பு வைக்கறதுக்கும் காதலுக்கும் என்ன சம்மந்தம்? அதுவும் ராத்திரி முழுக்க மீன் குழம்பு வச்சு இருக்குனு? மீன் என்னத்தாக்கு ஆகறது? அப்படி என்ன அவசரம்? உலக உணவு சங்கம் மீன் குழம்ப அடுத்த நாள் தடைகிட பண்ண போறாங்களாம் என்ன?

no 3) படம் முழுக்க, வேற எந்த ஒரு காதல் அறிகுறியும் காதலில் விழுவதற்கான காரணமோ அழுத்தமோ இல்ல. அப்பரம் என்ன ம....மீன் குழம்புக்குய்யா காதல் காட்சினு பெயர்ல கண்ராவித்தனத்த திணிக்கிறீங்க?

***************

படம்: இவன் தந்திரன்.

ஹீரோயின் வேலை இண்டர்வியு போறாங்க. அங்க ஆபிசர் ஒரு கேள்வி கேட்கறாங்க.

ஆபிசர்: 20 வருஷத்துல நீங்க என்னவா ஆகனும்னு ஆசைப்பட்றீங்க?

ஹீரோயின்: இடுப்புல மடிப்பு வேணும், ஒன்னு இரண்டு தல முடி நரைக்கனும்.... தனியா இருக்க பயப்படனும்....

காதல் வசனம் எழுத சொன்னா, ஏன் காட்டுமிராண்டி வசனம் எழுதுறீங்க?  

இது எந்த மாதிரியான அன்பு, காதல்?

எனக்கு கோபத்தைவிட பயம் தான் அதிகரித்தது. படத்துல சொன்னது ஒரு பொண்ணா இருந்தாலும், இதை யோசித்து (யோசிக்காமல்) எழுதினது ஒரு ஆண். அப்போ இவ்வளவு உங்க நினைப்பா? இத தான் நீங்க காதல்னு வகைப்படுத்துறீங்களா? 

ஆண், பெண் பேதம் வித்தியாசம் பேசல. இருந்தாலும் யோசிச்சு பாருங்க. இதுவே ஒரு ஹீரோ....

"எனக்கு முடியெல்லாம் கொட்டனும். சொட்டை விழனும். கிட்னில ரெண்டு கல்லு வரனும்..."

எப்படி பேசினா? காதல்னு ஒத்துப்போமா? அப்பரம் ஏன் ஹீரோயினுக்கு இந்த மாதிரி வசனம்?

படத்துல தண்ணி பாடல், பெண்கள இழிவுப்படுத்தும் பாடல் இப்போ கொஞ்சம் குறைஞ்சிகிட்டு வர நேரத்துல இந்த மாதிரி வசனம் பீதிய கிளப்புதய்யா! 

*******************

சிம்பு கலந்து கொண்ட workshopல் நடந்தது என்ன?

கதவை திறந்தால், ஏசி குளிர் சுளீர் என்று முகத்தில் படர, சிம்பு உள்ளே நுழைந்தார். இருட்டாக இருந்த அறையில் switch எங்கே என தேடி அழுத்தியபோது, அரவிந்த்சாமி அறை ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கையிலிருந்த fidget spinnerரோடு விளையாடி கொண்டிருந்தார்.

சிம்பு (பற்களை கடித்து கொண்டு, வாயை பாதிக்கு மேல் திறந்தும் திறக்காமலும்): சார், என்ன... சார்? இரு...ட்டு...லே இர்ர்ர்ர்கீ...ங்கா?

அரவிந்த்சாமி: வாங்க சிம்பு. என்ன இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துட்டீங்க?

சிம்பு: நானும் சீக்கிரம் வரும் ஆளு தான் சார்.

அரவிந்த்சாமி தொடர்ந்து fidget spinnerல் விளையாடி கொண்டிருக்கிறார் வேறு எதுவும் பேசாமல்.

சிம்பு (முணுமுணுத்தபடி, தாடியை சொரிந்தவாறு): இப்ப புரியுது ஏன் காஜோல் இவர வேண்டாம்னு பிரபுதேவாகூட போனாங்கனு.

அப்போது உள்ளே நுழைந்தார் மணிரத்னமும் சுஹாசினியும். சுஹாசினி வலது கையில் மருந்து மாத்திரைகளும், இடது கையில் வசனங்கள் அடங்கிய தாட்களும் இருந்தன. மணிரத்னம் சிம்பு மற்றும் அரவிந்த் கைகளை குலுக்கி வரவேற்றார்.

மணி: i am happy you came.

சிம்பு: சார், i am happy you casted me in this film.

மணி ஒரு செண்டிமீட்டர் புன்னகையை வீசினார்.

சிம்பு: மேடம், அது என்ன மருந்து?

சுஹாசினி: நீ எப்போ மேடைல "மணி சாரும் என் fanஆ இருப்போரோ'னு சொன்னீயோ அப்போவே எனக்கு பயம் வந்துச்சு. அதான் for precaution. மணிக்கு ஏற்கனவே உடம்ப சரியில்ல.

சிம்பு: சார் நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு செல்பி எடுத்தோம் சார்.

மணி: ஒகே.

சிம்பு: நன்றி சார்.

மணி: யாருக்கு அனுப்புறீங்க.

சிம்பு: என் ரசிகர்களுகிட்ட சொல்லி, இத மீடியாவுல போட சொல்றேன் சார். அப்ப தான் நம்புவாங்க எனக்கு வேலை கிடைச்சுருக்குனு.

மணி: ரசிகரா?

சிம்பு: அது ஒரு 10,15 பேர் இருக்காங்க. என் தீவிர ரசிகர்கூட்டம். அவங்க இல்லாம நான் இல்ல....

கைவிரல்களையும் கைகளையும் ஆட்டி பேசி கொண்டிருக்கையில் ஜோதிகா உள்ளே வந்தார். சுஹாசினியை கட்டிபிடித்து ஹாய் சொல்லிவிட்டு மணியிடம் வணக்கம் கூறினார்.

சிம்பு: ஹாய் ஜோ எப்படி இருக்கீங்க?

ஜோ: ஹாய் சிம்பு. am fine. நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?

சிம்பு: நாச்சியார் டெர்ல்லர் பாத்தேன். செம்மங்க.... எனக்கே போட்டியா வருவீங்கனு நினைக்கல.  பீப் சாங் மாதிரி இந்த படத்துலயும் ஒன்னு இருக்கனும்னு கேட்போங்க. மணி சார் கண்டிப்பா ஒத்துப்பாரு. ஏனா அவர் என் fanங்க.

சின்ன பையன் ஆகாயத்தில் பட்டத்தை பறக்கவிட்டு அனாந்து பார்த்து சந்தோஷம்படுவதுபோல் குதித்தான் சிம்பு. எதுவும் பேசாமல் ஜோ சுஹாசினியிடம் சென்றார். ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் வந்தார்.

சிம்பு: ஹாய் ஐஸ்.

ஐஸ்வரியா: என் பெயர் ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ்.

சிம்பு: கூட கொண்டு வரலயா?

ஐய்வரியா: மொக்க ஜோக்.

சிம்பு: உங்க பெயர் சொன்னா, எனக்கு பழைய ஞாபகமெல்லாம் வருது. but பர்ர்வால adjust பண்ணிக்கிறேன்.

மணி: ok ladies and gentlemen, எல்லாரும் செண்டர்ல உட்காருங்க.

சிம்பு: கீழயா?

சுஹாசினி: ஆமா.

சிம்பு: என்னங்க....நான் எவ்வளவு பெரிய ஸ்டார் தெரியுமா?

மற்றவர்கள் அனைவரும் தரையில் அமர்ந்துவிட்டு சிம்புவை பார்த்தனர்.

சிம்பு: ஓ...எல்லாரும் உட்காந்திட்டாங்களா. சரி பர்ர்வால நானும் உட்காரேன்.

மணியும் சுஹாசினியும் அனைவருக்கும் வசனத்தாளை கொடுத்தனர்.

சிம்பு: மணி சார். எங்க விஜய் சேதுபதியும் வாஃட் வசிலும்?

மணி: அவங்க இன்னிக்கு வரமாட்டாங்க.

சிம்பு: அவங்க வர்லனா எப்படி rehearsal பண்றது?
அவங்களுக்கு பதிலா VTV கணேஷம் மொட்டை ராஜேந்தரையும் போடுங்க சார்.

சுஹாசினி மணி காதில் மட்டும் விழும்படி: மணி, do you really want simbu to be in this film?

மணி ஒரு செண்டிமீட்டர் புன்னகையை வீசினார்.

மணி: ok this is scene 12. all characters are in the dense forest area in kashmir.....

அவர் சொல்லி முடிப்பதற்குள், அரவிந்த தரையில் சாய்ந்து புரண்டு, இல்லாத கொடி மேல உருண்டு கொண்டிருக்க, ஜோவும் ஐஸ்வர்யாவும் வாய் பிளந்து ஆச்சிரியம் அடைந்தனர்.

சுஹாசினி: அரவிந்த் எந்திரிங்க. காஷ்மீர்னாவே அது தானா?..... get up arvind. இது ரோஜா பார்ட் 2 இல்ல.

மணி: ok everyone listen. all characters are in the dense forest area in kashmir. you are the forest officers on a mission. you are there for a campfire night. and so this is the scene...சிம்பு நீங்க start பண்ணுங்க.

8 பக்கம் கொண்ட வசனத்தாளை புரட்டி புரட்டி பார்த்துவிட்டு முழித்தார் சிம்பு.

சிம்பு: எனக்கு என்ன பிரச்சனை-னா..... சார் ஒன்னுமே புரியல சார்.

சுஹாசினி: இது பாரதியார் கவித, சிம்பு. படிங்க.....

சிம்பு: காவென்று கத்திடுங் காக்கை......முட்டை 

ஜஸ்வர்யா: மேடம், என்னய கிண்டல் பண்றான் மேடம்.

சுஹாசினி: சிம்பு...ப்ளீஸ்.

