Feb 13, 2018

காமம் comes first( கவிதை)


மஞ்சத்தில் தஞ்சம் புகுந்தபடி
நாம் கிடக்க,

வெறும் போர்வையை மட்டும்
ஆடையாய் கோர்க்க,
வேர்வை காய்ந்த முதுகில்
உன் ஆள்காட்டி
விரலும்
நடுவிரலும்,
மயிலிரகாய்
கழுத்திலிருந்து
கீழே வருட
மறுபடியும் புரிந்தது
எவ்வளவு பெரிய
வித்தைக்காரன் நீ என்று!

புயல் அடித்து ஓய்ந்த
நிசப்தம் கலைக்க,
“Wake up baby Ma” 
காதுமடல் உரச
உன் உள்ளங்கை
மட்டும் திருட்டுத்தனமாய் 
என் இடுப்பை
அணைக்க
என்னிடம் பதில் இருந்தும் அமைதிகாக்கிறேன்.
கொஞ்சம் நேரம்
உன் மூச்சுகாற்று படரட்டும்.

கைபேசியில் நீ எதையோ 
தேடிகொண்டிருக்க,
மூன்று நாட்கள் ஷேவ் செய்யாத தாடியும்
அதில் ஓரமாய் மலர்ந்த நரை முடியும்
லேசாய் இடிக்கும் குட்டி தொப்பையும்

அனைத்தையும் நான் ரசிக்க,

“why are you so hot?” 
இதழ் பதித்தேன் 
கன்னக்குழிக்கும் தாடைக்கும் இடையே,
நீ வெட்கப்பட்டு புன்னகையிக்கும்
இடம் எதுவென்று அறிந்தே. 

“baby ma, how do I delete this in fb?”
அவனுக்கு தெரியவில்லை.

சொல்லி கொடுத்தேன்.

நேற்று இரவு போல்.

facebookல் யார் யாரோ போட்ட
படங்களை பார்த்து நக்கல் அடித்து

சேர்ந்து சிரிக்க,
கல்யாணம் செய்ய போகும் 

அவனது பள்ளி நண்பன் ஒருவனது
படத்திற்கு, 
“காமம் comes first da.” என்று கிண்டல்
செய்து வாழ்த்து கூற,

“baby ma, evening ஆச்சு டா. Get up” 

என அவன் எழ,
மீண்டும் தேடல்கள்
முளைத்த ஆசைகள்
கலைந்த ஆடைகள்.




Feb 12, 2018

'முதல் இரவும்' முதல் பிரியாணியும்

8 வருஷம் வேலை செஞ்சதுபோதும். ரொம்ப 'போர்' அடிக்குது. (போரும் நடந்தது) வேற ஏதாச்சு சுவாரஸ்சியமா பண்ணலாம்னு முடிவு எடுத்து, ஆஸ்திரேலியாவுல கால் அடி எடுத்து வச்சாச்சு. masters of applied linguistics அப்படினு ஒரு படிப்பு. இது என்ன, யாரு, எப்படி- அப்படினு சத்தியமா ஒன்னு தெரியாது. படிப்பு முடிய 1.5 வருஷம் ஆகும். அதுக்குள்ள கண்டுபுடிச்சிடுறேன்.




மொழி சம்மந்தப்பட்ட விஷயம்னு இணையத்தளத்துல போட்டு இருந்துச்சு. அந்த ஆர்வத்தோடும், ஆசையோடும், ஏதோ ஒரு இதோடும் மறுபடியும், காலேஜ்க்கு பைய தூக்கிட்டு கிளம்பிட்டேன்.

"மாப்பு, படிப்பு என்ன அவ்வளவு சீப்பா போச்சா'னு என் குலசாமி கவுண்டமணி சத்தியராஜ்கிட்ட ஒரு படத்துல சொல்வார்ல, கவுண்டமணி எங்கிட்டயும் சொல்றது மாதிரி தான் தினமும் காதுல கேட்குது. எந்த தைரியத்துல படிக்க கிளம்பிட்டேனு கேள்விய மனசுக்குள்ள ஒரு 1000 தடவ கேட்டு இருப்பேன். என்னனெமோ பண்ணிட்டோம் இத பண்ண மாட்டோமானு ஒரு குருட்டு தைரியம், முரட்டு நம்பிக்கை.


