Oct 15, 2017

அர்ஜுன் ரெட்டி பதிலாய் அனிதா ரெட்டியாக இருந்திருந்தால்...

facebook முழுக்க 'அர்ஜுன் ரெட்டி' தெலுங்கு சினிமாவ புரட்டி போட போற படம். படத்துல நாலு சீன்ல சட்டைய கழட்டினாலே  அது 'cult film'னு             
நினைக்கிற  இக்காலத்தில் இது எந்தளவுக்கு உண்மை என்று புரியாமல் தான் படத்தை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.


கூகலில் தேடினேன் இதன் அர்த்ததை- cult film is often revolutionary or ironically enjoyed. ஆஹா ஆமாப்பா! அதே தான்! இப்படம் ஒரு அனுபவம். சமீப காலங்களில் இப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைத்ததில்லை. அந்த அனுபவத்தை தர தமிழ் படங்களும் கொடுக்க முற்பட்டதில்லை.   அர்ஜுன் ரெட்டி- ரொம்பவே ரசித்து பார்த்தேன். கதையின் பல அம்சங்கள் பிடிக்கவில்லை. (அதை பற்றி அப்பரம் சொல்கிறேன்)

இருந்தாலும், 'cult' film தான். தான் சொல்லவந்ததை  இயல்பாக, யாருக்கும் பயப்படாமல், மூன்று மணி நேரத்தில் கதையை தோய்வு இல்லாமல் எழுதி இயக்கிய புது இயக்குனர் சந்தீப்புக்கு, 'you're a fucking awesome talented film-maker, man!"


in-dept characterisation- அர்ஜுன் ரெட்டி. இவன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை முதல் இரண்டு மூன்று காட்சிகளிலே நமக்கு புரிந்துவிடுகிறது. அதுவும் அழத பழசான காட்சி அமைப்புகள் இல்லை. இப்படிப்பட்ட குடிகாரனா ஒரு மருத்துவர் என்று ஆச்சிரியப்பட வைக்கிறார் இயக்குனர். அப்படி ஆச்சிரியப்பட வைக்கும் தருணத்தில் நம்மை 'flashback'க்கு அழைத்து செல்கிறார். சரியான இடங்களில், மிக பொருத்தமான அளவில் flashbackகள் நிறைந்த திரைக்கதையில் பாதி வெற்றியை எழுதியிருக்கிறார் எழுத்தாளர் சந்தீப்.

மூன்று மணி நேரத்தில் ஒரு நவீன தேவதாஸின் வாழ்க்கையை சித்தரித்ததை தாண்டி, நம்மையும் அவ்வாழ்க்கைக்குள் கைபிடித்து நடக்க வைத்துள்ள படம் இந்த அர்ஜுன் ரெட்டி. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைத் திரிக்காமல் ஒளிக்காமல் உண்மைக்கு மிக நெருக்கமாகத் திரையில் துணிவுடன் காட்டியிருப்பது ஓர் அசலான சினிமாவுக்கான அடிப்படைத் தேவை என்பதை ‘அர்ஜுன் ரெட்டி’ உணர்த்திவிடுகிறது.



குழந்தைத்தனம் நிரம்பி வழியும் முகம் ப்ரீத்தியாக நடித்திருக்கும் ஷாலினி பாண்டேவுக்கு. எந்த உணர்ச்சியையும் எளிதில் காட்டிவிடாதவர், வீட்டில் நடக்கும் பிரச்னைக்குப் பிறகு, விஜயைக் கட்டிப்பிடித்து சமாதானப்படுத்த முற்படும் காட்சி, பூங்காவில் மீண்டும் அர்ஜுனைச் சந்திக்கும்போது அழுதுகொண்டே கோபமாகத் திட்டும் காட்சி போன்றவற்றில் மிரட்டுகிறார்.

"women have restrictions at home, arjun" என்று ஷாலினி சொல்ல, எவ்வளவு தான் படித்து இருந்தாலும், பெரிய இடத்தில் இருந்தாலும், பல பெண்களின் நிலைமை, இயலாமை அது தான். அதை ஒற்றை வரியில் சொன்ன விதம், சபாஷ்!  




