Sunday, October 15, 2017

அர்ஜுன் ரெட்டி பதிலாய் அனிதா ரெட்டியாக இருந்திருந்தால்...

facebook முழுக்க 'அர்ஜுன் ரெட்டி' தெலுங்கு சினிமாவ புரட்டி போட போற படம். படத்துல நாலு சீன்ல சட்டைய கழட்டினாலே  அது 'cult film'னு             
நினைக்கிற  இக்காலத்தில் இது எந்தளவுக்கு உண்மை என்று புரியாமல் தான் படத்தை பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.


கூகலில் தேடினேன் இதன் அர்த்ததை- cult film is often revolutionary or ironically enjoyed. ஆஹா ஆமாப்பா! அதே தான்! இப்படம் ஒரு அனுபவம். சமீப காலங்களில் இப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைத்ததில்லை. அந்த அனுபவத்தை தர தமிழ் படங்களும் கொடுக்க முற்பட்டதில்லை.   அர்ஜுன் ரெட்டி- ரொம்பவே ரசித்து பார்த்தேன். கதையின் பல அம்சங்கள் பிடிக்கவில்லை. (அதை பற்றி அப்பரம் சொல்கிறேன்)

இருந்தாலும், 'cult' film தான். தான் சொல்லவந்ததை  இயல்பாக, யாருக்கும் பயப்படாமல், மூன்று மணி நேரத்தில் கதையை தோய்வு இல்லாமல் எழுதி இயக்கிய புது இயக்குனர் சந்தீப்புக்கு, 'you're a fucking awesome talented film-maker, man!"


in-dept characterisation- அர்ஜுன் ரெட்டி. இவன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை முதல் இரண்டு மூன்று காட்சிகளிலே நமக்கு புரிந்துவிடுகிறது. அதுவும் அழத பழசான காட்சி அமைப்புகள் இல்லை. இப்படிப்பட்ட குடிகாரனா ஒரு மருத்துவர் என்று ஆச்சிரியப்பட வைக்கிறார் இயக்குனர். அப்படி ஆச்சிரியப்பட வைக்கும் தருணத்தில் நம்மை 'flashback'க்கு அழைத்து செல்கிறார். சரியான இடங்களில், மிக பொருத்தமான அளவில் flashbackகள் நிறைந்த திரைக்கதையில் பாதி வெற்றியை எழுதியிருக்கிறார் எழுத்தாளர் சந்தீப்.

மூன்று மணி நேரத்தில் ஒரு நவீன தேவதாஸின் வாழ்க்கையை சித்தரித்ததை தாண்டி, நம்மையும் அவ்வாழ்க்கைக்குள் கைபிடித்து நடக்க வைத்துள்ள படம் இந்த அர்ஜுன் ரெட்டி. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைத் திரிக்காமல் ஒளிக்காமல் உண்மைக்கு மிக நெருக்கமாகத் திரையில் துணிவுடன் காட்டியிருப்பது ஓர் அசலான சினிமாவுக்கான அடிப்படைத் தேவை என்பதை ‘அர்ஜுன் ரெட்டி’ உணர்த்திவிடுகிறது.



குழந்தைத்தனம் நிரம்பி வழியும் முகம் ப்ரீத்தியாக நடித்திருக்கும் ஷாலினி பாண்டேவுக்கு. எந்த உணர்ச்சியையும் எளிதில் காட்டிவிடாதவர், வீட்டில் நடக்கும் பிரச்னைக்குப் பிறகு, விஜயைக் கட்டிப்பிடித்து சமாதானப்படுத்த முற்படும் காட்சி, பூங்காவில் மீண்டும் அர்ஜுனைச் சந்திக்கும்போது அழுதுகொண்டே கோபமாகத் திட்டும் காட்சி போன்றவற்றில் மிரட்டுகிறார்.

"women have restrictions at home, arjun" என்று ஷாலினி சொல்ல, எவ்வளவு தான் படித்து இருந்தாலும், பெரிய இடத்தில் இருந்தாலும், பல பெண்களின் நிலைமை, இயலாமை அது தான். அதை ஒற்றை வரியில் சொன்ன விதம், சபாஷ்!  




ஷாலினி அர்ஜுன் வீட்டுக்கு சென்று அவனை சமாதானப்படுத்தும்போது, அவனது அறையை சுற்றி பார்த்துவிட்டு, "இங்க தான் நமக்கு first night நடக்க போகுதா?" என்று கேட்க, அதுக்கு அவன் எரிச்சலாய், "bloody 549th night?" என்பதெல்லாம் தமிழுக்கும் சரி, தெலுங்கு சினிமாவுக்கு சரி ரொம்பவே புதுசு. கொச்சையாக இருக்கே என்று சிந்திக்கவிடாமல், நம்மையும் தலையாட்டி புன்னகை செய்ய வைத்திருக்கிறது கதையோட்டமும், அவர்கள் காதலின் ஆழமும். 

இப்படி வெற்றி கொடிகளை பல இடங்களில் நட்ட படத்தில் எனக்கு நெருடல்களாக தெரிந்தன பல விஷயங்கள்.

1) அர்ஜுன் என்பவன்  யார் என்றே தெரியவில்லை என்ற போதிலும், மருத்தவம் படிக்கும் ஷாலினி, எப்படி ஒரு பையன் திடீரென்று கூப்பிட்டு, முத்தம் கொடுத்தால் ஏற்றகொள்கிறாள், செருப்பை கழட்டி அடிக்காமல்?

2) அர்ஜுன் is a male chauvinist. கல்லூரி வகுப்பில், ஒரு குண்டான பெண்மணியுடன் ஷாலினியை உட்கார வைத்து, அவளை தோழி ஆக்கிக்கோ, " one fat chick and a beautiful chick make a good combo." என்று வசனம் பேசிய சிகரெட் நாத்தம் பிடிச்ச பய, சிறிது காலம் கழித்து, நண்பனின் தங்கைக்கு பார்த்த மாப்பிள்ளை, பெண்களை பத்தி இழிவா பேசியதற்கு சண்டை பிடிக்கிறான்! எப்படி, பாஸ்?


அப்படியே அர்ஜுன் இடைப்பட்ட காலத்தில் மாறியிருந்தாலும், எப்படி மாறினான் என்பதை எந்த ஒரு காட்சியிலும் காட்டவில்லையே, பாஸ்.