தனிமையில் ரசித்து கழித்த முதல் இரவு 10 Feb. வாழ்க்கையில் தனிமைபடுத்தப்பட்ட தருணங்கள் ஏராளம். ஆனா, தனியாக வாழ்ந்த நாட்கள் இல்ல. ஆக, இந்த அனுபவம் புதுசு. இந்த இரவு புதுசு. கடிகார முள் சத்தம், சாலையில் கடந்த சென்ற பெரிய லாரியின் எஞ்சீன் சத்தம், சுழலும் காற்றாடி சத்தம், பக்கத்துவீட்டு பையன் நடந்து சென்றபோது அவரின்           காலடி சத்தம், என் கைப்பையின் வார் லேசாக நாற்காலி மேல் தட்டி கொண்டிருந்த சத்தம், நிம்மதியின் நிசப்தம், ரொம்பவே ரசித்தேன். மறுநாள் பிரியாணி செய்ய போகிறோம்னு ஒரு அலாதி சந்தோஷத்துடன், 'முதல் இரவு' நல்லிரவாக அமைந்தது.

முதன் முதலாக சமையல் செய்றதுங்கறது  science practical மாதிரி. சில பல தட்டுகள் உடையும், சில பல காயங்கள் ஏற்படும். இதலாம் தாண்டி தான் பிரியாணிய அடை முடியும். அந்நிய மண்ணில் நான் சமைத்த முதல் உணவு- பிரியாணி என்று நாளைக்கு வரலாறு பேசட்டும்!

பிறந்த குழந்தைய மருத்துவமனை அறையில் வைப்பாங்க, அப்ப வெளியே நின்னு எட்டி பார்க்கும் தந்தை மாதிரி தான் நானும் பார்த்தேன்.

கண் கலங்கிட்டேன்.






Dec 26, 2017

திரி- 2 (தொடர்கதை)


Coffee-vending machineல், இருக்கும் QR code ஒன்றை ஸ்கேன் செய்தான் சீலன் தனது கைபேசியிலுள்ள application மூலம். machineல் உள்ளே இருந்த காபி குவளைகள் பளிச்சென்று மின்னியது. தனக்கு ஒரு latte குவளையும், காபி மிஷினில் சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டிருந்த யுவிக்கு ஒரு cappacino குவளையும் ஆர்டர் செய்ய பொத்தான்களை அழுத்த அவனது விரல்கள் முற்பட்டபோது, சீலனின் கையை தடுத்து, யுவி, “எனக்கு வேணாம். I will just share your latte.” என்றான்.

‘confirm’ ஆர்டர் பொத்தானை அழுத்துவதற்கு முன், யுவி, 25% sugar என்பதை அழுத்திவிட்டு சீலன் முகத்தைப் பார்த்து, “you’re getting old, pappu”
யுவி சொன்ன உண்மையை ஆமோதித்தவாறு, புன்னகையித்தான் ‘பப்பு’.

சூடான காபியை நுகர்ந்தபடியே சீலன், “ammamma embarrasses me all the time. எத்தன தடவ சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கறாங்க.” காபி குவளையை உதட்டில் வைத்து கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு, யுவியிடம் குவளையை நீட்டினான். 

“இப்ப யாரு?”

“ஏதோ அபியாம்.”


குவளையை வாங்கி கொண்ட யுவி, சீலனின் மீசையில் லேசாய் படர்ந்த காபி சொட்டுக்களை துடைத்தவாறு, “அம்மம்மாகிட்ட சொல்லு, அபி வேணாம். யுவி போதும்னு.”

சின்னதாய் புன்னகையுடன் சீலன், “I wish it was that easy.”


கைபேசியில் குறுந்தகவலுக்கு பதில் அளித்தபடி காபி மிஷினை நோக்கி நடந்தவந்த ஜெகன், சீலனைப் பார்த்து ஆச்சிரியமாய், “ஹேய் சீலன், எப்படி இருக்கீங்க?”