சிம்பு: ஒகே ஒகே...  காவென்று கத்திடுங் காக்கை என்றன்
கண்ணுக் கினிய கருநிறக் காக்கை.

தேம்பி தேம்பி அழ ஆரம்பித்தார் ஜோ.

ஜஸ்வர்யா: ஏன் அலறீங்க?

ஜோ: வீட்டுல ராமாயணம் தொல்ல தாங்க முடியலனு தான் இந்த படத்த ஒத்துக்கிட்டேன். இங்கயும் புரியாத மொழில கவித அது இதுனா....... 

அருவி- இன்னும் hangoverல Rolling Sir!

படம் இடைவேள விட்டபோதே இந்த படத்த பத்தி ஷேர் செய்யனும்னு துடிச்சது மனசு. ஆனா, வருங்கால CM விஷால் ஐயா ஒரு படத்த பாத்தா, 3 நாளைக்கு அப்பரம் தான் அத பத்தி பேசனும்னு சொல்லிட்டார். அதனால மனசு கட்டுப்படுத்திகிட்டேன்.

இடைவேள போதே கிட்டதட்ட ஒரு கதை முடிஞ்ச மாதிரி ஒரு உணர்வு. இதுக்கு அப்பரம் எப்படி படம் நகரும்? நிஜ அருவிய பாக்க சில தூரம் பயணித்து ஒரு மல உச்சிக்கு நடந்து போய் ஒரு இடத்துல நின்னா, நம்ம மேல சாரல் பட்டு ஒரு பிரமிப்பு அடைவோம்ல அந்த மாதிரி இந்த படம். பல வருட காலம் தமிழ் சினிமா உருண்டு ஓடி வந்து நமக்கு அளித்த அதிசயம் "அருவி"

இயக்குனர் அருண ஒத்த வார்த்தல வாழ்த்துகள்னு சொல்லி முடிச்சிட முடியாத அளவுக்கு தன் எழுத்தால் வசீகரம் பண்ணியிருக்கிறார். கே ஸ் ரவிகுமார்கிட்ட assistantஆ இருந்த அருண் தான் இப்படத்த எடுத்தார்னு நினைக்கும்போது ஆச்சிரியமா இருக்கு! நல்ல படம் எடுக்க நல்ல கதையவிட நல்ல மனசு தேவை. அது அருண்கிட்ட நிறையவே இருக்கு. படத்துல பல இடத்துல அத கண்கூடா பாக்க முடியுது. அருவி கதாபாத்திரத்துக்கு இணையா எனக்கு பிடிச்ச இன்னொரு கதாபாத்திரம்- Emily. 

panasonic GH4 cameraல தான் முழு படத்தையும் எடுத்தாங்களாம். மூனு மாசம் ஒத்திகை. அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் முழு படத்தையும் stage play போல நடித்து காட்டிவிடும் அளவுக்கு ஒத்திகை நடந்திருக்கு. இப்படி அருண் மற்றும் குழுவின் உழைப்பு மெய்சிலிர்க்க வைக்குது.

இடைவேளை முடிஞ்சு ஒரு காட்சில அருவி அந்த முதலாளிய பாத்து கேட்கும், "நீ எப்ப எதுக்கு கடைசியா அழுதேனு." அதுக்கு அவன் தனது ஊரில் இருக்கும் பனியாரம் சுடும் பாட்டிய பத்தி ஒரு கதை சொல்வான். சொல்லிமுடித்தவிட்டு தேம்பி தேம்பி அழுவான். எனக்கு பொசுக்கென எட்டிபாத்துச்சு கண்ணீர். ஒரு கெட்டவனுக்காக நான் ஏன் இவ்வளவு feel பண்ணுறேன்? அது தான் 'அருவி'. இப்படி நம்மள ஒரு mixed emotional rollercoaster பயணத்தில அமர வைச்சு கூட பழகும் மனிதர்கள வேற மாதிரி பாருங்கடானு சொல்லுது.

கென்யாவோ இல்ல வேற ஒரு நாடானு தெரியல. அங்க மலைவாசி மக்களின் பழக்கம் ஒன்னு இருக்கு. தப்பு செஞ்சவன ஊர்மக்கள் நடுவுல உட்கார வச்சு அவன் பண்ண நல்ல விஷயங்கள எடுத்து சொல்லி அவன் நல்லவனு அவனுக்கே புரிய வைப்பாங்களாம். அருவி படத்துல வந்த பனியாரம் பாட்டி காட்சிய பாத்தபோது எனக்கு இது தான் நினைவுக்கு வந்துச்சு.

'liberty song'னு ஒரு பாட்டு. பள்ளி பருவத்தில் வரும் அருவி தனது ஆசிரியரால் அடிவாங்கும் காட்சி ஒன்னு ஆரம்பத்துல வரும். கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, அந்த ஆசிரியரை பாக்க நேரிடும். அவரிடம் சென்று, "வணக்கம் சார் நான் தான் அருவி" என்று சொல்லிவிட்டு கல்லை தூக்கி அவரது கார் கண்ணாடியில் வீசிவிட்டு ஓடுவார் அருவி. அதுக்கு அருவி, "எத்தன தடவ கீறி இருப்பான் தெரியுமா?" என்று தோழியிடம் சொல்வாள். 

மனசு கனத்திடுச்சு. எவ்வளவு பெரிய விஷயத்த ரொம்ப ஆழமா சொல்லிட்டு போய்கிட்டே இருக்கும் திரைக்கதை, 'அருவி'ய எல்லாரும் தூக்கிவச்சு கொண்டாட காரணம்னு அது தான்னு நினைக்கிறேன். டிவிட்டர் பக்கத்துல சிலர் தூக்கிவச்சு கொண்டாடும் அளவுக்கு இதல என்ன இருக்குனு ஒரு கேள்வி கேட்குறாங்க.

பரவாயில்ல சார். தூக்கி வச்சு கொண்டாட வேணாம். atleast தூக்கிவச்சுபோம். 'அருவி' இந்த உலகத்த பார்க்கட்டும். இந்த உலகம் 'அருவி'ய பார்க்கட்டும். இல்லேனா, ஹிந்தில ரீமேக் பண்றேன் தெலுங்குல ரீமேக் பண்றேனு ஒரு குரூப் கிளம்பும். அவங்ககிட்டலேந்து காப்பாத்தறத்துக்காவது, 'அருவி'யை தூக்கி வச்சிபோம். கடைசி வரைக்கும் 'அருவி' நம்ம புள்ளையா நம்ம படமா இருக்கட்டும்.

"விஜய் நடிச்ச படம்ங்கற. நல்ல படம்ங்கற...எப்படி டா கண்டுபிடிக்கறது?"

"கை வை டா பாப்போம்."

"எனக்கு பயம் இல்ல. ஏனா எனக்கு இழக்கறதுக்கு எதுவும் இல்ல."

"நான் உண்டு என் ஜட்டி உண்டுனு இருப்பேன்."

"120 ரூபாய் கொடுத்து குப்ப படத்த பாக்குறோம்."

இப்படி படம் முழக்க ரசிக்கும் வண்ணம் வசனங்கள அள்ளி தெறிக்கவிட்டு இருக்காங்க.

இசை- beautifully unconventional. sweetly haunting. பிந்துமாலினி மற்றும் வேதாந்தின் பாடல்காள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதை சொல்லுது. 

என்ன டா படத்தில் நடித்த அதீத்தி பாலன் பத்தி ஒன்னும் சொல்லலையேனு நினைக்க வேண்டாம். அந்த புள்ளய பத்தி தனியா ஒரு போஸ்ட் போட்டால் கூட எல்லாத்தையும் சொல்லிட முடியுமானு தெரியல. இப்போதைக்கு அந்த புள்ளகிட்ட ஒன்னே ஒன்னு தான் சொல்ல தோணுது.

"இறுக்கி அணைச்சு ஒரு உம்மா" தரணும்.

கொடிவீரன்- மசாலாவ அரைக்க சொல்லுமா!!

இதுக்கு முன்னாடி வனமகன் படத்துல தான் பிண்ணனி இசையைக் கேட்டு வயிறு வெடிக்கிற அளவுக்கு விழுந்து சிரிச்சேன். அந்த 'அலுக்கி குலுக்கி சிறுக்கி சிம்ல சிம்மா ஏஏஏஏஏஏஏ' பிண்ணனி இசை இன்னும் காதுல ஒலிச்சிகிட்டு இருக்க. ஹாரிஸ் ஜெய்ராஜ மிஞ்ச இன்னொருத்தன் பொறந்து வரனும்னு  நம்பிக்கையோட வாழ்க்கைய நடத்திக்கிட்டு இருக்கும்போது தான் 'கொடிவீரன்' கொடிகம்பத்துல வந்து சிக்கினான். இல்ல, நம்மதான் அவங்கிட்ட சிக்கிட்டோம்.

வில்லன், ஒரு அப்பாவிய அடிச்சி வீசுறான். இது எம்.ஜி.ஆர் தாத்தா காலத்து ஹீரோ introduction ஆச்ஜேனு நீங்க நினைக்ககூடாது. அந்த நினைப்ப வேரோடு வெட்டி எறியவும். ஹீரோவின் தங்கச்சி அடிதடி நடக்கும் இடத்துல நிக்குது.

"உன் முன்னாடி பறந்து வந்த tyre ஒன்னும் சும்மா வரல. எங்க அண்ணன்       சூடாயி வந்துச்சு."

"சண்டை நடக்கிற இடத்துல கண்ணன் வருவானோ இல்லையோ எங்க அண்ணன் வருவான்."

"இந்த ஊரே எங்க அண்ணன் ஆடி பாத்துருக்க. அடிச்சு பாத்தது இல்ல. இப்ப பார்ப்ப."

ஒரு படத்துல இத்தன பஞ் இருக்கலாம். ஆனா ஒரு சீன் முழுக்க இது தான்.

அடுத்த ஷாட்- தாடி வச்ச சசிகுமார் லாரி பின்னாடியிலிருந்து முன்னாடி வரார். slow motionல நெத்தியில பட்டையோட. இவரு பட்டையோட வரல. பட்டைய கிளப்ப வந்திருக்காரு.