3) அர்ஜுன் கோபக்காரன். படம் முழுக்க எதுக்கு எடுத்தாலும் கோபம். குடிபோதை வேற. வேலையை இழக்கிறான். ஷாலினியை விட்டு பிரிகிறான்.

ஆனா, கடைசில அவனுக்கு எல்லாமே கிடைத்துவிடுகிறது. அப்போ என்ன பண்ணாலும், யாரை அடித்தாலும் சரி, கடைசியில எந்த தண்டனையும் இல்லாமல் வெற்றியும் சந்தோஷமும் கிடைத்துவிடுகிறது. அவன் தேவதாசாக தனியாக வீட்டில் வாழ்ந்த நாட்களில் கூட அவன் அவ்வளவு பெரிய கஷ்டத்தை ஒன்றும் சுமக்கவில்லை. கர்ப்பனி பெண்ணாக தனியாக இருந்த ஷாலினியை விடவா இவன் கஷ்டப்பட்டு இருப்பான்?

4) climax காட்சியில் பூங்கா பெஞ்சில் அமர்ந்து, ஷாலினி அர்ஜுனிடம், " கல்யாணம் ஆன மூனாவது நாளே வீட்ட விட்டு வெளியே வந்துட்டேன். உன் புள்ள இது. என் புருஷம் சுண்டுவிரல்கூட பட்டத்தில்ல" என்று சொல்லும்போது, அட ச்சை! என்ன டா இது. சந்தீப் மிகப்பெரிய எழுத்தாளன் சிந்தனையாளன் என்று நினைத்தோமே, கடைசில இவனும் ஒரு சினிமாக்காரன் தானா என்று தோன்றியது.

5) அர்ஜுன் ரெட்டியின் அர்த்தமில்லாத ஆத்திரத்தை தேவையில்லாமல் கொண்டாடிய படமோ இது?

இப்படி நினைச்சு பாருங்க.

அனிதா ரெட்டி என்று ஒரு கோபக்கார புள்ள.


அனிதா மொட்டைமாடியில் காலையில் படுத்துகிடக்க, அங்கு காயந்த துணியை எடுக்க வந்த, ஆண்ட்டி "என்ன என் நைட்டிய போத்தி இருக்க" என்று கூற, அதற்கு அனிதா போத்திய நைட்டிய கழுட்டி, ஆண்ட்டி தன் கையில் வைத்திருந்த அங்கிள் சட்டையை மட்டும் அணிந்து கொண்டு, தண்ணீர் டேங்கில் பியர் பாட்டிலை மொண்டு குடிக்கிறாள்,

'அர்ஜுன் ரெட்டி' ஒரு cult movie என்பவர்கள் 'அனிதா ரெட்டி' என்றிருந்தால் அதையும் கொண்டாடி இருப்பார்களா?

இப்படி தான் எனக்கு படம் முழுக்க சிந்தனை ஓடியது.

இப்படி தானே நிலம்பரி கோபம் அடைந்தாள், கடைசில அவங்கள கொன்றது.

இப்படி தானே திமிர் படத்தில் நடித்த கோபக்கார ஷரேயாவையும் கொன்றார்கள்.

'கொடி' படத்தில் நடித்த திரிஷாவுக்கு இதே நிலைமை தான்.

பொண்ணுங்க பண்ணா ரத்த காவா.
பசங்க பண்ணா தக்காளி தொக்கா?

அட போங்கய்யா!

************************************

அகோரி இல்ல, சுடுகாடு இல்ல, டீ தோட்டம் இல்ல, பீச் ஹாவ்ஸ் இருக்கு. ஏகப்பட்ட ஜலபுலஜங்ஸ் சீன்னு இருக்கு. அதுல ஒரு 12 lip-to-lip சீன் இருக்கு. 37 தடவ படத்துல நிறைய பேரு பேச்சு வார்த்தைல 'fuck' வார்த்தைய ரொம்பவும் யதார்த்தமா பயன்படுத்துறாங்க.

இப்போ இந்த படத்துல எது புரிஞ்சுதுனு இயக்குனர் பாலா, இத தமிழ்ல ரீமேக் பண்ண கிளம்பிட்டாரு??


அப்பா விக்ரம் தன் மகன் துருவ தமிழ்ல அறிமுகப்படுத்த போறாரம் பாலாவ வச்சு.

தம்பி துருவ், என் அனுபவுத்துல சொல்றேன். எப்படி பெத்தவங்கள புரிஞ்சுகிறது கஷ்டமோ அத மாதிரி, பிள்ளைங்க நமக்கு எது புடிக்கும் புடிக்காதுனு கடைசி வரைக்கும அவங்களுக்கு புரியாது.
இது தான் நல்லதுனு நமக்கிட்ட வந்து சொல்வாங்க. அதயெல்லாம் கேட்கனும்னு அவசியமில்ல.

பிடிக்காத கல்யாணத்துல பொண்ணோ மாப்பிளையோ முதல் நாள் ஓடி போறது இல்லையா? அந்த மாதிரி படம் shooting முதல் நாள் எங்கயாச்சும் ஓடி போய்டு தம்பி!

இல்ல, இல்ல, அப்பா சொன்ன சரி தான். நான் பாலா கையில அடி வாங்கினா தான் சினிமாவுல சீமாசானத்துல உட்காந்து ரசிகர் மன்ற 6 அடி மாலை போடுவாங்கனு நீ நினைச்சினா, கடைசில எலும்புகூடு மாலைகூட கிடைக்காது தம்பி.

Sunday, October 8, 2017

தற்போது சைட் அடிக்கப்பட்டு கொண்டிருப்பவர்- 30

For Maathevan-
கண்டவனையெல்லாம்
interview எடுத்து

காண்டாக்குற

கன்னங்குழி சிரிப்புல
Cool ஆகுற.

எடை கூடியும் அழகா தெரியுற
புள்ளத்தாச்சி பொண்ணு
போல
உன் எடை கூடியும்
அம்சமா இருக்குற.

கருப்பு சட்டை
வெள்ளை வேட்டில
"கருப்பு வெள்ளை பூக்கள் உண்டா"
முத்துகுமார் வரிகள
ஞாபகம்படுத்துற,
கஜினி சூர்யா போல
என் உலகத்த
மறக்கடிக்குற.