“ஐ எம் குட். நீங்க ஜெகன்?”

“always fantastic.”

பக்கத்திலிருந்த யுவியை ஜெகனுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான் சீலன். ஜெகனும் ஒரு காபியை வாங்கி கொண்டான். காற்பந்து, புது வருடம், கார் விலை ஆகியவற்றை பேசி கொண்டிருந்தனர் மூவரும். சீலன் முகத்தைக் கவனித்த ஜெகன்,

“you look dull. என்ன? பாட்டி… torture தாங்க முடியலயா?”

“பாட்டி சொன்னாங்களா?”

“சீலன், you are old enough to take your own decisions. உங்க மனசுக்கு என்ன தோணுதோ அத செய்ங்க, ரொம்பலாம் யோசிக்க கூடாது..” என்று சொல்லிவிட்டு ஜெகன் வாய்விட்டு சிரித்தான்.

சிரித்து கொண்டே ஜெகன், “hey why not both of you come join me tonight at dollar room. செம்மயா இருக்கும் பார்ட்டி இன்னிக்கு.” என்று சொல்லிவிட்டு கண் சிமிட்டி, “special party. You know what I mean, right?” 

பதில் புன்னகை வீசிய சீலன் வேண்டாம் என்று நாசுக்காய் சொன்னான்.

மறுபடியும் ‘mark boi’யிடமிருந்து அலைபேசி வர, கிளம்பினான் ஜெகன்.

காபியை உறுஞ்சி குடித்தான் யுவி. மழை வர அறிகுறிகளை காட்டிய வானம் கொஞ்சமாய் இருண்டது. சுற்றியிருந்த மரங்களிலிருந்த இலைகள் வீணையை மீட்டிய விரல்கள்போல் விளையாடி அசைய, குளிர் காற்று சீலனின் முகத்தில் வீச, 10-வினாடி நிம்மதியையும் அதே நேரத்தில் ஒருவித சஞ்சலத்தையும் தந்தது.
பெருமூச்சு விட்ட சீலன், “எல்லாத்தையும் சொல்லிடலாம் ஆனா….”

காபி குவளையை சீலனிடம் நீட்டிய யுவி, “அப்பரம் என்ன?”

“it’s going to hurt everyone.”

“இப்ப மட்டும் என்ன?”

முழித்தான் சீலன்.

“மத்தவங்க கஷ்டப்பட கூடாதுனு நீ உனையே கஷ்டப்படுத்திகிட்டு இருக்க, பப்பு. What is the worse that can happen?”

“இல்ல விடு யுவி. இத பத்தி நிறைய பேசியாச்சு. அப்பரம் கடைசில சண்டை தான் வரும்.”
“you are not true to yourself. And I am equally confused. என் நிலமல யோசிச்சு பாரு. What am I suppose to do?”

“எவ்வளவு வருஷம் ஆனாலும் வேட் பண்ணலாம்னு சொன்ன?”

மௌனம் பேசியது. மௌனம் மட்டுமே பேசியது. குடித்து முடித்துவிட்ட காபி குவளையை தூக்கி ஏறிந்தான் சீலன். வலது கட்டவிரலால் தனது இடது கைரேகை ஒவ்வொன்றாய் வருடி கொண்டிருந்தான் சீலன்.

“யுவி, நான் வெளியே வேட் பண்றேன். அம்மம்மா வந்தாங்கனா, கார்கிட்ட அழைச்சுட்டு வந்துரு.”

“why are you running away from the problem?”

யுவி அவ்வாறு கூறியதும், மனதில் எரிமலை வெடித்ததுபோல் இருந்தது. புருவங்களை சுருக்கி, சீலன் ஒரு குழப்ப பார்வை விட்டான். முறைத்தான். அவ்விடத்தைவிட்டு வேகமாய் நடந்தான். 