(அட ச்சே.... என்ன எனக்கும் இந்த வியாதி தொத்திகிச்சு. )

சசிகுமாரின் நெத்திய close upல காட்ட
 "ரகள ரகள ரகள டா. இவன் ரகளையோட சகல டா!" னு பிண்ணனி வாசிக்கும்போது, சிரிச்ச ஆளுதான் நான் அடுத்த 10 நிமிஷத்துக்கு படத்தில எந்த காட்சிய மிஸ் பண்ணேனே தெரியல.

நானே சத்தம் போட்டு, 'மசாலா அரைக்க சொல்லுமா' னு கத்திடலாமானு தோணுச்சு.

சசிகுமார் தன் தங்கச்சிக்கு கல்யாணம் நடக்குமா இல்லையானு தெரிஞ்சிக்க கோயிலுக்கு போவார். அங்க கல்லுல வட்டம் போடும் காட்சி ஒன்னு. இப்படி  நம்மள திட்டம் போட்டு   தூக்கும் காட்சியெல்லாம் ஏகப்பட்டது இருக்கு.

முறை மாமன் படத்துல பேதி மாத்திரை காமெடியில எத்தன மாத்திரை டா போட்டீங்கனு கவுண்டமணி கேட்க அதுக்கு ஜெய்ராமும் செந்திலும், "ஒன்னு போட்டோம். அதுக்கு அப்பரம் ரெண்டு. அப்பரம் மூனு" என்று எத்தன மாத்திரய கலந்தாங்கனு தெரியாம குழம்பிபோய் நிப்பாங்க.

அந்த மாதிரி இந்த படத்துல எத்தன தங்கச்சி கதாபாத்திரம் இருக்குனு யாருக்குமே சத்தியமா தெரியாது.

இந்த படத்துல சசிகுமாருக்கு ஒரு தங்கச்சி.
அப்பரம் வில்லன் பசுபதிக்கு ஒரு தங்கச்சி.
அதுக்கு அப்பரம் வித்தார்த்துக்கு ஒரு தங்கச்சி.

லைட்மேன், கேமிராமேன், tea-boy, stunt master, editor, இப்படி எல்லாருக்கும் இப்படத்துல தங்கச்சி இருக்காங்க.

உங்க வீட்டில ஒருத்தர தண்ணி கொண்டு வர சொல்றீங்க, அதுக்கு அவர்,

"தண்ணி கொண்டு வர சொல்றீயா இல்ல தனியா கொண்டு வர சொல்றீயா?"

நீ: சீக்கிரம் கொண்டு வா.

அவர்: சீக்கிரம் வரட்டா இல்ல விக்ரமோட வரட்டா?

இப்படி உலறும் கதாபாத்திரங்களோட பேசினா எப்படி மண்டை வலிக்குமோ அப்படியான ஒரு படம் தான் 'கொடிவீரன்'.

வசனம் என்னும் பெயர்ல வச்சு செஞ்சிருக்காங்க.

பசுபதியின் மச்சான் அவருக்கு ஒரு மோதிரத்தை போடுவான். அதுக்கு பசுபதி, "என்ன.....நம்ம இனத்தோட அடையாளமா?"

மச்சான், "இல்ல மாமா. உங்க குணத்தோட அடையாளம்."

இன்னொரு காட்சில, "எத்தன நாளைக்கு தான் வில்லங்கமா இருப்ப. கொஞ்ச நாளைக்கு வெள்ளக்காரனா இரேன்."

"அப்போ அதுல நம்ம காரியமும் இருக்குது. வீரியமும் இருக்குது."

"இந்த ஊர் என்னைய ஆடியும் பார்த்திருக்கு. அடிச்சும் பாத்திருக்கு.
நார் நாரா கிழிச்சு பாத்தது இல்லையே!"

இதுபோன்ற வசனங்கள back-to-back பேசி பேசி, நம்ம ஒரு வழிபண்ணாரு இயக்குனர் முத்தையா.

இயக்குனர், சமீபத்தில் ஒரு பேட்டியில், "நம்மெல்லாம் அடையாளத்த இழந்துகிட்டு வரோம். அத காட்ட தான் கிராமத்து படங்கள எடுக்குறேன்."

நம்மகிட்ட பல்லு இருக்கறதனால அதயே காட்டிகிட்டு இருந்தா, முட்டாள்தனமா இருக்கும். தெரியும். அதே மாதிரி தான் அடையாளம். தேவையான நேரத்தில், கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனாகவும் உலக நடப்பு தெரிந்து காட்ட வேண்டும்.

பசுபதி தங்கச்சி விதவையான பிறகு, அவளை ஊர் மக்கள் முன்னிலையில் உட்கார வைத்து மொட்டை அடிப்பது, அதுக்கு அப்பரம் அவருக்கு சேலை கொடுக்கும் காட்சியெல்லாம், என்ன அடையாளம்னு தெரியல? அழிக்கப்பட வேண்டியவை.

"ஒரு ஆம்பள இன்னொரு ஆம்பளைக்கு லவ் லட்டர் கொடுத்தா தான் தப்பு, ஒரு ஆம்பள பொண்ணுக்கு கொடுத்தா தப்பு இல்ல." என்னும் வசனங்களிலிருந்தே தெரிகிறது பின்னோக்கிய சிந்தனைகளின் உச்சம்.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவோ போராடி, ஓரினசேர்க்கை ஆண்களும் பெண்களும், திருநங்கைகளும் பலவற்றில் சாதித்து கொண்டிருக்கும் இச்சூழலில் இதுபோன்ற வசனங்கள் மிகப் பெரிய கொடூரம்.

இதைவிட கொடூரம்- சசிகுமாரின் romance காட்சிகள்.

நாடி நரம்பெல்லாம் 'சசிகுமார் சசிகுமார்'னு ஊறிபோன ரசிகர்களால்கூட ஜீரணிக்க முடியாத காதல் காட்சிகள்.

அர்ஜுன் ரெட்டி பதிலாய் அனிதா ரெட்டியாக இருந்திருந்தால்...

facebook முழுக்க 'அர்ஜுன் ரெட்டி' தெலுங்கு சினிமாவ புரட்டி போட போற படம். படத்துல நாலு சீன்ல சட்டைய கழட்டினாலே  அது 'cult film'னு             
நினைக்கிற  இக்காலத்தில் இது எந்தளவுக்கு உண்மை என்று புரியாமல் தான் படத்தை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

கூகலில் தேடினேன் இதன் அர்த்ததை- cult film is often revolutionary or ironically enjoyed. ஆஹா ஆமாப்பா! அதே தான்! இப்படம் ஒரு அனுபவம். சமீப காலங்களில் இப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைத்ததில்லை. அந்த அனுபவத்தை தர தமிழ் படங்களும் கொடுக்க முற்பட்டதில்லை.   அர்ஜுன் ரெட்டி- ரொம்பவே ரசித்து பார்த்தேன். கதையின் பல அம்சங்கள் பிடிக்கவில்லை. (அதை பற்றி அப்பரம் சொல்கிறேன்)

இருந்தாலும், 'cult' film தான். தான் சொல்லவந்ததை  இயல்பாக, யாருக்கும் பயப்படாமல், மூன்று மணி நேரத்தில் கதையை தோய்வு இல்லாமல் எழுதி இயக்கிய புது இயக்குனர் சந்தீப்புக்கு, 'you're a fucking awesome talented film-maker, man!"

in-dept characterisation- அர்ஜுன் ரெட்டி. இவன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை முதல் இரண்டு மூன்று காட்சிகளிலே நமக்கு புரிந்துவிடுகிறது. அதுவும் அழத பழசான காட்சி அமைப்புகள் இல்லை. இப்படிப்பட்ட குடிகாரனா ஒரு மருத்துவர் என்று ஆச்சிரியப்பட வைக்கிறார் இயக்குனர். அப்படி ஆச்சிரியப்பட வைக்கும் தருணத்தில் நம்மை 'flashback'க்கு அழைத்து செல்கிறார். சரியான இடங்களில், மிக பொருத்தமான அளவில் flashbackகள் நிறைந்த திரைக்கதையில் பாதி வெற்றியை எழுதியிருக்கிறார் எழுத்தாளர் சந்தீப்.

மூன்று மணி நேரத்தில் ஒரு நவீன தேவதாஸின் வாழ்க்கையை சித்தரித்ததை தாண்டி, நம்மையும் அவ்வாழ்க்கைக்குள் கைபிடித்து நடக்க வைத்துள்ள படம் இந்த அர்ஜுன் ரெட்டி. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைத் திரிக்காமல் ஒளிக்காமல் உண்மைக்கு மிக நெருக்கமாகத் திரையில் துணிவுடன் காட்டியிருப்பது ஓர் அசலான சினிமாவுக்கான அடிப்படைத் தேவை என்பதை ‘அர்ஜுன் ரெட்டி’ உணர்த்திவிடுகிறது.

குழந்தைத்தனம் நிரம்பி வழியும் முகம் ப்ரீத்தியாக நடித்திருக்கும் ஷாலினி பாண்டேவுக்கு. எந்த உணர்ச்சியையும் எளிதில் காட்டிவிடாதவர், வீட்டில் நடக்கும் பிரச்னைக்குப் பிறகு, விஜயைக் கட்டிப்பிடித்து சமாதானப்படுத்த முற்படும் காட்சி, பூங்காவில் மீண்டும் அர்ஜுனைச் சந்திக்கும்போது அழுதுகொண்டே கோபமாகத் திட்டும் காட்சி போன்றவற்றில் மிரட்டுகிறார்.

"women have restrictions at home, arjun" என்று ஷாலினி சொல்ல, எவ்வளவு தான் படித்து இருந்தாலும், பெரிய இடத்தில் இருந்தாலும், பல பெண்களின் நிலைமை, இயலாமை அது தான். அதை ஒற்றை வரியில் சொன்ன விதம், சபாஷ்!  