ஷாலினி அர்ஜுன் வீட்டுக்கு சென்று அவனை சமாதானப்படுத்தும்போது, அவனது அறையை சுற்றி பார்த்துவிட்டு, "இங்க தான் நமக்கு first night நடக்க போகுதா?" என்று கேட்க, அதுக்கு அவன் எரிச்சலாய், "bloody 549th night?" என்பதெல்லாம் தமிழுக்கும் சரி, தெலுங்கு சினிமாவுக்கு சரி ரொம்பவே புதுசு. கொச்சையாக இருக்கே என்று சிந்திக்கவிடாமல், நம்மையும் தலையாட்டி புன்னகை செய்ய வைத்திருக்கிறது கதையோட்டமும், அவர்கள் காதலின் ஆழமும். 

இப்படி வெற்றி கொடிகளை பல இடங்களில் நட்ட படத்தில் எனக்கு நெருடல்களாக தெரிந்தன பல விஷயங்கள்.

1) அர்ஜுன் என்பவன்  யார் என்றே தெரியவில்லை என்ற போதிலும், மருத்தவம் படிக்கும் ஷாலினி, எப்படி ஒரு பையன் திடீரென்று கூப்பிட்டு, முத்தம் கொடுத்தால் ஏற்றகொள்கிறாள், செருப்பை கழட்டி அடிக்காமல்?

2) அர்ஜுன் is a male chauvinist. கல்லூரி வகுப்பில், ஒரு குண்டான பெண்மணியுடன் ஷாலினியை உட்கார வைத்து, அவளை தோழி ஆக்கிக்கோ, " one fat chick and a beautiful chick make a good combo." என்று வசனம் பேசிய சிகரெட் நாத்தம் பிடிச்ச பய, சிறிது காலம் கழித்து, நண்பனின் தங்கைக்கு பார்த்த மாப்பிள்ளை, பெண்களை பத்தி இழிவா பேசியதற்கு சண்டை பிடிக்கிறான்! எப்படி, பாஸ்?


அப்படியே அர்ஜுன் இடைப்பட்ட காலத்தில் மாறியிருந்தாலும், எப்படி மாறினான் என்பதை எந்த ஒரு காட்சியிலும் காட்டவில்லையே, பாஸ்.

3) அர்ஜுன் கோபக்காரன். படம் முழுக்க எதுக்கு எடுத்தாலும் கோபம். குடிபோதை வேற. வேலையை இழக்கிறான். ஷாலினியை விட்டு பிரிகிறான்.

ஆனா, கடைசில அவனுக்கு எல்லாமே கிடைத்துவிடுகிறது. அப்போ என்ன பண்ணாலும், யாரை அடித்தாலும் சரி, கடைசியில எந்த தண்டனையும் இல்லாமல் வெற்றியும் சந்தோஷமும் கிடைத்துவிடுகிறது. அவன் தேவதாசாக தனியாக வீட்டில் வாழ்ந்த நாட்களில் கூட அவன் அவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தை ஒன்றும் சுமக்கவில்லை. கர்ப்பனி பெண்ணாக தனியாக இருந்த ஷாலினியை விடவா இவன் கஷ்டப்பட்டு இருப்பான்?

4) climax காட்சியில் பூங்கா பெஞ்சில் அமர்ந்து, ஷாலினி அர்ஜுனிடம், " கல்யாணம் ஆன மூனாவது நாளே வீட்ட விட்டு வெளியே வந்துட்டேன். உன் புள்ள இது. என் புருஷம் சுண்டுவிரல்கூட பட்டத்தில்ல" என்று சொல்லும்போது, அட ச்சை! என்ன டா இது. சந்தீப் மிகப்பெரிய எழுத்தாளன் சிந்தனையாளன் என்று நினைத்தோமே, கடைசில இவனும் ஒரு சினிமாக்காரன் தானா என்று தோன்றியது.