கோயிலிருந்து 300மீட்டர் தூரத்திலுள்ள ஒரு பஸ் டாப். காலியான இருக்கை இரண்டு இருந்தன. அதில் ஒன்றில் அமர்ந்து, தன் கோபத்தை தணிக்க கண்களை இறுக்க மூடி கொண்டு வாய் வழியாய் சுவாசத்தை உள் இழுத்தான்.

பின்தொடர்ந்த யுவி, “see, this is you. Always running away from the problem.”

 வேகமாய் நடந்து வந்த காரணத்தால் அவனுக்கு நெஞ்சு படபடக்க ஆரம்பித்தது என நினைத்து கொண்ட சீலனுக்கு உண்மையாகவே anxiety attack வந்தது. தனக்குள் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்தும் புரியாலும் மூச்சை இழுத்து பிடித்தான்.

யுவி, “கொஞ்சம் வருஷத்துக்கு முன்னாடி, நம்ம Canada போய் settle ஆகலாம்னு சொன்னே. அப்பரம்… வேணாம்ணு சொன்னேன்.” பேருந்து நிறத்து இடத்தில் கத்தினான். அவ்வழியே சென்ற ஒரு சீன கிழவி அவர்களை ஒரு மாதிரியாய் பார்த்தார்.

யோகா வகுப்பில் சொல்லி கொடுத்ததை அறைகுறையாக செய்ய தொடங்கினான் சீலன். யுவி கத்துவது கொஞ்சம் கேட்டது. மண்டையில் ஏதோ அலைகள் கல்லை இடிப்பதுபோல் உணர்ந்தான். இந்த மாதிரி நிறைய முறை anxiety attack வந்திருக்கிறது. அப்போதும் இதே மாதிரி ஏதேதோ செய்து மனதை ஒரு நிலைப்படுத்த முயற்சி செய்வான்.

“அப்பர்ம்…. இல்ல இங்க இருப்போம்….35 வயசு ஆன பிறகு ஒரு வீடு வாங்கலாம். ஒன்னா இருக்கலாம்னு சொன்னேன். இப்போ… back to square one.”

கண்களை திறந்தான். இருண்ட வானம் அப்படியே இருந்தது. தலை இன்னும் சுற்றி கொண்டிருந்தது. லேசாக வேர்வை. கட்டைவிரல் நடுங்கியது. தண்ணீர் குடித்தால் நன்றாக இருக்கும் என தோன்றியது. யுவி பையில் ஏதேனும் இருக்குமா என யுவியிடம், “யுவி, do you have water?”

யுவி காதில் எதுவும் விழவில்லை.

“சீலன், உனக்கு உங்க அப்பா அம்மா அம்மம்மா எல்லாரும் முக்கியம். But not me….”

இரு கரங்களாலும் தலையை பிடித்தவாறு கீழே குனிந்தான். வாந்தி வருவதுபோல் இருந்தாலும் சமாளித்து கொண்டான். மறுபடியும் யுவியிடம்,
“ யுவி, தண்ணி இருக்கா?”

யுவி எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை.

யுவியை விட்டு விட்டு மெதுவாய் கார் நிறுத்திய இடத்திற்கு நடந்தான் சீலன். வாகன பின்புறத்தை பிடித்தவாறு நின்றுகொண்டிருந்தார் பாட்டி. பாட்டியை கண்டவுடன் இன்னும் மின்னல்வேகத்தில் கால் அடி வைத்தான் அவன் மயக்கதில் துடித்தாலும். கார் கதவை திறந்தவாறு, “அம்மம்மா, கோயிலுக்குள்ளயே வேட் பண்ண வேண்டியது தானே?”

“எங்க யுவி?”

“அவன் mrtல போறேனு சொல்லிட்டான்.”

“ஏண்டா கொஞ்சம் வேட் பண்ணி நமக்குகூட வந்துருக்கலாம்ல.”