நீ சொல்லிய Movie review
பலவற்றில எனக்கு
உடன்பாடு இல்ல
இருந்தாலும் ரசிச்சு
பாத்து இருக்கேன்
படிக்காத மாணவன்
கிறுக்கி தள்ளிய தேர்வு
பதிலகளை திருத்தும்
ஆசிரியர் போல.

நீ பேசும் தமிழுக்கு
என்னை அடிமையாக்கியவனே,
30 வயசுல
Semi-retiredஆன
என் வயிற்று பட்டாம்பூச்சிகளுக்கு
CPR கொடுத்தவனே!

படம் முடிந்து
Generalஆ
Exitடை தேடும்
General Audience போல
நானும் தேடுகிறேன்
இந்த
ஆலாதி Admirationக்கு
ஒரு பெயரை.

Sunday, September 17, 2017

மகளிர் மட்டும்- வெற்றி நிச்சயம் கிட்டும்

காட்சியில் பானுபிரியாவும் ஊர்வசியும் சமையலறையில் பேசி கொண்டு இருப்பார்கள். பின்புரத்தில், கிரிக்கெட் விளையாடி கொண்டிருக்கும் ஜோவும் சின்ன பசங்களும் பானுபிரியாவின் மகனும். சின்ன பொண்ணு ஒன்னு பந்தை மிஸ் பண்ணிடுவாள். அதுக்கு அவன் (சித்தப்பா) அந்த சின்ன பொண்ணு கண்ணத்தில் அடிப்பான். அதை இயல்பான மிரட்டலுடன் தட்டு, வெறும் கண்ஜாடையில் அவனிடம் அப்படி அடிக்க கூடாது என்று சொல்லாமல் சொல்லுவாள் ஜோ. இது அனைத்தும் ஒரு 10 வினாடிகூட இருக்காது. இப்படி நிறைய குட்டி குட்டி விஷயங்களை அழகாய் கோர்த்த படம் தான், 'மகளிர் மட்டும்'


பொண்ணுங்களுக்கு எதிரான விஷயங்களை பேசி புரட்டி போடும் படம் அல்ல. அப்படி படம் எடுக்க இயக்குனர் பிரம்மாவிற்கு அனைத்து திறமையும் உண்டு. அதை இப்படத்தில் செய்திருக்கலாமா என்று தெரியவில்லை. ஆனா, 'மகளீர் மட்டும்' படத்தில் உள்ள நிறைய அழகான அம்சங்களை ரசிக்க வைத்துள்ளனர்.

"பொண்ணுங்க பிரசவ வலில துடிச்சு, எலும்ப உடைச்சு, கஷ்டப்படுறாங்க. நான் குழந்தையே பெத்தக்கள்ளனா?" என்று ஜோவின் வசனமெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில், இப்போதைய சினிமாவில் யாருமே பேசவில்லை. எனக்கு அது தான் ஆச்சிரியம், சந்தோஷம். ஒரு பொண்ணு மனசுல பட்டது சொல்கிறாள், அதுவும் குழந்தை விஷயம் எல்லாம் தைரியமா சொல்லும் காட்சி பிரமாதம்!!

எனக்கு படத்துல பிடிச்ச இன்னொரு அம்சம். ஊர்வசி- ஜோவின் நட்பு/மாமியார் மருமகள் என்று பாகுபாடு இல்லாமல் இருந்தால், அதில் கிடைக்கும் சந்தோஷத்தை பார்க்கவே சந்தோஷம். இதெல்லாம் பலகோடியில் ஒருவருக்கே அமையும் அதிர்ஷ்டம் என்றாலும், இயக்குனரை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். பெண்களின் நட்பை பற்றி இவ்வளவு அழகாகவும் இயல்பாகவும் படம் எடுத்த விதம் அழகு.

அப்பப்போ கொஞ்சம் சினிமாத்தனம் தெரிந்தது. அதை தவிர்த்து இருக்கலாம். ஆனாலும், அதுவும் ஏதோ ஒரு வகையில் 'இவனுங்க' மாறிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை தந்தது. குறிப்பா, பானுபிரியாவின் மகன் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்கும் காட்சிகள்.

'மகளிர் மட்டும்' பாஷயில் சொல்லவேண்டும் என்றால், மாசால தோசை சாப்பிட வந்து, அதை ரசித்தும் ருசித்தும் கூடவே இருந்த பலவித சட்னியும் போனஸா கிடைத்த சந்தோஷம்!

பிரம்மாவின் படைப்பில் இதுவும் பிரமாதம்!

Friday, July 28, 2017

இந்த பதிவும் ஓவியாவைப் பற்றி தான்!

இந்த பதிவு முழுக்க வெறும் 'ஓவியா' என்று எழுதி வைத்தால் கூட, படிக்க ஆள் உண்டு. அதுவும் கோடிக்கணக்கில்.  பிக்பாஸ் scripted தானே, இவங்களெல்லாம் பணம் வாங்கிட்டு உள்ள இருக்காங்க, பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சி மத்த சமூதாய விஷயங்களை மறக்கடிக்குது, ஓவியா படை, ஓவியா பாடல், ஓவியா சட்டை என எல்லா சர்ச்சகளையும் நிகழ்வுகளையும்  தாண்டிய நிகழ்ச்சியாக தான் திகழ்கிறது பிக்பாஸ். பிடிச்சவாங்க வெறித்தனமா பார்க்குறாங்க. பிடிக்காதவங்களும் இன்னும் ரசிச்சு பார்க்குறாங்க.


ஓவியாவின் ரசிகைகளில் நானும் ஒருத்தி தான்.  ஆனா, நிஜ வாழ்க்கையில் எந்தளவு ஓவியாவாக வாழ முடியும்? facebook, twitter அனைத்திலும் ஓவியாவை தன் வீட்டில் ஒருத்தியாக கருதும் நம்மில் எத்தனை பேர் ஓவியாவை நிஜத்தில் ஆதரிப்பார்கள்?

குடும்பத்தில் ஓவியா

காயத்ரி மாஸ்டரிடம் பேசிகொண்டு இருக்கும்போது அவர் கண்டபடி பேச, ஓவியா டக்கென்று எழுந்து போய்விடுவார். அந்த எபிசோட் முடிந்த கையோடு டிவிட்டர் பக்கம் போனால், டிவிட்டரில் கபாலி ரஜினியை ஒப்பிட்டு வளம்வந்த படங்களைப் பார்க்கும்போது ஆச்சிரியமாக இருந்தது.