5) அர்ஜுன் ரெட்டியின் அர்த்தமில்லாத ஆத்திரத்தை தேவையில்லாமல் கொண்டாடிய படமோ இது?

இப்படி நினைச்சு பாருங்க.

அனிதா ரெட்டி என்று ஒரு கோபக்கார புள்ள.


அனிதா மொட்டைமாடியில் காலையில் படுத்துகிடக்க, அங்கு காயந்த துணியை எடுக்க வந்த, ஆண்ட்டி "என்ன என் நைட்டிய போத்தி இருக்க" என்று கூற, அதற்கு அனிதா போத்திய நைட்டிய கழுட்டி, ஆண்ட்டி தன் கையில் வைத்திருந்த அங்கிள் சட்டையை மட்டும் அணிந்து கொண்டு, தண்ணீர் டேங்கில் பியர் பாட்டிலை மொண்டு குடிக்கிறாள்,

'அர்ஜுன் ரெட்டி' ஒரு cult movie என்பவர்கள் 'அனிதா ரெட்டி' என்றிருந்தால் அதையும் கொண்டாடி இருப்பார்களா?

இப்படி தான் எனக்கு படம் முழுக்க சிந்தனை ஓடியது.

இப்படி தானே நிலம்பரி கோபம் அடைந்தாள், கடைசில அவங்கள கொன்றது.

இப்படி தானே திமிர் படத்தில் நடித்த கோபக்கார ஷரேயாவையும் கொன்றார்கள்.

'கொடி' படத்தில் நடித்த திரிஷாவுக்கு இதே நிலைமை தான்.

பொண்ணுங்க பண்ணா ரத்த காவா.
பசங்க பண்ணா தக்காளி தொக்கா?

அட போங்கய்யா!

************************************

அகோரி இல்ல, சுடுகாடு இல்ல, டீ தோட்டம் இல்ல, பீச் ஹாவ்ஸ் இருக்கு. ஏகப்பட்ட ஜலபுலஜங்ஸ் சீன்னு இருக்கு. அதுல ஒரு 12 lip-to-lip சீன் இருக்கு. 37 தடவ படத்துல நிறைய பேரு பேச்சு வார்த்தைல 'fuck' வார்த்தைய ரொம்பவும் யதார்த்தமா பயன்படுத்துறாங்க.

இப்போ இந்த படத்துல எது புரிஞ்சுதுனு இயக்குனர் பாலா, இத தமிழ்ல ரீமேக் பண்ண கிளம்பிட்டாரு??


அப்பா விக்ரம் தன் மகன் துருவ தமிழ்ல அறிமுகப்படுத்த போறாரம் பாலாவ வச்சு.

தம்பி துருவ், என் அனுபவுத்துல சொல்றேன். எப்படி பெத்தவங்கள புரிஞ்சுகிறது கஷ்டமோ அத மாதிரி, பிள்ளைங்க நமக்கு எது புடிக்கும் புடிக்காதுனு கடைசி வரைக்கும அவங்களுக்கு புரியாது.
இது தான் நல்லதுனு நமக்கிட்ட வந்து சொல்வாங்க. அதயெல்லாம் கேட்கனும்னு அவசியமில்ல.

பிடிக்காத கல்யாணத்துல பொண்ணோ மாப்பிளையோ முதல் நாள் ஓடி போறது இல்லையா? அந்த மாதிரி படம் shooting முதல் நாள் எங்கயாச்சும் ஓடி போய்டு தம்பி!

இல்ல, இல்ல, அப்பா சொன்ன சரி தான். நான் பாலா கையில அடி வாங்கினா தான் சினிமாவுல சீமாசானத்துல உட்காந்து ரசிகர் மன்ற 6 அடி மாலை போடுவாங்கனு நீ நினைச்சினா, கடைசில எலும்புகூடு மாலைகூட கிடைக்காது தம்பி.

Oct 8, 2017

தற்போது சைட் அடிக்கப்பட்டு கொண்டிருப்பவர்- 30

For Maathevan-
கண்டவனையெல்லாம்
interview எடுத்து

காண்டாக்குற

கன்னங்குழி சிரிப்புல
Cool ஆகுற.