கார் ஏசியை போட்டுவிட்டு, தண்ணீர் பாட்டிலிருந்து தண்ணீரை மடமடவென்று குடித்து முடித்தான். கைபேசியை chargeல் ஏற்றிவிட்டு, reverse gearயை மாற்றினான். வாகனம் பின்னாடி நகர, பாட்டி, “சீலா, அபி அம்மாகிட்ட பேசினே. கிறிஸ்துமஸ் லீவு அன்னிக்கு அபி free தான். நீ போய் பாத்து பேசுறீயா? நல்ல பொண்ணுடா.”

கைபேசி குறுந்தகவல் ஒலி எழுப்பியது. ஸ்கீரினை unlock செய்தபோது, ஒரு whatsapp செய்தி தெரிந்தது. யுவியிடமிருந்து,

“I don’t think this is working out. Again. Bye.”

தகவலை படித்துவிட்டு கைபேசியை chargeல் வைத்துவிட்டு, reverse gearலிருந்து ‘Drive’ gearக்கு மாற்றிவிட்டு, காரை வேகமாய் செலுத்தினான்.


*முற்றும்*

Dec 21, 2017

திரி -1 (தொடர்கதை)

வெள்ளை நிற சுவருக்கு பின்னால் செருப்பு வைக்கும் இடத்தில் மழைநீர் தேங்கி கிடந்ததது. அதனால் கோயில் வாசலிலே பல செருப்புகள் குவிந்து கிடந்தன. அங்கு ஒரு அறிவிப்பு பலகை 'இங்கே காலணிகளை வைக்க கூடாது'. அப்பலகையில் இன்னும் சில பிராத்தனை குறிப்புகள் இருந்தன- கோயிலில் யாரும் காலில் விழ கூடாது. கைபேசி சத்தம் கூடாது. காலணிகளை அணிந்து உள்ளே நுழைய கூடாது.

வியாழக்கிழமை காலை நேரம். கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. ஆரஞ்சு வேட்டி யூனிவோமில் மூவர் அடங்கிய துப்பரவு குழு, இரவு முழுதும் எரிந்து தீர்ந்துபோன நெய் விளக்குகளையும் எள்ளு விளக்குகளையும் அகற்றி குப்பை தொட்டியில் போட்டு கொண்டிருந்தனர். கோயிலுக்கு பின்னால் சிறப்பு பூஜைக்காக வைக்கபட்டிருந்த மணல் சாக்குகள், உதிர்ந்து கிடந்த ரோஜா பூக்கள், மஞ்சள் கொத்துகள், பால் பாக்கெட் அட்டைகள், சாம்பிராணி டப்பா, பல வண்ண சேலைகள் அனைத்தையும் வேக வேகமாய் அப்புறப்படுத்தினர்.

கோயிலில் இருக்கும் சாமி சிலைகளைவிட அதிகமான எண்ணிக்கையில் கிடந்த சிவப்பு நிற நாற்காலிகள் கோயில் நுழைவு கதவுக்கு பின்னால் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதிலிருந்து 4 நாற்காலிகளை எடுத்து, விநாயகர் சிலைக்கு முன்னால் போட்டு உட்கார்ந்தனர் சில பாட்டிமார்கள். குருபெயர்ச்சிக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை உடற்பயிற்சிக்கு கொடுத்திருந்தால், பளிங்கு தரையில் அமர்ந்திருக்கலாம்.

சாமி சிலை ஓரமாய் நின்று பேசிகொண்டிருந்தனர் பூசாரி இருவர். அவர்கள் கால்களில் விழுந்து வணங்கினர் ஒரு பெண்மணியும் அவரின் பதின்ம வயது மகளும் . விழுந்து எழுந்த பெண்மணி அர்ச்சனை சீட்டை பூசாரியிடம் நீட்டினார். பூசாரி, "ஹா...jasvin kaur...welcome welcome. good morning." அவரும் புன்னகையித்தபடி அர்ச்சனை சீட்டை வாங்கி மடித்து வைத்து கொண்டார்.
கோயிலை சுற்றி வந்த சீலன், பாட்டி கூட்டத்துக்கு அருகே சென்றான். அவன் பாட்டியிடம்,

அம்மம்மா, உங்களுக்கு வேற எதாச்சும் வேணுமா? பொங்கல் வச்சு இருக்காங்கனு நினைக்குறேன். நான் எடுத்துட்டு வரவா?"
பாட்டி ஆச்சிரியமாக, “அதுக்குள்ள சாமி கும்ட்டீயா?”