இதுவே நிஜவாழ்க்கையில் கணவரின் அம்மா, காயத்ரி மாஸ்டர் போல் பயங்கரமா திட்ட, மனைவி, ஓவியா போல் எழுந்து சென்றால், இந்த கைதட்டலும் பால் அபிஷேகமும் நடக்குமா? நெருப்புடா பாடலை வாசிப்போமா?

பிக்பாஸ் சக்தி, ஓவியா மீது கோபம்கொண்டு அறைய முற்பட்ட போது, தளபதி ரஜினி போல் எதிர்கொண்ட ஓவியா போன்ற பெண்களுக்கு நிஜ வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் பேர் தான் என்ன? நிகழ்ச்சியில் காயத்ரி மாஸ்டர் பயன்படுத்தும் 'எச்ச' வார்த்தைகளைவிட மோசமான பெயர்களை பேசுவார்கள் என்பது தான் உண்மை சூழல்.

அங்க அடிச்ச ரத்தம், நமக்கு வந்த வெறும் தக்காளி தொக்கு தான் என்று  நிஜ வாழ்க்கை சூழல் ஏதோ ஒரு வித பயத்தை தான் உண்டாக்குகிறது.

வேலை இடம் ஓவியாக்கள்

ஓவியா போன்ற பாஸ் இருந்தால் செம்மயா இருக்கும். ஏன் என்றால் நியாயமா பேசுவாங்க. நம்ம appraisal வரும்போது, நமக்காக வாதாடி நமக்கு நல்லது நடக்கும் வேண்டும் என்று நினைப்பார்கள். கடைசி வரை நமக்காக போராடுவார்கள். திட்டினாலும், உடனே வந்து சாரி கேட்பார்கள்.

எந்த ஊர்ல பாஸ் வந்து சாரி சொல்றார்   சொல்றான் சொல்லுங்க?

ஆனா இதுவே ஓவியா போன்றோர் நமக்கு கீழே வேலை பார்த்தார். இத பத்தி நண்பர்களிடம் பேசும்போது வெவ்வேறு சிந்தனைகளை முன்வைத்தனர். ஆதாரவா இருப்போமா? இல்ல தலைவலி என்று நினைப்போமா? ஊருடன் ஒத்து வாழ் போன்ற conceptஎல்லாம் சரிபட்டு வரமாட்டாங்க என்ற வகையில் சேர்த்துவிடுவோமா?

அது மட்டும் இல்லாமல், ஓவியா புகைப்பிடிக்கும் அறைக்கு அவ்வபோது செல்வதை காட்டினாலும், உள்ளே புகைப்பிடிக்கும் காட்சிகளை வெளியிட்டது இல்லை இது வரைக்கும். அப்படி செய்து இருந்தால், இதே புரட்சி படை,  ஓவியா கலாச்சார சீர்கேடு பண்ணிட்டாள், கலாச்சாரத்தை காப்பாத்தனும், கருப்பான்பூச்சியை காப்பத்தனும்னு வெடிச்சிருக்க வாய்ப்பு உண்டு.




ஒருவர் அவராகவே இருக்க விடுகிறோமா என்ற கேள்வியை முதலில் நாம் நம் மனசாட்சிக்குள் கேட்க வேண்டிய மிகப் பெரிய பொறுப்பு உருவாகியுள்ளது. ஏன் என்றால், நம்ம வாய், பிக்பாஸ் நாய் மாதிரி. அடுத்தவன் நிம்மதியா தூங்கினால், குரைத்துகொண்டே இருக்கும்.

நான் எந்த அளவுக்கு ஓவியா?


ஒரு பத்து பன்னிரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி 'TRIGGERவேல் வீரவேல்' னு எல்லாத்துக்கும் பொங்கிய ஓவியாவாக தான் இருந்தேன். கருத்து முன்வைக்காமல் போனதில்லை- வீடு, குடும்பம், தனக்கென்று சுதந்திரம் தரப்படாதபோதெல்லாம்.

'எல்லாத்தையும் பார்த்தாச்சு. அடிப்பட்டு அடிப்பட்டு தான் புரியும்' என்னும் ஓவியா பழமொழி போல், இப்போது அடங்காத காளை ஒன்று அடிமாடாக போகிறேன். பொறுமையா போகனும், பெரிய பருப்புகளுக்கெல்லாம் மரியாதை கொடுக்கனும் என்ற சூழ்நிலையில் சிக்கிய பிறகு வேறு வழியில்லை.

அதனால் எனவோ, ஓவியா திரையில் அடிடா பார்க்கலாம் என்று குமுறும்போது, அதிக அளவில் ரசிக்க முடிகிறது. என்னையே அந்த காலத்துல பார்த்த மாதிரி ஒரு உணர்வு.

*************

ஓவியாவாக வாழ்ந்து, கடைசில கணேஷாக மாறிவிட்ட கதை தான் என் கதை.


Sunday, July 16, 2017

பிக் பாஸ் ஆரம்பிச்சதுலேந்து வாழ்க்கை எப்படி மாறி போச்சு....

விவேக் காமெடி ஒன்னு இருக்கும். ஒரு பொண்ணு வந்து இன்னும் 10 second தான் இருக்கு. இன்னும் 5 second தான் இருக்குனு சொல்லும். அதுக்கு வெறுப்பாகிய விவேக் 'என்ன டி second கணக்கு' சொல்றனு கோபம் அடைவார். அந்த மாதிரி, கமல் பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்கும் ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி countdown ஆரம்பிச்சார்.

தொடக்கத்தில், நானும் என்ன பெரிய நிகழ்ச்சி. ஒரு கூட்டம் வீட்டில் இருப்பதை எப்படி தினமும் பார்க்கறதுனு சலிச்சுகிட்டேன். ஆனா, இப்போ 3 வாரம் முடிஞ்சிருக்கு. 




சூரியன் படத்துல கவுண்டர் சொன்ன மாதிரி, சும்மா இந்த ஃபோன எடுத்தால நச் நச் நச்சுனு ஒரே தொல்லை மாதிரி, fbயே தொறந்தாலே பிக்பாஸு தான். சரி அப்படி என்ன தான் இருக்குனு பார்க்க ஆரம்பிச்சா, தக்காளி நம்மளேயே கடைசில அரசியல்வாதி ஆக்கிட்டாங்கய்யா!