ஷாலினி அர்ஜுன் வீட்டுக்கு சென்று அவனை சமாதானப்படுத்தும்போது, அவனது அறையை சுற்றி பார்த்துவிட்டு, "இங்க தான் நமக்கு first night நடக்க போகுதா?" என்று கேட்க, அதுக்கு அவன் எரிச்சலாய், "bloody 549th night?" என்பதெல்லாம் தமிழுக்கும் சரி, தெலுங்கு சினிமாவுக்கு சரி ரொம்பவே புதுசு. கொச்சையாக இருக்கே என்று சிந்திக்கவிடாமல், நம்மையும் தலையாட்டி புன்னகை செய்ய வைத்திருக்கிறது கதையோட்டமும், அவர்கள் காதலின் ஆழமும். 

இப்படி வெற்றி கொடிகளை பல இடங்களில் நட்ட படத்தில் எனக்கு நெருடல்களாக தெரிந்தன பல விஷயங்கள்.

1) அர்ஜுன் என்பவன்  யார் என்றே தெரியவில்லை என்ற போதிலும், மருத்தவம் படிக்கும் ஷாலினி, எப்படி ஒரு பையன் திடீரென்று கூப்பிட்டு, முத்தம் கொடுத்தால் ஏற்றகொள்கிறாள், செருப்பை கழட்டி அடிக்காமல்?

2) அர்ஜுன் is a male chauvinist. கல்லூரி வகுப்பில், ஒரு குண்டான பெண்மணியுடன் ஷாலினியை உட்கார வைத்து, அவளை தோழி ஆக்கிக்கோ, " one fat chick and a beautiful chick make a good combo." என்று வசனம் பேசிய சிகரெட் நாத்தம் பிடிச்ச பய, சிறிது காலம் கழித்து, நண்பனின் தங்கைக்கு பார்த்த மாப்பிள்ளை, பெண்களை பத்தி இழிவா பேசியதற்கு சண்டை பிடிக்கிறான்! எப்படி, பாஸ்?

அப்படியே அர்ஜுன் இடைப்பட்ட காலத்தில் மாறியிருந்தாலும், எப்படி மாறினான் என்பதை எந்த ஒரு காட்சியிலும் காட்டவில்லையே, பாஸ்.

3) அர்ஜுன் கோபக்காரன். படம் முழுக்க எதுக்கு எடுத்தாலும் கோபம். குடிபோதை வேற. வேலையை இழக்கிறான். ஷாலினியை விட்டு பிரிகிறான்.

ஆனா, கடைசில அவனுக்கு எல்லாமே கிடைத்துவிடுகிறது. அப்போ என்ன பண்ணாலும், யாரை அடித்தாலும் சரி, கடைசியில எந்த தண்டனையும் இல்லாமல் வெற்றியும் சந்தோஷமும் கிடைத்துவிடுகிறது. அவன் தேவதாசாக தனியாக வீட்டில் வாழ்ந்த நாட்களில் கூட அவன் அவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தை ஒன்றும் சுமக்கவில்லை. கர்ப்பனி பெண்ணாக தனியாக இருந்த ஷாலினியை விடவா இவன் கஷ்டப்பட்டு இருப்பான்?

4) climax காட்சியில் பூங்கா பெஞ்சில் அமர்ந்து, ஷாலினி அர்ஜுனிடம், " கல்யாணம் ஆன மூனாவது நாளே வீட்ட விட்டு வெளியே வந்துட்டேன். உன் புள்ள இது. என் புருஷம் சுண்டுவிரல்கூட பட்டத்தில்ல" என்று சொல்லும்போது, அட ச்சை! என்ன டா இது. சந்தீப் மிகப்பெரிய எழுத்தாளன் சிந்தனையாளன் என்று நினைத்தோமே, கடைசில இவனும் ஒரு சினிமாக்காரன் தானா என்று தோன்றியது.

5) அர்ஜுன் ரெட்டியின் அர்த்தமில்லாத ஆத்திரத்தை தேவையில்லாமல் கொண்டாடிய படமோ இது?

இப்படி நினைச்சு பாருங்க.

அனிதா ரெட்டி என்று ஒரு கோபக்கார புள்ள.

அனிதா மொட்டைமாடியில் காலையில் படுத்துகிடக்க, அங்கு காயந்த துணியை எடுக்க வந்த, ஆண்ட்டி "என்ன என் நைட்டிய போத்தி இருக்க" என்று கூற, அதற்கு அனிதா போத்திய நைட்டிய கழுட்டி, ஆண்ட்டி தன் கையில் வைத்திருந்த அங்கிள் சட்டையை மட்டும் அணிந்து கொண்டு, தண்ணீர் டேங்கில் பியர் பாட்டிலை மொண்டு குடிக்கிறாள்,

'அர்ஜுன் ரெட்டி' ஒரு cult movie என்பவர்கள் 'அனிதா ரெட்டி' என்றிருந்தால் அதையும் கொண்டாடி இருப்பார்களா?

இப்படி தான் எனக்கு படம் முழுக்க சிந்தனை ஓடியது.

இப்படி தானே நிலம்பரி கோபம் அடைந்தாள், கடைசில அவங்கள கொன்றது.

இப்படி தானே திமிர் படத்தில் நடித்த கோபக்கார ஷரேயாவையும் கொன்றார்கள்.

'கொடி' படத்தில் நடித்த திரிஷாவுக்கு இதே நிலைமை தான்.

பொண்ணுங்க பண்ணா ரத்த காவா.
பசங்க பண்ணா தக்காளி தொக்கா?

அட போங்கய்யா!

************************************

அகோரி இல்ல, சுடுகாடு இல்ல, டீ தோட்டம் இல்ல, பீச் ஹாவ்ஸ் இருக்கு. ஏகப்பட்ட ஜலபுலஜங்ஸ் சீன்னு இருக்கு. அதுல ஒரு 12 lip-to-lip சீன் இருக்கு. 37 தடவ படத்துல நிறைய பேரு பேச்சு வார்த்தைல 'fuck' வார்த்தைய ரொம்பவும் யதார்த்தமா பயன்படுத்துறாங்க.

இப்போ இந்த படத்துல எது புரிஞ்சுதுனு இயக்குனர் பாலா, இத தமிழ்ல ரீமேக் பண்ண கிளம்பிட்டாரு??

அப்பா விக்ரம் தன் மகன் துருவ தமிழ்ல அறிமுகப்படுத்த போறாரம் பாலாவ வச்சு.

தம்பி துருவ், என் அனுபவுத்துல சொல்றேன். எப்படி பெத்தவங்கள புரிஞ்சுகிறது கஷ்டமோ அத மாதிரி, பிள்ளைங்க நமக்கு எது புடிக்கும் புடிக்காதுனு கடைசி வரைக்கும அவங்களுக்கு புரியாது.

இது தான் நல்லதுனு நமக்கிட்ட வந்து சொல்வாங்க. அதயெல்லாம் கேட்கனும்னு அவசியமில்ல.

பிடிக்காத கல்யாணத்துல பொண்ணோ மாப்பிளையோ முதல் நாள் ஓடி போறது இல்லையா? அந்த மாதிரி படம் shooting முதல் நாள் எங்கயாச்சும் ஓடி போய்டு தம்பி!

இல்ல, இல்ல, அப்பா சொன்ன சரி தான். நான் பாலா கையில அடி வாங்கினா தான் சினிமாவுல சீமாசானத்துல உட்காந்து ரசிகர் மன்ற 6 அடி மாலை போடுவாங்கனு நீ நினைச்சினா, கடைசில எலும்புகூடு மாலைகூட கிடைக்காது தம்பி.

மகளிர் மட்டும்- வெற்றி நிச்சயம் கிட்டும்

காட்சியில் பானுபிரியாவும் ஊர்வசியும் சமையலறையில் பேசி கொண்டு இருப்பார்கள். பின்புரத்தில், கிரிக்கெட் விளையாடி கொண்டிருக்கும் ஜோவும் சின்ன பசங்களும் பானுபிரியாவின் மகனும். சின்ன பொண்ணு ஒன்னு பந்தை மிஸ் பண்ணிடுவாள். அதுக்கு அவன் (சித்தப்பா) அந்த சின்ன பொண்ணு கண்ணத்தில் அடிப்பான். அதை இயல்பான மிரட்டலுடன் தட்டு, வெறும் கண்ஜாடையில் அவனிடம் அப்படி அடிக்க கூடாது என்று சொல்லாமல் சொல்லுவாள் ஜோ. இது அனைத்தும் ஒரு 10 வினாடிகூட இருக்காது. இப்படி நிறைய குட்டி குட்டி விஷயங்களை அழகாய் கோர்த்த படம் தான், 'மகளிர் மட்டும்'


பொண்ணுங்களுக்கு எதிரான விஷயங்களை பேசி புரட்டி போடும் படம் அல்ல. அப்படி படம் எடுக்க இயக்குனர் பிரம்மாவிற்கு அனைத்து திறமையும் உண்டு. அதை இப்படத்தில் செய்திருக்கலாமா என்று தெரியவில்லை. ஆனா, 'மகளீர் மட்டும்' படத்தில் உள்ள நிறைய அழகான அம்சங்களை ரசிக்க வைத்துள்ளனர்.

"பொண்ணுங்க பிரசவ வலில துடிச்சு, எலும்ப உடைச்சு, கஷ்டப்படுறாங்க. நான் குழந்தையே பெத்தக்கள்ளனா?" என்று ஜோவின் வசனமெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில், இப்போதைய சினிமாவில் யாருமே பேசவில்லை. எனக்கு அது தான் ஆச்சிரியம், சந்தோஷம். ஒரு பொண்ணு மனசுல பட்டது சொல்கிறாள், அதுவும் குழந்தை விஷயம் எல்லாம் தைரியமா சொல்லும் காட்சி பிரமாதம்!!