எடை கூடியும் அழகா தெரியுற
புள்ளத்தாச்சி பொண்ணு
போல
உன் எடை கூடியும்
அம்சமா இருக்குற.

கருப்பு சட்டை
வெள்ளை வேட்டில
"கருப்பு வெள்ளை பூக்கள் உண்டா"
முத்துகுமார் வரிகள
ஞாபகம்படுத்துற,
கஜினி சூர்யா போல
என் உலகத்த
மறக்கடிக்குற.

நீ சொல்லிய Movie review
பலவற்றில எனக்கு
உடன்பாடு இல்ல
இருந்தாலும் ரசிச்சு
பாத்து இருக்கேன்
படிக்காத மாணவன்
கிறுக்கி தள்ளிய தேர்வு
பதிலகளை திருத்தும்
ஆசிரியர் போல.

நீ பேசும் தமிழுக்கு
என்னை அடிமையாக்கியவனே,
30 வயசுல
Semi-retiredஆன
என் வயிற்று பட்டாம்பூச்சிகளுக்கு
CPR கொடுத்தவனே!

படம் முடிந்து
Generalஆ
Exitடை தேடும்
General Audience போல
நானும் தேடுகிறேன்
இந்த
ஆலாதி Admirationக்கு
ஒரு பெயரை.

Sep 17, 2017

மகளிர் மட்டும்- வெற்றி நிச்சயம் கிட்டும்

காட்சியில் பானுபிரியாவும் ஊர்வசியும் சமையலறையில் பேசி கொண்டு இருப்பார்கள். பின்புரத்தில், கிரிக்கெட் விளையாடி கொண்டிருக்கும் ஜோவும் சின்ன பசங்களும் பானுபிரியாவின் மகனும். சின்ன பொண்ணு ஒன்னு பந்தை மிஸ் பண்ணிடுவாள். அதுக்கு அவன் (சித்தப்பா) அந்த சின்ன பொண்ணு கண்ணத்தில் அடிப்பான். அதை இயல்பான மிரட்டலுடன் தட்டு, வெறும் கண்ஜாடையில் அவனிடம் அப்படி அடிக்க கூடாது என்று சொல்லாமல் சொல்லுவாள் ஜோ. இது அனைத்தும் ஒரு 10 வினாடிகூட இருக்காது. இப்படி நிறைய குட்டி குட்டி விஷயங்களை அழகாய் கோர்த்த படம் தான், 'மகளிர் மட்டும்'


பொண்ணுங்களுக்கு எதிரான விஷயங்களை பேசி புரட்டி போடும் படம் அல்ல. அப்படி படம் எடுக்க இயக்குனர் பிரம்மாவிற்கு அனைத்து திறமையும் உண்டு. அதை இப்படத்தில் செய்திருக்கலாமா என்று தெரியவில்லை. ஆனா, 'மகளீர் மட்டும்' படத்தில் உள்ள நிறைய அழகான அம்சங்களை ரசிக்க வைத்துள்ளனர்.

"பொண்ணுங்க பிரசவ வலில துடிச்சு, எலும்ப உடைச்சு, கஷ்டப்படுறாங்க. நான் குழந்தையே பெத்தக்கள்ளனா?" என்று ஜோவின் வசனமெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில், இப்போதைய சினிமாவில் யாருமே பேசவில்லை. எனக்கு அது தான் ஆச்சிரியம், சந்தோஷம். ஒரு பொண்ணு மனசுல பட்டது சொல்கிறாள், அதுவும் குழந்தை விஷயம் எல்லாம் தைரியமா சொல்லும் காட்சி பிரமாதம்!!