வேலையிடத்தில் பார்க்கும் பல பிம்பிலிக்கா பிலாப்பிய இந்த நிகழ்ச்சியில் காட்டுவது ஒரு காரணம். இது scripted இல்லையா என்பதை தாண்டி, இது ஒரு 'twisted social experiment' என்று வகைப்படுத்தலாம். என்ன பெரிய experiment என்று நானும் நினைத்தேன். 

அப்பரம் தான் புரிந்தது, நம் சொந்த குடும்பத்தோட டீவி, ரேடியோ, wifi, internet, laptop இது எதுவுமே இல்லாமல் இருந்தால் ஒரு வேளை அடித்து கொண்டும் சண்டை போட்டு கொண்டும் இருக்க நிறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது. இதலாம் இருக்கும்போதே, பல சண்டைகள் வருது! ஒரு வகையில் நம்ம உசுரை காக்கும் குலசாமி technology!

படம், IPL, WWE போன்றவை எப்படியோ அதே மாதிரி தான் பிக்பாஸும். ஒரு பொழுதுபோக்கும் கொஞ்சம் வாழ்க்கை உண்மையும் கலந்த கலவை. அது என்ன வாழ்க்கை உண்மை?



நீ நீயா இரு! ஓவியா மாதிரி! எத்தனையோ நேரத்துல நாம் நாமாக இருக்க முடியாமல் தவித்து இருக்கிறோம் ஆனா திரையில் ஒருத்தர் அப்படி வலுவாக இருக்கும்போது, நம்மை அறியாமலேயே ஒரு ஈர்ப்பு வந்துவிடுகிறது. அது ஓவியாக இல்லாமல் வேறு யாராக இருந்தாலும் சரி.

கணேஷ் மாதிரி நம்ம பாஸும் பக்குவமா எடுத்து சொன்னால், எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு ஏங்கிய தருணங்களும் உண்டு. 

அப்பரம் பரணி பிரச்சனையெல்லாம், வேலையிடத்திலும் வாழ்க்கையிலும் நடக்காததா? இப்படி பிக்பாஸ் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளோடு சம்மந்தம்படுத்தி பார்க்கும்போது, இன்னும் சுவாரஸ்சியமா போகுது.
இதுவரைக்கும் நடந்த episodeல, ஓவியா, சிநேகன், நமிதா உட்கார்ந்து குடும்பம், காதல் கதை, கவிதை பத்தி பேசியது தான் ரொம்ப ஆத்மாத்தமா இருந்துச்சு.  

அப்பரம் மீம்ஸ் போடுபவர்கள்- சும்மாவே வெடி வெடிப்பாங்க. தீபாவளி வந்தா சும்மாவா விடுவாங்க! ஆக மொத்தத்தில், பார்வையாளர்களுக்கு எல்லாம் பக்கமும் entertainment guaranteed! இப்ப வேற gst அது இதுன்னு தியேட்டர் பக்கம் போக முடியாத வருத்தத்தை பிக்பாஸ் போன்ற நிகழ்ச்சிகள் ஏதோ ஒரு வகையில் பூர்த்தி செய்ய பார்க்கின்றன. 

**************************
என்னுடைய சில மீம்ஸ். நம்மளும் கோதாவில் இறங்கிட்டோம்ல!










Wednesday, May 17, 2017

தேக்கா

கடை முதலாளி, “டேய் ரெண்டு முட்ட பொரோட்டவ எவ்வளவு நேரம் போடுவ? சீக்கிரம் போட்டு தொல!"  என அதட்டினார். 13  சதுர மீட்டர் அளவில் மட்டுமே இருந்த கடைக்குள்,  அடுப்பின் சூடு கையை எரித்தாலும்,  ஒரு மணி நேரமாய் பரோட்டா போட்டு கொண்டிருந்தார் சீனு. 





தேக்கா சந்தையில் அமைந்திருக்கும் பல உணவு கடைகளில் ராகுல்01 கடையும் ஒன்று. வீட்டுக்கு வீடு வாசபடி என்பதுபோல் தேக்கா உணவங்காடியில் பாதி கடைகளுக்கு மேல் பரோட்டா கடை தான். 

 "எங்க அந்த வீண போனவன்…இன்னும் வரலையா?” முதலாளியின் பொன் வார்த்தைகள் விழுந்தன. தனது பேரன் பெயரில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கடை. தனது மகன் எடுத்து நடத்துவான் என்று ஆசையாக தொடங்கினாலும், வியாபாரம் தெரிந்தும், மகன் போக்கு சரியில்லை. கடையை இழுத்து மூட வேண்டிய சூழ்நிலை வந்த நிலைமையிலும் தொழில் விட்டு போக கூடாது என்பதற்காக, இந்த 68 வயதிலும் தினமும் அயராது உழைக்க வேண்டிய கட்டாயம். 

அன்று ஞாயிற்றுகிழமை காலை 8 மணி. பரோட்டா மாவு  பெட்டியில்  ஒன்றுக்கு  பின்னால்  ஒன்றாய்  அடுக்கி வைத்த  மாவு உருண்டை  போல் ஒன்றுக்கு பின்னால் ஒன்றாய்  5 பேர்  வரிசையாய்  நின்றுகொண்டிருந்தனர். 

"சாமிண்ணா இன்னும் வரல?" என சீனு கூறியபடி, ஒரு மாவு உருண்டையை மெல்லிசாய் தட்டி, நடுவில் முட்டையை உடைத்து ஊத்தினார். 

மாதம் கடைக்கு கட்ட வேண்டிய வாடகை பணம் $2300 வெள்ளி. இது மாதத்தின் கடைசி ஞாயிற்றுகிழமை. இந்த மாதம், கடையில் கேஸ் அடுப்பு பாதிப்பு ஏற்பட்டதால், அதற்கு செலவு. மலிக பொருட்கள் செலவு போக, வாடகை கொடுக்க பணம் தயாரான நிலையில் இல்லை. இந்த பயமும் ஒருவித எரிச்சலுடனும் முதலாளி கணக்கு புத்தக்கத்தில் கணக்கு எழுதி கொண்டிருந்தார். 

ரொம்ப நேரம் வரிசையில் காத்து கொண்டிருந்த மலாய் ஆடவர் ஒருவர் பொறுமையிழந்தார், "ஹாலோ அங்கிள், ப்ரப்பா லமா லகி லா?"