எனக்கு படத்துல பிடிச்ச இன்னொரு அம்சம். ஊர்வசி- ஜோவின் நட்பு/மாமியார் மருமகள் என்று பாகுபாடு இல்லாமல் இருந்தால், அதில் கிடைக்கும் சந்தோஷத்தை பார்க்கவே சந்தோஷம். இதெல்லாம் பலகோடியில் ஒருவருக்கே அமையும் அதிர்ஷ்டம் என்றாலும், இயக்குனரை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். பெண்களின் நட்பை பற்றி இவ்வளவு அழகாகவும் இயல்பாகவும் படம் எடுத்த விதம் அழகு.

அப்பப்போ கொஞ்சம் சினிமாத்தனம் தெரிந்தது. அதை தவிர்த்து இருக்கலாம். ஆனாலும், அதுவும் ஏதோ ஒரு வகையில் 'இவனுங்க' மாறிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை தந்தது. குறிப்பா, பானுபிரியாவின் மகன் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கும் காட்சிகள்.

'மகளிர் மட்டும்' பாஷயில் சொல்லவேண்டும் என்றால், மாசால தோசை சாப்பிட வந்து, அதை ரசித்தும் ருசித்தும் கூடவே இருந்த பலவித சட்னியும் போனஸா கிடைத்த சந்தோஷம்!

பிரம்மாவின் படைப்பில் இதுவும் பிரமாதம்!

கடுகு- சிறுத்தாலும் காரம் குறையாது .

"யாராச்சு நம்மகிட்ட ஹாய்...  சாப்பிட்டீயா? தூங்கினீயா?னு கேட்க மாட்டாங்களானு ஏங்குறோம். அதனால தான் இந்த facebook whatsappலலாம் அவ்வளவு கூட்டம்"

ஏன் என்று தெரியவில்லை. படத்தில் இந்த வசனம் வந்த மறுநொடியே என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பொல பொலவென்று வழிந்தது. இப்படி மனசை தொடும், வருடும் பல வசனங்களை தூவி விட்டு இருக்கிறார் இயக்குனர் விஜய் மில்டன்.




பிழைப்பதற்காக கிட்டதட்ட ஒரு எடுபிடி போல் காவலதிகாரியுடன் இன்னொரு ஊருக்கு வரும் புலிபாண்டி (ராஜ்குமார்) வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என ஒரு வரியில் சொல்ல கூடிய கடுகு அளவு கதையில் மிக பெரிய பலமே இயக்குனர் தேர்வு செய்த நடிகர்கள் தான். இப்படி ஒரு நடிகர் தேர்வை கனவில்கூட எதிர்பார்த்து இருக்க மாட்டோம். ஆனா, இவர் தான் இதுக்கு பொருத்தமா இருப்பார் என்று அசூர அளவு நம்பிக்கை வைத்த இயக்குனர் விஜய் மில்டனை பாராட்ட வார்த்தை இல்லை.

'character-driven' கதையில் நடிகர்கள் கொஞ்சம் சொதப்பினால்கூட அவ்வளவு தான். அப்படி நேர்கோட்டில் பயணம் செய்த ராஜ்குமாரும் சரி, பரத்தும் சரி மிக துல்லியமாக தனது வேலையை பார்த்து இருக்கிறார்கள். ராஜ்குமார் நடித்த புலிபாண்டி கதாபாத்திரத்தில் வேறு யாரும் பொருந்தமா இருந்திருப்பார்களா என்ற கேள்வியை கேட்கும்படி அவரது நடிப்பு மிலிர்கிறது படத்தில்.

"ஏய்யா தப்பு பண்ணல தப்பு பண்ணல சொல்றதே பெரிய தப்பு தான்ய்யா!" என ராஜ்குமார் வாய்விட்டு அழும்போது, இவரையா நான் கிண்டல் செய்து எழுதியிருந்தேன் (திருமதி தமிழ் படத்திற்காக) என்று அறையாமல் அறைந்துவிட்டு சென்று இருக்கிறார்.  இயல்பு நடிப்பு என்பதே ஏதோ ஒரு வகையில் நமது உண்மையான சுபாவத்தை வெளிகொண்டு வருவது தான். அதனை கண்டு அறிந்து திரையில் விருந்து அளித்து இருக்கிறார் ராஜ்குமார்.


ஏதோ ஒரு விமர்சனத்தில் படித்தேன்- "புலிபாண்டி, இப்படியா ஒருத்தர் ரொம்ப நல்லவரா இருப்பார். அது தான் கொஞ்சம் நெருடலா இருக்கு."

எனக்கு ஆச்சிரியமா இருந்தது. நல்லவனை அதுவும் புலிபாண்டி போல் நல்லவனை இருப்பதுகூட இவ்வுலகில் அதிசயமா போயிவிட்டதா?  பரத் கதாபாத்திரம் போல் சூழ்நிலை கைதியாய் வாழும் அனைவருக்கும் புலிபாண்டி ஒரு அதிசயம் தான்.

பரத்- காதல் படத்திற்கு அப்பரம், ஒரு நல்ல படம். இந்த மாதிரி நடிங்க பாஸ்! உங்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் உண்டு.

எனக்கு மிகவும் பிடிச்சு இன்னொரு விஷயம், விஜய் மில்டன் இசைவெளியிட்டு விழாவில், எளிய மனிதர்களை வரவழைத்து அவர்களை பேச வைத்தது தான்.


இன்று காலையில் கலாய்த்து வந்த ஒரு டிவிட் படித்தேன் - "பாலா படத்த விக்ரமன் எடுத்த மாதிரி இருக்கு கடுகு"

நம்மூரில் ஒரு நல்ல படம் எடுத்தாலும், கிண்டல் செய்யும் ஆட்கள் இருக்கவே செய்கிறார்கள். அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல், தொடர்ந்து நல்ல சினிமாவை கொடுக்க விரும்பும் ஒரு சில இயக்குனர்களில் விஜய் மில்டனும் இப்போது வந்துவிட்டார்.

இப்படி மக்களுக்காகவும், மக்களின் மனதிற்கு பிடித்த மாதிரி படம் எடுத்த இந்த குழுவுக்கு, கடுகளவு இல்லை, கடலளவு நன்றி!

தமிழ் படம் (குற்றம் 23) ஈரானிய படம் (the salesman)

குற்றம் 23:

கவசகுண்டலத்துடன் பிறந்த கர்ணனையை போல் விஜயகுமார் appointment order கடிதத்துடன் பிறந்தவர் போல. எந்த காவல் அதிகாரி வந்தாலும், கடிதத்தை  நீட்டி, "நீங்க தான் இந்த கேஸ எடுக்கனும்." என சொல்கிறார். 

என்ன சம்பவம்? ஏன் இந்த கொலை நடக்குது? சொந்த அண்ணியே இதில் பாதிக்கபட்டு இருக்கிறார் என்றால்? என்ன நடந்து இருக்கும் என்பதையெல்லாம் காவல் அதிகாரி அருண்விஜய்  கண்டுபிடிக்கிறாரா இல்லையா என்பதே medical crime thriller 'குற்றம் 23' படத்தின் கதை.

பேய் படங்கள் சீசன் முடிஞ்சு இப்போ crime thriller  படங்கள் சீசன் மாதிரி தெரியுது. வரிசையாய் நல்ல படங்கள்- தனி ஒருவன், துருவங்கள் 16. அந்த வரிசையில் ஒரு நல்ல படம். பயங்கரமான திருப்பங்கள் இல்லை என்றாலும், விறுவிறுப்பா நகர்கிறது படம்.

 கிரைம் திரில்லர் வல்லுநர் ராஜேஷ் குமாரின் கைவண்ணத்தில் வந்தது. இப்போதான் கூகல் செய்து பார்த்தேன். 1700 கதைகள் எழுதி இருக்காராம். 450 கதைகள் மட்டும் பாக்கெட் நாவல்களாம். 'குற்றம் 23' படம் பார்க்கும்போது படித்தால் கிடைக்கும் சுவாரஸ்சியம் அப்படியே தெரிந்தது. கதையை, திரைக்கதையாக மாற்றிய இயக்குனர் அறிவழகனுக்கு சபாஷ்! இப்படத்தை 'decent film' என்ற பிரிவில் வகைப்படுத்தலாம். அதிகம் யூகிக்க வேண்டிய காட்சிகள் இல்லை என்றாலும் அவ்வபோது 'அட' என்ற போட வைத்துள்ளார்.



அருண் விஜய் ஒரு மொட்டை மாடி காட்சியில் கோபத்துடன் ஒரு மாதிரியா கண்கலங்கி நிப்பார் பாருங்க. அருண் விஜய்க்கு இனியாவது நல்ல படம் வரட்டும், வெற்றி வரனும். கதாநாயகி, காக்க காக்க மாயா போல் இருந்தாலும் (இங்கயும் ஆசிரியர் தான், ஹீரோவிடம் லவ் சொல்வார் ஜீப் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு)

அமித், அமிநயா நடிப்பெல்லாம் பிரமாதம். எந்த குறையுமே சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நடிகர்களின் தேர்வு.

 பொதுவா லூசு ஹீரோயின்களை தான் தமிழ் படங்களில் பார்ப்போம். லூசு போலீஸ் என்று ஒரு பிரிவு இருக்குதுனா அதுக்கு காரணம் தம்பி ராமய்யா! நகைச்சுவை என்ற பெயரில் முடிந்தவரை சிரிக்க வைக்கிறார்.

கிளைமெக்ஸ் நெருங்கும்போது வரும் 'evidence evidence  சொல்லிதான் இவனுங்களையெல்லாம் விட்டு வைக்குறோம். எதுக்கு?"னு கத்தி ஆவேசப்படும்போது, செம்மயா இருந்துச்சு. ஆனா, வில்லன் ஏன் கொலை பண்றான்னு இன்னும் அழுத்தமா சொல்லியிருக்கலாம். அப்பரம் சில இடத்துல நிறைய 'telling'. கதை எழுதும்போது வாசகர்களுக்கும் சரி, படம் பார்ப்பவர்களுக்கும் 'don't tell. show!' அப்படினு ஒரு விஷயம் இருக்கு.