எனக்கு படத்துல பிடிச்ச இன்னொரு அம்சம். ஊர்வசி- ஜோவின் நட்பு/மாமியார் மருமகள் என்று பாகுபாடு இல்லாமல் இருந்தால், அதில் கிடைக்கும் சந்தோஷத்தை பார்க்கவே சந்தோஷம். இதெல்லாம் பலகோடியில் ஒருவருக்கே அமையும் அதிர்ஷ்டம் என்றாலும், இயக்குனரை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். பெண்களின் நட்பை பற்றி இவ்வளவு அழகாகவும் இயல்பாகவும் படம் எடுத்த விதம் அழகு.

அப்பப்போ கொஞ்சம் சினிமாத்தனம் தெரிந்தது. அதை தவிர்த்து இருக்கலாம். ஆனாலும், அதுவும் ஏதோ ஒரு வகையில் 'இவனுங்க' மாறிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை தந்தது. குறிப்பா, பானுபிரியாவின் மகன் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கும் காட்சிகள்.

'மகளிர் மட்டும்' பாஷயில் சொல்லவேண்டும் என்றால், மாசால தோசை சாப்பிட வந்து, அதை ரசித்தும் ருசித்தும் கூடவே இருந்த பலவித சட்னியும் போனஸா கிடைத்த சந்தோஷம்!

பிரம்மாவின் படைப்பில் இதுவும் பிரமாதம்!

Jul 28, 2017

இந்த பதிவும் ஓவியாவைப் பற்றி தான்!

இந்த பதிவு முழுக்க வெறும் 'ஓவியா' என்று எழுதி வைத்தால் கூட, படிக்க ஆள் உண்டு. அதுவும் கோடிக்கணக்கில்.  பிக்பாஸ் scripted தானே, இவங்களெல்லாம் பணம் வாங்கிட்டு உள்ள இருக்காங்க, பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சி மத்த சமூதாய விஷயங்களை மறக்கடிக்குது, ஓவியா படை, ஓவியா பாடல், ஓவியா சட்டை என எல்லா சர்ச்சகளையும் நிகழ்வுகளையும்  தாண்டிய நிகழ்ச்சியாக தான் திகழ்கிறது பிக்பாஸ். பிடிச்சவாங்க வெறித்தனமா பார்க்குறாங்க. பிடிக்காதவங்களும் இன்னும் ரசிச்சு பார்க்குறாங்க.


ஓவியாவின் ரசிகைகளில் நானும் ஒருத்தி தான்.  ஆனா, நிஜ வாழ்க்கையில் எந்தளவு ஓவியாவாக வாழ முடியும்? facebook, twitter அனைத்திலும் ஓவியாவை தன் வீட்டில் ஒருத்தியாக கருதும் நம்மில் எத்தனை பேர் ஓவியாவை நிஜத்தில் ஆதரிப்பார்கள்?

குடும்பத்தில் ஓவியா

காயத்ரி மாஸ்டரிடம் பேசிகொண்டு இருக்கும்போது அவர் கண்டபடி பேச, ஓவியா டக்கென்று எழுந்து போய்விடுவார். அந்த எபிசோட் முடிந்த கையோடு டிவிட்டர் பக்கம் போனால், டிவிட்டரில் கபாலி ரஜினியை ஒப்பிட்டு வளம்வந்த படங்களைப் பார்க்கும்போது ஆச்சிரியமாக இருந்தது.


இதுவே நிஜவாழ்க்கையில் கணவரின் அம்மா, காயத்ரி மாஸ்டர் போல் பயங்கரமா திட்ட, மனைவி, ஓவியா போல் எழுந்து சென்றால், இந்த கைதட்டலும் பால் அபிஷேகமும் நடக்குமா? நெருப்புடா பாடலை வாசிப்போமா?

பிக்பாஸ் சக்தி, ஓவியா மீது கோபம்கொண்டு அறைய முற்பட்ட போது, தளபதி ரஜினி போல் எதிர்கொண்ட ஓவியா போன்ற பெண்களுக்கு நிஜ வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் பேர் தான் என்ன? நிகழ்ச்சியில் காயத்ரி மாஸ்டர் பயன்படுத்தும் 'எச்ச' வார்த்தைகளைவிட மோசமான பெயர்களை பேசுவார்கள் என்பது தான் உண்மை சூழல்.