"wait லா அபாங். packing சுடா." என விறுவிறுவென்று பழுப்பு நிற பொட்டலத்தில் பரோட்டாவை மடித்து கொடுத்தார் முதலாளி. காலை மணி 8.45 ஆனது. ஞாயிற்றுகிழமை என்பதால்,  அடுத்த வரும் வாரத்திற்கு தேவையான மலிகை பொருட்கள் காய்கறி, மாமிச வகைகளை வாங்க வந்த கூட்டம் அதிகரித்த வண்ணமாய் இருந்தது. வாங்கிவிட்டு காலை உணவு உண்ணும் ஒரு சாரார் இருக்க, காலை உணவை சாப்பிட்ட பிறகு, பொருட்களை வாங்க போகும் ஆட்கள் இன்னொரு வகையை சேர்ந்தவர்கள். 

ராகுல்01 கடைக்கு மூன்று கடைகள் தள்ளி இருக்கும் பரோட்டா கடையில் மட்டும் எப்போதுமே கூட்டம். இந்த காட்சி, முதலாளிக்கு மேலும் எரிச்சலை ஊட்டியது. 


கூன்விழுந்த ஒரு சீன மூதாட்டி எங்கேயாவது அட்டைபெட்டியோ பேப்பரோ ஏதேனும் கிடைக்குமா என்று தேடுவார். அட்டைபெட்டிகளை சேகரித்து விற்றால் காசு கிடைக்கும் என்பதால்.  ராகுல்01 கடை அருகே வந்தார். மலிக பொருட்கள் அட்டைபெட்டிகள் இருந்தன. அதனை மடித்து, முதலாளி மூதாட்டியிடம் கொடுத்தார். 

மூதாட்டி அடுத்த கடைக்கு செல்ல முற்பட்ட போது, முதலாளி அவரிடம், பின்னாடி படிக்கட்டு ஓரமாய் நிறைய செய்திதாள் இருப்பதை சைகை மொழியில் தகவலைக் கூறினார். 

புரிந்து கொண்டு மூதாட்டி புன்னகையித்தபடி மெதுவாய் நகர்ந்து சென்றார். முதலாளி மற்ற மேசையில் உள்ளவர்களை கவனிக்க சென்றார். விடியற்காலையில் கடை திறக்க வர வேண்டிய சாமி, அப்போது தான் மெதுவாய் நடந்து வந்தார். தாமதமாய் வந்துவிட்டோம் என்ற பதற்றத்துடன் சாமி, கடைக்குள் நுழைந்து குழாய் தண்ணியில் கையை கழுவினார். 




வேர்வையை துடைத்தபடி சீனு, "அண்ணே, ஏனே லேட்டு? அவரு ரொம்ப நேரமா கத்திகிட்டு இருந்தார்ண்ணே." 

சாமி முகத்தில் படர்ந்திருந்த   கலக்கமும்  கவலையும் மேலும் ஒரு படி சென்றது.  

முதலாளி கடையை நோக்கி  வந்து கொண்டிருக்கிறாரா  இல்லையா  என  எட்டிப் பார்த்தவாறு சீனு,”என்னெண்ணே  யோசிக்கிறீங்க?” என்றான்.

சாமி தனது சட்டை பையிலிருந்த கோயில் பிரசாதத்தை எடுத்து நீட்டினார் சீனுவிடம் “எடுத்துக்கோ”

எண்ணெய் பிசுபிசுப்பும், முட்டை வாசமும், வெங்காய நெடியும், ச்சீஸ் வாடையும் கலந்திருந்த   சீனுவின் விரல், திருநீரை தொட்டது. திருநீரை நெற்றியில் பூசியவாறு சீனு,  “என்னண்ணே விசேஷம் இன்னிக்கு?” 

என் பொறந்த நாளு.” என்றார் சாமி. கோயில் பிரசாத பொட்டலத்தை, பரோட்டாவை பியித்துக் கொண்டு கொட்டிய 'மகாலட்சுமியை' போட்டு வைக்கும் மைலோ டப்பாவுக்கு பின்னால் ஒளித்து வைத்தார்.  

ஆச்சிரியத்துடன் சீனு, “அப்படியாண்ணே?”

 சாமியின் வலது கையை குலுக்கி பிறந்தநாள் வாழ்த்துகளைச் சொன்னான் சீனு.

இன்னொரு பரோட்டா மாவு உருண்டையைக் கையில் எடுத்த சீனு, “என்ன வயசண்ணே இருக்கும் உங்களுக்கு? நம்ம முதலாளி வயசு இருக்குமா?”

"தம்பி. எனக்கு வயசு 78…” 

கையில் 5 தட்டுக்களுடன் திரும்பி வந்த முதலாளி சாமியை பார்த்துவிட்டார் "நீ பண்ண வேண்டிய வேல இது!" 

கடும் கோபத்தில் இருந்த முதலாளி, கடைக்குள்  முன்னால் வைக்கப்பட்டிருந்த தண்ணீர் நிரம்பிய ஒரு பெரிய மங்கில் அனைத்து தட்டுக்களையும் போட்டார். போட்ட வேகமும், கூடவே கலந்த தெறித்த கோபமும் மங்கிலிருந்த தண்ணீரை வெளியே சிந்த செய்தது. 

தொடர்ந்து கொட்டினார் கோபத்தை, " நானே எல்லாத்தையும் பாத்தா, அப்பரம் நீ எதுக்கு வேலக்கு வர?" 

கூட்டமாக இருப்பினும் அதனைக் கண்டு கொள்ளாமல் அவர் சாமியைத் திட்டினார். கூட்டத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த சில பேருக்கு ஒரு மாதிரியாய் இருந்தது. ஆனால், முதலாளிக்கு எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லை. எதுவும் பேசாமல், சிந்திய தண்ணீரை துடைக்க கீழே குனிந்தார் சாமி. 

"யோவ். என்ன இது?" சாமி கையிலிருந்த மஞ்சள் துணியை பார்த்து கேட்டார் முதலாளி. 

"இல்ல தொடைக்க தான்....." என இழுத்தார் சாமி.

"இந்த மஞ்ச துணி வச்சு எத தொடைக்கனும்னு சொல்லி இருக்கேன்." 

உள்ளே நின்று கொண்டிருந்த சீனு, "சாமிண்ணே அது தட்டு தொடைக்க. மத்ததுக்கு அந்த வெள்ள துணிய யூஸ்  பண்ணுங்க." 