'குற்றம் 23' என்னதான் சில இடங்களில் பிரமாதமாய் 'show' இருந்தாலும், பாதி நேரம் விசாரணை என்ற பெயரில் வசனம் பேசி கொண்டே இருப்பதால், சற்று சலிப்பு வருவதை தடுக்க முடியவில்லை.

இருப்பினும், 'குற்றம் 23'- படத்தை பார்த்தால், நிச்சயம் ரசிப்பீர்கள் என்பதில் ஐயம் இல்லை.

அப்பர்ம, இந்த படத்தின் promo.



************************************************************************

The salesman:

வேறு மொழிகள் திரைப்படங்கள் பிரிவில் இவ்வருடத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதை பெற்ற ஈரானி படம் தான் 'The salesman.' எழுத்து இயக்கம்- Asghar Farhadi. மொத்தமே 11 படங்கள் தான் எடுத்து இருக்கிறார். அதில் இரண்டு படங்கள் ஆஸ்கர் விருது பெற்றவை (விருது பெற்ற இன்னொரு படம் separation- 2011)

குற்றம் 23 போலவே இதிலும் ஹீரோ குற்றவாளியை தேடி போகிறார். ஹீரோ அவ்வூரில் ஒரு ஆசிரியர். பகுதி நேரமாக மேடை நாடக நடிகராக இருப்பார். அவரது மனைவி ஒரு மேடை நாடக நடிகை. இருவரும் புது வாடகை வீட்டுக்கு செல்வார்கள். ஒரு நாள், ஒரு பயங்கரமான சம்பவம் நடந்துவிடும்.

ஹீரோ வெளியே சென்றுவிடுவார். கதவு ஒலி கேட்கும். கணவன் தான் வந்துவிட்டார் என கதவை லேசாக திறந்துவிட்டு,  குளிக்க போவார். யாரோ ஒருவர் வீடு புகுந்துவிட்டு, அந்த நபர் குளியலறைக்கு சென்றுவிடுவார்.

என்ன நடந்தது என்பதை கொடூரமான காட்சிகளால் காட்டாமல்விட்ட இயக்குனருக்கு ஆஸ்கர் விருது கொடுத்ததில் எந்த ஆச்சிரியமும் இல்லை. 'she was assaulted' என்று தான் குற்றவாளியை கண்டுபிடிக்கும்வரை இருக்கும். பாதிக்கப்பட்டவருக்கு தலையிலும் அடி. அதற்கு பிறகு வரும் காட்சிகளில், இவருக்கு என்ன தான் உண்மையில் நடந்து இருக்கும் என படம் பார்ப்பவர்களுக்கு தெரியும். கதாபாத்திரங்களுக்கும் தெரியும். ஆனா, அதை வெளிப்படையாக சொல்ல மாட்டார்கள். அந்த ஒரு உணர்வு பாலம்- அற்புதமான திரைக்கதை.

 ஈரானிய படங்கள், பல, ரொம்ப மெதுவா நகரும். பிண்ணனி இசை எதுவுமே இல்லாமல் இருக்கும்.


இந்திய படங்களை பார்த்து கெட்டு போன மனசும் புத்தியும், இந்த இடத்துல பிண்ணனி இசையை போட்டிருக்கும்னு வேதாந்தம் பேசியது.  'queen' இந்தி படத்தில் Kangana Ranaut Parisல் இருக்கும்போது இத்தாலிய உணவில் மிளகாய் காரம் சேர்ப்பார். அதற்கு கடைக்காரர் கத்துவார்- எல்லாத்தை இந்திய உணவாய் மாற்றுவது ஏன்?

அப்படி தான் எனக்கு இருந்துச்சு. இசையில்லாமல் படம் எடுப்பது ஈரானிய படம் பாணி. அப்படி இசையே இல்லாம இருந்ததது தான் 'the salesman' படத்தின் வெற்றி. காட்சிகள் பலவும் மனதை பதைபதைக்க வைத்தது. கடைசியில் குற்றவாளியை கண்டு பிடித்துவிடுவார் கணவர். அதில் ஒரு சின்ன திருப்பம்.
இவரா குற்றவாளி என தெரிந்தது எந்த கூச்சலும் இல்லை கத்தலும் இல்லை. ஆனா, படம் பார்ப்பவர்களுக்கும் கட்டாயம் கோபம் வரும் குற்றவாளி மேல். கூடவே பரிதாபம் ஏற்படும்.

இப்படிதான் நடிப்பு, கதையமைப்பு, காட்சிகள், முக்கியமா வசனங்கள் (subtitles) அனைத்தும் உலக சினிமா வரலாற்று பக்கத்தில் கட்டாயம் இடம்பெறும்.

பைரவா- எனக்கும் ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருக்கு

அந்த காலத்துல கொத்தடிமைகளா வச்சு வேலை வாங்கி துன்புறத்தப்பட்ட தான் கூலி வேலை செஞ்சாங்க நிறைய பேர் . அது ரொம்பலாம் மாறல இன்னைக்கும். ஆபிஸுக்கு போய் பார்த்தா, நம்மள எப்படிலாம் டிசைன் டிசைனா டார்ச்சர் பண்ண முடியுமா அப்படி 'செஞ்சி' தான் வீட்டுக்கே அனுப்புறான். இப்படி தான் என்னை போன்ற பல கொடி மக்கள் வேலைக்கு போயிட்டு இருக்காங்க.

அப்பவும் சரி இப்பவும் சரி, நாங்க நிம்மதி தேடும் ஒரு சில விஷயங்களில் படம் பார்த்தும் ஒன்னு. ரெண்டு மணி நேரம் உலகத்தை மறந்து, சந்தோஷமா இருக்கனும். அந்த சந்தோஷம் என்பது வெறும் நாலு பாட்டு, கிரிக்கெட் மட்டை சண்டை, சைக்கிலில் பறந்தால் வந்திடும்னு நினைச்சா அது மிக பெரிய தப்பு. துரோகம்.

ரசிகர்களுக்காக தான் படம் பண்ணுறேன்- சொல்லும்  பாணியே முதல தப்பு. யார் ரசிகன்? உன் 100அடி கட்-அவுட்டுக்கு மாலை போட்டு, பால் அமிஷேகம் பண்ணி, நீ முதல் காட்சியில் slow motionல பறக்கும்போதோ, குதிக்கும்போதோ, பாயும்போதோ கத்துறானே அவனா?

அவன் நீ சேர்த்து வச்சுருக்கும் தொண்டன். அவ்வளவுதான்.

நான் ரசிகன். ரசிகன் வேற தொண்டன் வேற. நீ, ரசிகனுக்கு எப்போதுமே துரோகம் தான் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கே.

சமீபத்தில் இயக்குனர் பார்த்திபன் ஒரு கருத்த ஆணித்தரமா சொல்லியிருந்தார் - "இங்க படம் பார்க்கும் கூட்டம் வேற, படத்தை தயாரிக்கும் கூட்டம் வேற."

ரெண்டு பேருமே எதிர்ப்பார்ப்பது வேறு. தயாரிப்பாளனுக்கு மட்டும் படம் பண்ணா, இப்படி தான் இருக்கும்,தலைவா.

வாழ்க்கை ஒரு வட்டம்னு சொன்ன நீயே அந்த வட்டத்துக்குள்ள சிக்கி கஷ்டப்படுற, எங்களையும் சேர்த்து கஷ்டப்படுத்துற. typewriter கால பழைய கதை, யூகிக்க கூடிய திரைக்கதை, வலுவற்ற பாட்டு, அதையும் தாண்டி ஒரு விக்கு. இது தான் பைரவா!

மரண மாஸ் கதை தான் தனக்கு பலம்.

முப்பது வருஷமா கோலம் போட்டவங்க கூட எந்திரிச்சு போயிட்டாங்க, ஆனா இன்னும் அதே சைக்கிள்ல வர? இது மரண மாஸா?

கதை- ஆவூனா, மக்கள காப்பத்துறேன். ஊர காப்பத்துறேனு சொன்ன காலமெல்லாம் இருக்கட்டும் தலைவா. காப்பத்தியது எல்லாம் போதும். இப்போ உன் திறமை என்ன? இப்ப உள்ள காலகட்டதுக்கு படம் பண்ண ஏன் இவ்வளவு தயக்கம்? மக்களுக்கு படம் பண்ண வேண்டாம், அந்த மக்களில் ஒருவனாய் இருந்தால், என்ன பண்ணவ? அது மட்டும் போதும் என் போன்ற ரசிகனுக்கு.

பலம்- உன் பலமே உன் பலவீனமா போச்சு.

பைரவா படம் எனக்கு சுத்தமா பிடிக்காததற்கு காரணம் இயல்புதன்மை அற்ற ஒரு ஓட்டம். அனைத்து காட்சிகளுமே செட்-க்குள்ளே நடக்குது, சென்னையாக இருந்தாலும் சரி, திருநெல்வேலியாக இருந்தாலும் சரி. அதிலும் ஒரு பைக் காட்சி. ரேமோ படத்திலிருந்து டாக்டராக இருக்கும் கீர்த்தி சுரேஷ் பின்னாடி உட்கார்ந்து போகும் காட்சி. அதுகூட வெளிபுற காட்சியாக அமைக்க முடியாத ஒரு சூழல். உன்னைய வச்சு வெளிபுற காட்சி எடுக்க முடியாத ஒரு உயரத்தில் நீ இருக்க, தரையில் நடுக்கும் உண்மை நிலை உன் கண்ணுக்கு தெரியல.


பல பேட்டிகளில் விஜய் சட்டைய பத்தி பேச்சு. புள்ளி வச்சு சட்டையாம்?

விஜய் சூப்பரா காசை வச்சு கையில் வித்தை காட்டுறாரு- இது தான் நீ கத்துகிட்ட மொத்த வித்தையும் இறக்கும் விதமா?

"சிறப்பு...மிக சிறப்பு" 

அப்படி என்ன மாதிரி தான் படத்துல நடிக்கனும்?