அங்க அடிச்ச ரத்தம், நமக்கு வந்த வெறும் தக்காளி தொக்கு தான் என்று  நிஜ வாழ்க்கை சூழல் ஏதோ ஒரு வித பயத்தை தான் உண்டாக்குகிறது.

வேலை இடம் ஓவியாக்கள்

ஓவியா போன்ற பாஸ் இருந்தால் செம்மயா இருக்கும். ஏன் என்றால் நியாயமா பேசுவாங்க. நம்ம appraisal வரும்போது, நமக்காக வாதாடி நமக்கு நல்லது நடக்கும் வேண்டும் என்று நினைப்பார்கள். கடைசி வரை நமக்காக போராடுவார்கள். திட்டினாலும், உடனே வந்து சாரி கேட்பார்கள்.

எந்த ஊர்ல பாஸ் வந்து சாரி சொல்றார்   சொல்றான் சொல்லுங்க?

ஆனா இதுவே ஓவியா போன்றோர் நமக்கு கீழே வேலை பார்த்தார். இத பத்தி நண்பர்களிடம் பேசும்போது வெவ்வேறு சிந்தனைகளை முன்வைத்தனர். ஆதாரவா இருப்போமா? இல்ல தலைவலி என்று நினைப்போமா? ஊருடன் ஒத்து வாழ் போன்ற conceptஎல்லாம் சரிபட்டு வரமாட்டாங்க என்ற வகையில் சேர்த்துவிடுவோமா?

அது மட்டும் இல்லாமல், ஓவியா புகைப்பிடிக்கும் அறைக்கு அவ்வபோது செல்வதை காட்டினாலும், உள்ளே புகைப்பிடிக்கும் காட்சிகளை வெளியிட்டது இல்லை இது வரைக்கும். அப்படி செய்து இருந்தால், இதே புரட்சி படை,  ஓவியா கலாச்சார சீர்கேடு பண்ணிட்டாள், கலாச்சாரத்தை காப்பாத்தனும், கருப்பான்பூச்சியை காப்பத்தனும்னு வெடிச்சிருக்க வாய்ப்பு உண்டு.




ஒருவர் அவராகவே இருக்க விடுகிறோமா என்ற கேள்வியை முதலில் நாம் நம் மனசாட்சிக்குள் கேட்க வேண்டிய மிகப் பெரிய பொறுப்பு உருவாகியுள்ளது. ஏன் என்றால், நம்ம வாய், பிக்பாஸ் நாய் மாதிரி. அடுத்தவன் நிம்மதியா தூங்கினால், குரைத்துகொண்டே இருக்கும்.

நான் எந்த அளவுக்கு ஓவியா?


ஒரு பத்து பன்னிரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி 'TRIGGERவேல் வீரவேல்' னு எல்லாத்துக்கும் பொங்கிய ஓவியாவாக தான் இருந்தேன். கருத்து முன்வைக்காமல் போனதில்லை- வீடு, குடும்பம், தனக்கென்று சுதந்திரம் தரப்படாதபோதெல்லாம்.

'எல்லாத்தையும் பார்த்தாச்சு. அடிப்பட்டு அடிப்பட்டு தான் புரியும்' என்னும் ஓவியா பழமொழி போல், இப்போது அடங்காத காளை ஒன்று அடிமாடாக போகிறேன். பொறுமையா போகனும், பெரிய பருப்புகளுக்கெல்லாம் மரியாதை கொடுக்கனும் என்ற சூழ்நிலையில் சிக்கிய பிறகு வேறு வழியில்லை.

அதனால் எனவோ, ஓவியா திரையில் அடிடா பார்க்கலாம் என்று குமுறும்போது, அதிக அளவில் ரசிக்க முடிகிறது. என்னையே அந்த காலத்துல பார்த்த மாதிரி ஒரு உணர்வு.

*************

ஓவியாவாக வாழ்ந்து, கடைசில கணேஷாக மாறிவிட்ட கதை தான் என் கதை.