அதற்குள், வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு வெள்ளக்கார பெண்மணி, “ஓன்  ப்ளேன்  ப்ராட்டா,  டூ  அனியன் ப்ராட்டா.”  என சொல்லிவிட்டு தான் அமர  போகும்  இடத்தைச் சுட்டி காட்டி, உணவை அங்கு கொண்டு வருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். 

”சீனு, ஒரு  கோசோங்,ரெண்டு வெங்காயம்” என்று ஆர்டரை மறுபடியும் கூவி கூறினார் முதலாளி.

வெள்ள துணியை கொண்டு சிந்திய தண்ணீரை சாமி துடைத்து எழுவதற்குள்  முதலாளி,”யோவ் சாமி அந்த  வெள்ளக்காரி  மேசை இருக்குல..,” என,தட்டு நிறைய பரோட்டாவை சாமி கையில் வைத்தார். 

வெள்ளைக்காரியிடம் உணவை பரிமாறிவிட்டு, அவர் பணத்தை சாமியிடம் கொடுத்தார்.  கொடுத்த காசை பல தடவை எண்ணினார் சாமி. கடைக்கு அருகே வந்து விலை பலகையை அனாந்து பார்த்து, "ஓரு கோசோங்….ஒரு வெள்ளி  10 காசு. வெங்காயம்…ஒரு வெள்ளி 40 காசு…அப்போ ரெண்டு  வெங்காயம்னா…ரெண்டு வெள்ளி 20 காசு….முன்னாடி…. வந்து… ரெண்டு வெள்ளி 20காசு….மொத்தம்..” என்று முணுமுணுத்தபடி குழம்பி போய் நின்றார்.


கடைக்கு திரும்பிய முதலாளி, “என்ன பண்ணிகிட்டு இருக்க நீ?” என்றார் அதிகார தோரணையில்.

சாமி, “இல்லண்ணே…இந்த காசு….” என்று இழுத்தார்.

“ஒரு கோசோங், ரெண்டு வெங்காயம். இது எத்தனனு உனக்கு தெரியல இன்னும்?” என்று சாமியின் கையில் இருந்த சில்லறை காசை வேகமாய் பிடிங்கினார்.

நொடியிலேயே காசை எண்ணிவிட்ட முதலாளி சாமியைப் பார்த்து, “மொத்தம்  மூனு  90.   அஞ்சு வெள்ளி கொடுத்திருக்கா. மிச்சம் எவ்வளவு கொடுக்கனும்?” என கேட்டார் சாமியிடம். கணக்கு அவ்வளவாய் பிடிப்படாத சாமி மேலும் குழம்பி போனார்.

சாமிக்கு பதில் தெரியவில்லை என்றதும் முதலாளிக்கு எரிச்சல் வந்தது, “ ஒரு வெள்ளி  10 காசு. இந்தா போய் குடு…” முதலாளி மேலும் திட்டிவிடுவாரோ என்ற அச்சத்துடன் அவ்விடத்தைவிட்டு வேகமாய் நடந்து வெள்ளைக்காரியிடம் மிச்சத்தை கொடுத்துவிட்டு  இன்னொரு மேசைக்கு பளாஸ்டிக்  பாத்திரம் ஒன்றில் மீன் கறியை ஏந்தியவாறு சென்றார்.

 மூதாட்டி ஏதோ ஒரு மேசையை தடவி கொண்டிருந்தார்.  மெதுவாய் ஒவ்வொன்றாய் அவர் தட்டுகளில் ஏதோ ஒன்றை தேடி கொண்டிருந்தார். ஒரு தட்டைப் பார்த்தார் மூதாட்டி. அந்த தட்டில் ஒரு பரோட்டா காய்ந்து இருந்தது. யாரோ முழுதாய் சாப்பிட்டு முடிக்காமல் அப்படியே விட்டு சென்ற தட்டு.

அதிலிருந்து ஒரு சின்ன துண்டு பரோட்டாவை கையில் எடுத்து நுகர்ந்து பார்த்தார். மறுபடியும் நுகர்ந்த பரோட்டா துண்டை அந்த தட்டில் போட்டார். அந்த தட்டை கையில் ஏந்தியவாறு ஒரு மறைவான இடத்திற்கு சென்றார். 

அந்த தட்டிலிருந்த பரோட்டாவை சாப்பிட ஆரம்பித்தார். இதனைப் பார்த்த சாமிக்கு அதிர்ச்சியாய் இருந்தது. அவரது மனம் ஏதோ செய்தது. இப்படிதான் தினமும் அந்த மூதாட்டி உணவு சாப்பிடுகிறாரோ என்று நினைத்து சாமியின் மனம் வேதனையில் புரண்டது.

மூதாட்டி நின்று கொண்டிருந்த இடத்தை நோக்கி நடந்தார் சாமி. சாமியை பார்த்ததும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் முழித்தார். பரோட்டா தட்டை மறைக்க முயன்றார். ஆனால், மூதாட்டியால் இயலவில்லை. சாமி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். குறிப்பாக, முதலாளி பார்க்கிறாரா என்பதைக் கவனித்தார். முதலாளி தென்படவில்லை. சாமி, தனது கைகளிலிருந்த மீன் கறியை மூதாட்டியின் தட்டில் ஊற்றிவிட்டு, பக்கத்திலிருந்த குப்பையில் பளாஸ்டிக்  பாத்திரத்தைத் தூக்கிபோட்டார்.

புன்னகையித்தபடி மூதாட்டி “ம்ங் க்கோய் சாய், ம்ங் க்கோய் சாய் ” என அவருக்கு மட்டுமே புரிந்த மொழியில், கையை அசைத்து அசைத்து நன்றி கூறினார். எதுவும்  சொல்லாமல் விறுவிறு என்று அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்தார் சாமி.  

மீன் கறி கேட்டு ரொம்ப நேரம் ஆகியும் வராததால் சத்தம் போட்டுவிட்டு சென்றார் வாடிக்கையாளர்.அந்நேரம் பார்த்து, சாமி கடைக்குத் திரும்பினார். 

முதலாளி, “யோவ் சாமி! உனக்கு ஒரு வேலயும் உருபடியா பண்ண தெரியாதா? .ச்சே…உன்னையெல்லாம் வச்சுகிட்டு…. மீன் கறி எடுத்துட்டு போனீயே எங்க? ” என பரோட்டாவில் தெளித்த எண்ணெய் போல் வெடித்தார் முதலாளி.