1) துருவங்கள் பதினாறு- செம்ம படம் தலைவா!! உனக்கு பிடிச்ச போலீஸ் கதாபாத்திரம் தான். நிதானமா, திரைக்கதை அவ்வளவு புத்திசாலித்தனமா இருக்கும். ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத ஒரு கதையில் நீ தோன்ற வேணும்.  ஆனா தலைவா, இதலயும் போய் ரைம்ஸ் சொல்வேனு அடம்பிடிக்க கூடாது.


2) காதலும் கடந்து போகும்- உனக்கே உரிய காமெடி ரோல். ரொம்ப ரொம்ப சதாரணமான கதை. ஆனா, உனக்குள் இருக்கும் நடிகன் நிச்சயமா அனைவருக்கும் பிடித்திருக்கும். 

3) கொடி- ரெட்டை வேடத்தில் கலக்கியிருக்கலாம். இதுவும் கிராமத்தை காப்பத்தும் கதை தான். ஆனா, நிறைய சுவாரஸ்சியம் கலந்த கதை. தம்பியாகவும் அண்ணனாகவும் நடித்து கொடியை உச்சத்தில பறக்கவிட்டு இருக்கலாம்.

4) 24- அறிவியில் சார்ந்த கதை. குழந்தைகளுக்காக ஆட்டம் ஆடும் நீ, இதுல அறிவுபூர்வமா நிறைய விஷயங்களை உன்னை ரசிக்கும் குழந்தைகளுக்காக செய்து இருக்கலாம். 'புலி' குழந்தைகளுக்கான படம் இல்ல.

இப்படி ஏகப்பட்ட படங்களில் உன் அவதாரத்தை பார்க்க ஆவலா இருக்கேன்.


சமீபத்தில், தோழிகளுடன் பேசி கொண்டிருக்கும்போது உன் பேச்சு வந்துச்சு.

நான்: விஜய் பழைய மாதிரி படங்கள நடிக்கனும். you know...like ok kanmani!

தோழி: என்ன விளையாடுறீயா? living together relationshipல விஜ்யா?

இன்னோரு தோழி: கண்டிப்பா முடியாது! அதலாம் முடியாது.

நான்: டுல்கர் சல்மான் ரோல் பத்தி பேசுல. பிரகாஷ் ராஜ் ரோல நடிக்கலாம்னு சொல்றேன். 
ஆச்சிரியத்தில் வாய்பிளந்து தோழிகளுக்கு மயக்கம் வந்தது.

பைரவா படத்துல நீ , 'நிறைய பேர்கிட்ட இல்லாத ஒரு கெட்ட்ட்ட்ட பழக்கம் என் கிட்ட இருக்கு!"

உன் உண்மை ரசிகையாய் எனக்கும் ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருக்கு-

"இந்த மாதிரி படத்துல எப்படி விஜய்'னு இந்த உலகத்தையே ஆச்சிரியத்தில் முழ்கடிக்க வைக்கும் படத்தில் நீ நடிச்சுருவேனு நம்பிக்கையோட வாழ்றது"

அச்சம் என்பது மடமையடா- மழை சாரலை ரசித்தபடியே கையில் ஒரு cappacino cup ஏந்தியவாறு...

ஜன்னல் ஓரமாய் நின்று, மழை சாரலை ரசித்தபடியே கையில் ஒரு cappacino cup ஏந்தியவாறு, உள்ளங்கையில் இதமாய்  காபி சூடு பரவ, அப்படியே இதழ் வரை கொண்டு போகும் காபி குவளையிலிருந்து ஆவி முகத்தில் படர, சூடு ஆற்றி குடிக்க, நுனி நாக்கில் சுவை படும்போது செம்மயா ஒரு உச்சபச்ச ஆனந்தம் ஒன்னு வரும் பாருங்க- அது தான் 'அச்சம் என்பது மடமையடா' படத்தின் முதல் 50 நிமிடங்களின் சொர்க்கம். 

விண்ணை தாண்டி வருவாயா படத்தை 10 தடவ பார்த்து இருப்பேன். கௌதம் மேனனின் தீவிர ரசிகை இத கூட பண்ணலனா எப்படி? அதே 'ஹோசானா' தழுவுல் நிரம்பி வழிந்த முதல் 50 நிமிடங்களை அணுஅணுவாய் ரசித்தேன். அந்த 50 நிமிடங்களில் கிட்டதட்ட 4 பாட்டு வந்திருக்கும். ரகுமானின் பாடல்கள் கேட்கவும் பார்க்கவும் ஒலி/ஒளி விருந்தாக இருந்தது.  பாகவதர் படம் மாதிரி, தொட்டதக்கெல்லாம் பாட்டு வந்தாலும்கூட , it is AR Rahman music man! அப்படினு மனசு பூரிப்பு அடைந்து படத்தை தொடர்ந்து பார்த்தேன், "my gautham is back!" என்று முணுமுணுத்தபடி. 




இடைவேளை வந்தது. நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணும் மாதிரி, அதுக்கு அப்பரம் படத்த காணும்.  'தள்ளி போகாதே' பாடல் ஆரம்பித்த காட்சியிலிருந்து, படம், கதை , திரைக்கதை- அனைத்தும் பிச்சி, கிழிஞ்சி, அவிழ்ந்து, உடைந்து ஒவ்வொன்றும் தள்ளி எங்கெங்கோ போச்சு! விண்ணை தாண்டி வருவாயா படத்துல ஒரு வசனம் வருமே- "காதல் நம்மள தாக்கனும். தலை கீழா போட்டு திருப்பனும்." இது தான் இரண்டாம் பாதில நடந்து கதை. இல்ல இல்ல. எனக்கு நடந்த சம்பவம்.

இரண்டாம் பாதில, ஏன் சண்டை? யாருக்கு சண்டை? எதுக்கு இந்த ஓட்டம்? யாரு இவங்களெல்லாம்? எங்க போறாங்க? இது எந்த ஊரு? என்ன நடக்குது?- தலை சொரிந்து பார்த்த அனுபவம் தான் இரண்டாம் பாதி. எந்த ஒரு தீவிர காரணமும் இல்லாமல் துரத்துவதெல்லாம், ஏற்ற கொள்ள முடியாத திரைக்கதை.

'kali' என்ற மலையாளம் படம். கிட்டதட்ட AYM மாதிரி தான். முதல் பாதி காதல், இரண்டாம் பாதி பரபரப்பு. இரவு நேரத்தில் சாலையோர கடையில் ஹீரோவும் ஹீரோயினும் சாப்பிட செல்ல, அங்க ரவுடிகளுக்கும் இவர்களுக்கும் சண்டை ஏற்பட, ரொம்ப இயல்பாய், யதார்த்தமாய், மனதை பதற வைக்கும் விதமாய் திரைக்கதையில் மின்னியது 'kali'. 
AYM கூட அப்படி அமைந்திருக்க வேண்டிய படம் தான். 

ஆனா, கௌதம் நம்மள பாட்ஷா தம்பி மாதிரி ஆகிட்டாரு!

"சொல்லுங்க சொல்லுங்க சொல்லுங்க...(நீ ஏன் இந்த மாதிரி படம் எடுத்தீங்க?)
சொல்லுங்க...."

500ரூபாய், 1000ரூபாய் நோட்டுக்களை தடை செய்த மாதிரி, கௌதம் படங்களில் 'voice over narration 'னை தடை செய்ய வேண்டும். ஆவூனா, பேசியே கதைய சொல்றாரு.   எண்ணெய் ஊற்றி தாளித்துவிடவும்-னு ஏதோ சமையல் குறிப்பு மாதிரி, கடைசில படத்தை ' voice over narration'ல் முடித்தது அநியாயம், கௌதம்.

A Director Makes Only One Movie in His Life. Then He Breaks It Into Pieces and Makes It Again.
- Jean Renoir





இந்த பொன்வார்த்தைகள் போல, கௌதம் தனது படங்களின் அடிப்படையாக வைத்து கொண்டாலும், இம்முறை ரொம்பவே சொதப்பிவிட்டார். இரண்டாம் பாதியில், சிம்பு ஒரு காட்சியில், மஞ்சிமா மோகனிடம், "I want to fight alone. I don't want you to come with me. you go back home. where do you want me to drop you?" என்கிறார். அட பாவி கிட்டதட்ட ஒளிப்பதிவாளர் மற்றும் இயக்குனரை தவிர மற்ற அனைவரையும் சுட்டு பொசுக்கிவிட்டு, இப்ப அந்த புள்ள எங்க போகும்??



கௌதம் பாணியிலே படத்தை பற்றி சொல்ல வேண்டும் என்றால், "this is fucking messed up!" 

கௌதமே ஹரி மாதிரி படத்த எடுத்து வச்சு இருக்காரே? அப்போ, ஹரி எந்த மாதிரி வெறித்தனமா 'சிங்கம் 3' எடுத்து இருப்பார்னு நினைச்சு பார்த்தால் தான் கொஞ்சம் அச்சமா இருக்கு. 

அச்சம் என்பது மடமையடா- ஒரு தவறு செய்தால்...... அதை தெரிந்து செய்தால்......

இருமுகன்- படமே தண்டனை

"ஒ பட் லூ
ஏ எட் லூ
பட் லா லூ....."

இப்படி தான் ஹாரிஸின் பிண்ணனி இசையில் வார்த்தைகள் வந்த விழ, ஒன்னும் புரியல. படமே அதே மாதிரி தான். ஒன்னும்...ம்உம்...

இப்பலாம் படம் பிடிக்கல-னு சொல்ல முடிய மாட்டேங்குது! சொன்னா, உலக போர் தொடங்கும் அளவுக்கு சண்டைக்கு வராங்க! அதான் புரியல-னு எழுதுனேன். படம் மேல தப்பில்ல. படம் புரியும் அளவுக்கு எனக்கு தான் அறிவும் முதிர்ச்சியும் பத்தல்ல.