“எல்லாரும் நல்லா இருக்கனும். 3 words. இத சொல்ல எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?”

“சீக்கிரம் கல்யாணம் ஆகனும்னு வேண்டிக்கோ,” என்று கூறிய பாட்டி ஒரு புகைப்படத்தை சீலன் கையில் திணித்தார்.

"சீலா, இந்த photo பாரு. அழகா இருக்காளே? பெர் அபி. 25 வயசு தான். உனக்கு ஒகே வா?"

"ப்ச்…..அம்மம்மா, don't do this to me." சற்று வெறுப்படைந்த சீலன் அப்புகைப்படத்தை பாட்டியிடமே திரும்பி கொடுத்தான். கூட்டம் நடுவே நாற்காலியில் உட்கார்ந்து இருந்த பாட்டியின் தோழி, சீலனின் கையை பிடித்து கொண்டார்.

சீலனின் கையை விடாமல், அப்பாட்டி, "உனக்கு வயசு 34 ஆச்சு. your ammama wants to see you get married. you don't do this to her anymore." என்று கண்டிப்புடன் கூற, இன்னொரு சிறுவயது பெண் புகைப்படத்தை எடுத்து கூட்டத்தில் உள்ள அனைவரும் தெரியுமாறு நீட்டினார். பாட்டிகள் அனைவரும், தங்களது உறவினர்களுக்குள் சந்தோஷமாக இருக்கும் கல்யாணம் ஆகாதவரிகளின் photo அல்லது ஜாதக விபரங்களை சேகரித்து ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் இப்படி பகிர்ந்து கொள்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தனர். தீவிரவாத ஒருங்கிணைப்புபோல் செயல்படும் இவர்களின் குறிக்கோள், அவர்கள் சுடுகாட்டை சுத்தி பார்ப்பதற்குள், யாருக்காவது சுயம்வரத்தை  செய்து வைத்துவிட வேண்டும் என்பதே.

தனது பாட்டியை கோயிலுக்கு அழைத்து வரவேண்டிய சூழல் ஏற்படும்போதெல்லாம் சீலனுக்கு இதே கதி தான்.

"ammama, I am going to get coffee." என்று சொல்லிவிட்டு தற்காலிகமாக தப்பித்து சென்றான் coffee vending machine அருகே.

அர்ச்சனை சீட்டு ஒன்றை வாங்கி கொண்டு கோயிலுக்குள் நுழைந்தார் வெள்ள வேட்டி பச்சை சட்டையுடன் ஜெகன்.

"வணக்கம் ஜெகன் சார். happy birthday." என்றார் பூசாரி.
வலது கையை மட்டும் சற்று தூக்கி  லேசாக அசைத்துவிட்டு ஜெகன் இரு கைகளையும் கூப்பி கண்களை மூடி சாமி கும்பிட, பூசாரி அர்ச்சனை செய்ய ஆரம்பித்தார். பக்தர்களுக்கு தீர்த்தமும் திருனீரும் கொடுக்கப்பட்டன. பூசாரி, ஜெகன் உள்ளங்கையில் தீர்த்தத்தை ஊற்றினார்.

 அப்போது ஜெகன்,
"வாசல இத்தன செருப்பு கிடக்கு. அப்பரம் எதுக்கு board வச்சுருக்கோம். get the workers to clear them." என்று சற்று கண்டிப்புடன்  ஜெகன் கூற, அதற்கு,

பூசாரி, "அப்படியா? த்தோ எடுக்க சொல்லிடுறேன்." என்றவர் விறுவிறு என்று ஓடி சென்றார் சுத்தம் செய்யும் குழுவிடம் சொல்ல

கோயில் வளாகத்தை சுற்றி வந்த ஜெகன் சிறுகுழந்தையுடன் வந்த பக்தன் ஒருவரிடம், "bro, கோயிலுக்குள்ள shoe போட்டு வரகூடாது. உங்க பொண்ணு காலுல இருக்குற shoe…... அடுத்த தடவ வரும்போது…கொஞ்சம் பாத்துக்குங்க bro"

அப்பக்தன் ஆச்சிரியம் அடைய, "what!!"