மூதாட்டிக்கு உதவி செய்தேன் என்றால் திட்டுவாரோ என்ற சிந்தனை ஓடியது. முதலாளியின் குணம் தெரியும்.  தன் பிறந்தநாள் அன்று பொய் சொல்ல வேண்டாம் என்று நினைத்தார் சாமி. இந்த சின்ன விஷயம் பலகோடி குழப்பங்களைக் கொடுத்தது சாமிக்கு. உண்மையைச் சொல்லிவிடலாம் என்று சாமி வாயைத் திறக்க, முதலாளியின் சிவந்த கண்களைப் பார்த்தார்.

“கீழ…. ஊத்திடுச்சு.” சாமியின் வார்த்தைகள், போக்குவரத்தில் சிக்கிய முதலுதவி வண்டிபோல் தவித்தன.

நெற்றியில் அடித்துகொண்ட முதலாளி, “என்னது!!! கீ ஊத்திட்டீயா? அறிவு இருக்கா? சோத்த தானே திங்ற? ” என்றவர் தொடர்ந்தாற்போல் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு திட்டி தள்ளிவிட்டார். கடவுள் படைத்த இரண்டு காதுகளின் முழு  அர்த்ததை புரிந்த வைத்திருந்த சீனு,எதையும்  கேட்டு  கொள்ளாமல் அன்றைய 210வது  பரோட்டாவை  போட்டு கொண்டிருந்தான்.


 வேல கேட்டு வந்து நின்னபோ வேல..கொடுத்தா நல்லாயிருக்கும்னு நினைச்சு உனக்கு வேல கொடுத்தேன் பாரு அது என் தப்பு தான்….” என்று திட்டுவதை நிறுத்தவில்லை முதலாளி. 

பக்கத்து கடையில் தே தாரேக் ஆற்றி கொண்டிருந்தவர் வெளியே வந்து, "ஹேய் மிஸ்டர் ப்ராட்டா, ரிலக்ஸ் லா!" என நக்கல் அடித்தார். அவரைப் பார்த்து முறைத்தார் முதலாளி. அதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர் முதலாளியின் முதுகில் விளையாட்டாய் இரண்டு அடி அடித்து விட்டு தே தாரேக் குவளையை வாடிக்கையாளரிடம் கொடுக்க சென்றார்.

"எனக்கு என்ன? வேல பாக்க ஆள் கிடைக்காதுனு நினைச்சுகிட்டு இருக்கீங்களா? ரெண்டு சின்ன பைலுக...மலேசியா பொடியனுங்க.... வேலக்கு வரேனு கேட்டு இருக்குதுங்க...அவனுங்கள வேலக்கு எடுக்க போறேன் லா நான்," என்று அவர் பாட்டிற்கு புலம்பி தீர்த்தார்.  வேலையை நிறுத்திவிடுவாரோ என்ற அச்சம் சாமியை தாக்கியது. இன்று, முதலாளியிடம் முன்பணமாக $50 வெள்ளி கேட்கலாம் என்று நினைத்திருந்த சாமிக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் முழித்தார். 

“யோவ் சாமி! நீ கிளம்பி போயிடு. என் கண்ணு முன்னால நிக்காத.” என்று கூறிவிட்டு கடைக்கு முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார் முதலாளி. 

"+60...." என நம்பர் கொண்ட ஃபோன் அழைப்பு வர, அவர், "இந்த....அவனுங்களே கோள் பண்ணிட்டானுங்க," என உற்சாகத்துடன் கடைக்கு கொஞ்சம் தூரம் போய் பேச தொடங்கினார்.

 கடையிலிருந்து சீனு, “அண்ணே, நீங்க கொஞ்ச நேரத்துக்கு எங்கயாச்சும் போயிட்டு வாங்க. உங்கள இங்க பார்த்தாரு இன்னும் சத்தம் போடுவாரு.” என்றான்.

காற்சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்த சீட்டு ஒன்றை நீட்டி சீனுவிடம், "வீட்டு சூரா வந்திருக்கு. மூனு மாசமா சேவா காசு கட்டுல...அண்ணே கிட்ட காட்டி....."

"ஐயோ இன்னிக்கு வேணாம்ண்ணே," சீனு மன்றாடினான்.

"நாளைக்குள்ள கட்டனும்னு போட்டுருக்கு...." 

"சாமிண்ணே, நீங்க போயிட்டு அப்பரம் வாங்க."


தேக்காவிலிருந்து 3.5கிலோ மீட்டர் துராத்திலிருக்கும் பெண்டிமியர் சாலைக்கு நடந்தே சென்றார். பெண்டிமியர் புளோக் 2ல் தான் சாமிக்கு வீடு. ஓரறை வீடு. தனியாக வாழும் சாமியின் வீட்டிலிருந்த ஒரே பெரிய பொருள்- தரையில் கிடந்த உறை மாற்றப்படாத மெத்தை. சுவரிலிருந்த காற்றாடி ஜன்னல் வழியே வந்த காற்று பட்டால் மட்டும் சுற்றியது.  மின்சார கட்டணம் செலுத்தாததால் மின்சாரம் இல்லை. 


சட்டையை கழட்டியபடி மெத்தையில் உட்கார்ந்தார்.  எதிரே மூன்று அடி கண்ணாடி .  யாரோ தேவையில்லை என்று எரிந்த கண்ணாடி அது. புளோக் கீழே கிடந்ததது. 


 அன்று கடையில் இழுந்த தன்மானம், வயதான காலத்தில் வேலை தேடி இழுந்த நிம்மதிகுண்டர்கும்பல் செயல்களில் ஈடுப்பட்டு பல வருடங்களாய் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு இழுந்த வாழ்க்கை, வெட்டு குத்தில் இழுந்த இடது கை- இவை அனைத்தும் கண்ணாடியில் பிம்பாய் தெரிந்தன.  பச்சை குத்தப்பட்டிருந்த இடது தோள்பட்டையைத் தடவி கொடுத்தார். மெத்தையில் தலை சாய்த்து படுக்க சென்றபோது, கைபேசி மணி ஒலித்தது. 


சாமி வைத்திருந்த நோக்கியா X101ல், முதலாளியின் நம்பர் அவரைப் போலவே 'விளிச் விளிச்' என்று மின்னியது.

*முற்றும்*