கெம்ஸ்ட்ரி பத்தல்ல
கதைக்கும் எனக்கும் கெம்ஸ்ட்ரி பத்தல்ல. காலேஜ் படிக்கும்போதே நான் கெம்ஸ்ட்ரி வகுப்பு இருக்கும்போது, பக்கத்து காலேஜ் கெண்டீன் போய்டுவேன். இப்படிப்பட்ட என்னை இந்த படத்துக்கு அழைச்சுட்டு போனதெல்லாம் பெரிய தப்பு. அதுவும் 'லவ்' கதாபாத்திரம் chemical equation சொல்லும்போதெல்லாம் யப்பா சாமி, exit எங்கப்பா??

விக்ரமும் நயன் தாராவுக்கும் உள்ள கெம்ஸ்ட்ரி- சுத்தம்! விறுவிறுப்பான காட்சிகளாக இருந்தாலும் சரி, காதல் காட்சிகளாக இருந்தாலும் சரி. அவங்க காதல் முழுக்க காரில் உட்கார்ந்து வசனம் பேசிய கொள்றாங்க.... தள்றாங்க! நான் எந்த மாதிரி ஃபீல் கொடுத்து இந்த காட்சிகளையெல்லாம் பாக்கனும்னு எனக்கு தெரியல.


ஹேல்லன்னா பாட்டுக்கு கொடுத்த பில்-டப்புக்கு ஒன்னும் கொறச்சல் இல்ல. நயன் தாரா அழகும் ஒளிப்பதிவாளரின் கை வண்ணமும் தான் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சி.

தண்ணீர்ல கண்டம் இல்ல, மலேசியாவில் தான்.

நம்ம ஆளுங்க கொஞ்ச காலத்துக்கு இந்த மலேசியாவ பின்புலம் வச்சு படம் எடுப்பதை தவிர்க்கலாம்னு - சிவகாமி கம்பியூட்டர் சொல்லுது. இருமுகன் படத்தில் சில காட்சிகளும் நடிகர்களும் 'கபாலி' படத்தை நினைவுப்படுத்துகிறது.

இந்த ரித்விக்காவா, யாருச்சும் காப்பாத்துங்களேன் பா??

மலேசியா காவல்துறையை சரமாரியாக கிண்டல் செய்வதை அவங்க எப்படி எடுத்துக்கு போறாங்க? கபாலி படத்தை சென்சார் செய்தது போல் இப்படத்தை செய்திருந்தால், ரொம்ப மகிழ்ச்சி. படம் சீக்கிரமா முடிஞ்சு இருக்கும்.

இதில் என்ன ஒரு விஷயம் எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சுனா, முடிந்தவரை live locationல படமாக்கப்பட்டது தான். லிட்டில் இந்தியா என்று கூறபடும் bricksfield, யதார்த்தம்.

7ஆம் அறிவும், ஸ்பீடும். 

சீரியஸ் காமெடி- இருமுகனின் sci-fi என்று சொல்லப்படும் பலவும் சீரியஸ் காமெடியாக அமைந்ததே தான் படத்தின் பலவீனம். 7ஆம் அறிவு படத்தில், ஸ்ருதி எப்படி நரம்பை சொரிந்துவிட்டால், DNA activate ஆகும் என டக்கால்ட்டி வேலை செஞ்சிதே அதே மாதிரி, இங்க ஸ்பீடு மாத்திரை நுகர்ந்தால், 5 நிமிடத்துக்கு தன்னை மறந்து இருப்பாங்களாம்?

அதை நுகராமலேயே படத்த பார்த்துட்டு நாங்க மயக்கத்துல தான் டா இருந்தோம்!

இதுகூட பரவாயில்ல. நயன் தாரா சொல்லும் பாருங்க ஒரு flashback. ஸ்பீடு மாத்திரை சாப்பிட்டு பிறகு, மண்டைக்கு பின்னாடி கிடந்த நினைவுகள், 4 வருஷமா access  பண்ணாத நினைவுகள்னு ஏதோ அப்பாத்தா பீரோ பின்னாடி கிடந்த பழைய photo album  மாதிரி சொன்ன போது வந்துச்சு பாருங்க குபீர் சிரிப்பு. இது தான் யா படத்துலே மிக பெரிய காமெடி.

எதுக்கு மச்சான், இந்த 'லவ்'?

லவ் கதாபாத்திரம் cross-dresser என்பவர். பொதுவாக transgender, gay, cross-dresser- என பலர் உள்ளனர். இவர்கள் போன்றோர்களுக்கு வித்தியாசங்கள் உண்டு. எத்தனை பேருக்கு இது தெரியும்?



இயக்குனர் ஒரு பேட்டியில், லவ் கதாபாத்திரம் 'transgender' இல்லை என்றார். சரி, ஆனா ஏன் படத்தில் தேவையில்லாமல் பெண்கள் உடை மாற்றும் இடத்திலிருந்து 'லவ்' நடந்து வரும் ஒரு காட்சி. என்ன தான் சொல்ல வரீங்க?

"இந்த உலகத்துக்கே நீ ராஜா நான் ராணி" என்ற வசனம் எதை குறிக்கிறது? படத்துக்கும் இந்த வசனத்துக்கும் என்ன பொருத்தம்?

தமிழ் சினிமாவில் இதுவரை cross-dresserகளையும் திருநங்கைகளையும் சரியாய் சித்திரத்தது இல்லை. இப்படமும் அப்படியே அமைந்துவிட, தானும் ஒரு சராசரி இயக்குனர் என்பதை நிருபத்திவிட்டார் ஆனந்த் ஷங்கர்.

'லவ்'- வின் பின்புலம் என்ன? அவர் ஏன் இப்படி ஆனார் என்பது கதைக்கு தேவையில்லாமல் இருக்கலாம். சரி ரைட்டு. இப்படி 'ஸ்பீடு' மருந்து தயாரிக்கும் ஒருத்தர் சும்மா ஒரு விஞ்ஞானியாக இருந்திருக்கலாமே? cross-dresserஆக இருக்க வேண்டிய அவசியம்?

ஹாரிஸ் ஜெய்ராஜ் இசை, நின்னுக்கோரி வர்ணம் வர்ணம்



விக்ரம்

என்ன தான் உயிர கொடுத்து நடித்தாலும், சரியா அமைய மாட்டேங்குது-னா, ஐ எம் சாரி சார்!

எனக்கு இன்னொரு பேரு இருக்கு- எங்களுக்கு நிறைய வேலை இருக்கு!

  எனக்கு இன்னொரு பேரு இருக்கு- தீஞ்சு போன தீபாவளி முறுக்கு

இப்படினு தான் டைட்டில் வைக்கலாம்னு இருந்தேன். தேவையில்லாம எதுக்கு தீபாவளி முறுக்கு பத்தி எழுதிகிட்டு. அப்பரம் முறுக்கு சாப்பிடும்போதெல்லாம் இந்த படம் ஞாபகம் வரும். கூடவே டென்ஷன் வரும்!

இந்த பதிவு, இப்படத்தின் விமர்சனம் இல்ல.  ஓரு மூணே மூணு கேள்வி நறுக்குனு கேட்டுட்டு ஓடி போய்டுறேன்.

இந்த விளம்பரம் நமக்கு தேவையா?

(4.32-4.44)

ஜீவி- என்னோட ஸ்கீரின் ஏஜ் பாத்தீங்கனா, நிறைய ஹீரோயின்ஸ்கூட செட் ஆகாது. எப்போதுமே அவங்களாம் 
ஏஜ்-டாவே இருப்பாங்க.



அட பாவி! ஜீவி! இந்த விளம்பரம் நமக்கு தேவையா? என்ன ஏஜ்-டா இருப்பாங்க!?

என்ன ஆவங்களாம் முதியோர் கல்விக்கா போய்கிட்டு இருக்காங்க?
படத்துல ஜீவிய "மார்டன் பாகுபலி", "அவர் லேவலே வேற"னு சொன்ன பில்டப்-ப விட இந்த இண்டர்வீயுல சொன்னது தான் தாங்க முடியல.

எங்கோ ஒரு பத்திரிக்கையில் இவரை "அடுத்த பாண்டியராஜ்"னு வர எழுதிஇருந்தாங்க!

ஐயோ ராமா! 

பெட்ரமாஸ் லைட்-டே தான் வேணுமா?

(15.48)

இயக்குனர்: இது கண்டிப்பா குழந்தைகளோடு பார்க்க கூடிய படம் தான்

பெண்களை  "post paid"  "pre paid" என்று வர்ணிக்கும் வசனங்களை எல்லாம் ஒன்னாவது பாட புத்தகத்துல சேர்த்துடலாமா?

எல்லா படத்துலயும் தான் டபுள் மீனிங் இருக்கு, இந்த படத்த தப்பா சொல்லாத என்று ஆவேசப்படும் "வெர்ஜின் பசங்களின் தலைவன் ஜீவி" ரசிகர் மன்ற உறுப்பினர்களே, மத்தவங்க யாரும் குழந்தைகளோடு வந்து படத்த பாருங்க-னு பில்டப் பண்ணலேயா, ராசா!

இப்படத்திலும் "வெரிஜின்.. வெரிஜின்" வசனம் இருக்கு!

ஜாப்பான்-ல ஜாக்கிசான் கூப்பிட்டாங்க, அமெரிக்காவுல மைக்கல் ஜாக்சன் கூப்பிட்டாங்களா?

சரி விடுங்க! இத எல்லாத்தையும்கூட மன்னிச்சுடுறேன். "ஜீவி 40 செகண்ட்டுக்கு ஒரு குத்தாட்டாம் போட்டு இருக்காரு பாருங்க.....தெறி பேபி" என்று டிவிட்டரில் படித்துவிட்டு, படத்தில் ஆடிய நடனத்தையும் பார்க்கும்போது, "டேய்!! இதலாம் உனக்கு அடுக்குமா டா!" என்று வாய்விட்டு கத்த வேணும் என்று இருந்தது.








எனக்கு இன்னொரு பேரு இருக்கு-னு ஒன்னு திரியுதுனு அந்த பக்கம் போய் பார்த்தா....

என் பேரே "முத்தின கத்திரிக்காய்" தான்-னு இன்னோன்னு திரியுது!

இது ஆவரது இல்ல!
இது ஆவரது இல்ல!