மீண்டும் அப்பக்தன்,"குழந்த, bro. ஒரு வயசு தான் ஆகுது. " தூக்கி இடுப்பில் வைத்திருந்த குழந்தையை காட்டி பதில் பேசினான்.

"bro, குழந்தையா இருந்தாலும் நம்ம வீட்டுல இருக்குற சாமி ரூம்க்கு செருப்பு போட்டு போக விடவோமா? அந்த மாதிரி தான் இதுவும்….”

"What nonsense is this? I am going to complain...."

ஜெகன், "sure sir. போய் சொல்லுங்க," என்று சொல்லிவிட்டு புருவங்களை உயர்த்தி, நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தான்.

அதற்குள் அங்க வந்த அப்பக்தனின் மனைவி, " just remove the shoes. don't start a fight at the temple?" குழந்தையின் காலணிகளை அவிழ்த்து பையில் போட்டார் மனைவி.

பாட்டிகள் கூட்டம் இன்னும் கலையாமல் மும்முரமாக பேசி கொண்டிருக்க,
ஜெகன் அவ்வழியே சென்றான்.

"hello young ladies. how is everyone today?"  என்றவன் அமர்ந்திருந்த சீலனின் பாட்டியை கட்டி பிடித்தான். எழ முடியாமல் உட்கார்ந்தபடியே சீலனின் பாட்டியும் அவனை கட்டி தழுவினார். மற்ற பாட்டிகளும் அவனுக்கு கை கொடுத்து வணக்கங்களை கூறினர்.

சீலனின் பாட்டி, "என்ன வியாழக்கிழம காலையிலே கோயில் பக்கம்?"
"nothing much, aunty. it's my birthday today and...." என்று முடிப்பதற்கு அனைத்து பாட்டிகளும் அவனது கைகளை குலுக்கி வாழ்த்து சொல்ல துடித்தனர்.

சீலனின் பாட்டி, “அப்பரம் என்ன celebration இன்னிக்கு? நிஷா எங்க?”

" அவங்க Melbourne போய் இருக்காங்க work விஷயமா."

பாட்டி கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர், "ஜெகன், உனக்கு மிஸ்டர் அருண் ராஜ் தெரியுமா?"
அவனும் தலையையாட்டி, “ermm…. He has a daughter right? you need her info. Am I right?

வாய் பிளந்து குஷியாக சிரித்த பாட்டி, “இதுக்கு தான் ஜெகன் வேணும்கிறது. கப்புனு புடிச்சுகிட்டான் பாருங்க!” மற்றவர்களிடம் அவன் புகழ் பாடினார்.
அதற்கு ஜெகன் அப்பாட்டியின் வலது தோள்பட்டையோடு வாரி அணைத்தபடி, "anything for you aunty!”

 ஜெகனின் கன்னங்களை தடவி, அவனது கையை பிடித்து கொண்டு நன்றி கூறினார் அப்பாட்டி. ஜெகனின் கைபேசி அலறியது. குறுந்தகவல் வந்த காரணத்தால், அவன், “ok ladies. See you soon.” என்றவன் அவ்விடத்தைவிட்டு விலகினான்.

இரண்டு whatsapp செய்திகள் வந்தன.
From Darling Wife:
Baby, happy birthday! Love you…Muahhh. just reached Melbourne. Going to the hotel now. Will call you later. Missing you already baby.

From Mark Boi:
Boss, Tonight at Dollar Room.
Thai girl. 3k for 2 hours. High Demand. Reply asap.

முதல் குறுந்தகவலுக்கு ‘love you’ என்றும்
இரண்டாவது குறுந்தகவலுக்கு ‘love it’ என்றும் பதில் அனுப்பிவிட்டு coffee-vending machine பக்கம் நடந்தான்.